เสียงฝีเท้าของพวกชุดดำดังตามมาติดๆ ทำให้คิมและหลวงตาอ่ำต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก พวกเขาหลบเลี่ยงก้อนหินที่เกลื่อนกลาดและเส้นทางที่ขรุขระในทางเดินที่มืดสนิท แสงจากตะเกียงทรายส่องให้เห็นเพียงระยะสั้นๆ เบื้องหน้า ราวกับว่ากำลังดำดิ่งลงสู่ใจกลางของความมืดมิด "พวกมัน... ใกล้เข้ามา... ทุกที... ครับ... หลวงตา!" คิมตะโกนบอก เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัว "อย่า... เพิ่ง... ท้อแท้... คิม" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางออกแรงดึงแขนของคิมให้วิ่งต่อไป "จำ... คำพูด... ของ... ข้า... ได้ไหม... ทางที่... มืดมิด... ที่สุด... คือ... ทาง... สู่... ความลับ..." "แต่... มัน... อันตราย... เกินไป... ครับ!" "อันตราย... ย่อม... มี... อยู่... เสมอ... ใน... การ... แสวงหา... ความจริง" หลวงตาอ่ำตอบ "แต่... ถ้าเรา... กลัว... จน... ไม่กล้า... เดินหน้า... เรา... ก็... จะ... ไม่... มี... วัน... พบ... 'สมบัติที่แท้จริง'..." ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงทางตัน สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือผนังหินทึบ แต่เมื่อหลวงตาอ่ำส่องตะเกียงทรายไป ก็ปรากฏให้เห็นรอยแยกเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "นี่คือ... ทาง... ที่... จะ... พาเรา... ไป..." หลวงตาอ่ำกล่าว พลางใช้ตะเกียงทรายส่องไปที่รอยแยกนั้น "มันคือ... อุโมงค์... ที่... ถูก... ซ่อนไว้... อย่าง... ดี... ที่สุด" "อุโมงค์... งั้นหรือครับ?" คิมมองไปยังรอยแยกเล็กๆ นั้นอย่างไม่แน่ใจ "มันดู... แคบ... เกินไป... ครับ... พวกเรา... จะ... เข้าไป... ได้... จริงหรือ?" "เจ้า... อาจจะ... ต้อง... คลาน... เข้าไป... ก็... ได้" หลวงตาอ่ำกล่าว "แต่... ข้า... เชื่อว่า... มัน... คุ้มค่า... ที่จะ... ลอง" เสียงฝีเท้าของพวกชุดดำดังใกล้เข้ามาทุกที พวกมันคงกำลังจะมาถึงทางตันนี้ในไม่ช้า "หลวงตาครับ... พวกมัน... กำลังจะ... มาถึง... แล้ว!" คิมร้องบอกด้วยความร้อนรน "เรา... ต้อง... รีบ... เข้าไป..." หลวงตาอ่ำกล่าว พลางดันตัวเข้าไปในรอยแยกเล็กๆ นั้นก่อน "คิม! ตาม... ข้า... มา!" คิมเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงสูดลมหายใจลึกๆ แล้วพยายามเบียดตัวเข้าไปในรอยแยกนั้น ผนังหินเย็นเฉียบเสียดสีกับผิวหนังของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง "อึดอัด... จังเลยครับ..." คิมพึมพำ "อดทน... หน่อย... คิม" หลวงตาอ่ำตอบจากด้านหน้า "เรา... จะ... ออกมา... สู่... ที่ที่... ปลอดภัย... อีก... ไม่นาน" ขณะที่พวกเขากำลังคลานเข้าไปในอุโมงค์ เสียงตะโกนของพวกชุดดำก็ดังขึ้นจากด้านนอก "พวกมัน... อยู่... ในนี้! อย่าให้... หนีไปได้!" "แย่แล้วครับหลวงตา!" คิมร้องบอก "ไม่ต้อง... กังวล... คิม" หลวงตาอ่ำกล่าว "อุโมงค์... นี้... คือ... ทาง... เดียว... ของเรา... พวกมัน... ไม่สามารถ... ตาม... เรา... เข้ามา... ได้... อย่าง... แน่นอน" เมื่อทั้งสองคลานลึกเข้าไปในอุโมงค์ ความมืดก็ยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย แสงจากตะเกียงทรายที่หลวงตาอ่ำถืออยู่เป็นเพียงแสงเดียวที่ส่องสว่างนำทางพวกเขา "หลวงตาครับ... ตรงนี้... มัน... ดูเหมือน... จะ... มี... ทางแยก... ด้วยครับ..." คิมบอก หลังจากที่เขาสัมผัสได้ถึงผนังหินที่มีลักษณะแตกต่างออกไป หลวงตาอ่ำหยุดเดิน แล้วหันมามองตามที่คิมบอก "จริงด้วย... คิม" ท่านส่องตะเกียงไปที่ทางแยกนั้น "เรา... จะ... เลือก... ทางไหน... ดี..." "ผม... ไม่แน่ใจ... ครับ... หลวงตา" คิมกล่าว "แต่... ผม... รู้สึก... ถึง... พลังงาน... บางอย่าง... จาก... ทาง... ด้านซ้าย... ครับ..." หลวงตาอ่ำพยักหน้า "ถ้า... เจ้า... รู้สึก... เช่นนั้น... เรา... ก็... จะ... ไป... ทาง... นั้น... กัน" พวกเขาเลือกทางเดินด้านซ้าย ซึ่งดูเหมือนจะแคบและมืดมิดยิ่งกว่าเดิมอีก เสียงน้ำที่เคยได้ยินก็เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหายใจของทั้งสอง และเสียงตะเกียงทรายที่ส่องแสงอย่างสลัว "หลวงตาครับ... สัญลักษณ์... ที่ผม... เคยเห็น... บนก้อนหิน... มัน... คล้ายกับ... รูปสลัก... ที่อยู่... บนผนัง... ตรงนี้... ครับ!" คิมอุทานขึ้น เมื่อแสงจากตะเกียงส่องไปกระทบผนังหินด้านซ้าย หลวงตาอ่ำรีบนำตะเกียงเข้าไปส่องดูอย่างใกล้ชิด "จริงด้วย... คิม! นี่คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... แผนที่... ที่เรา... กำลัง... ตามหา!" บนผนังหินนั้น มีรอยสลักรูปวงกลมที่มีสัญลักษณ์ประหลาดอยู่ตรงกลาง ซึ่งคล้ายกับสัญลักษณ์ที่คิมเคยเห็นบนก้อนหินอย่างมาก "เรา... ได้... ชิ้นส่วน... แผนที่... อีก... ชิ้น... แล้ว" หลวงตาอ่ำกล่าวด้วยความยินดี "ตอนนี้... เรา... มี... สามชิ้น... แล้ว" "แล้ว... ตรงนี้... คือ... ปลายทาง... ของ... อุโมงค์... แล้ว... ใช่ไหมครับ... หลวงตา?" คิมถาม "ยัง... ไม่แน่ใจ... คิม" หลวงตาอ่ำตอบ "แต่... จาก... สัญลักษณ์... นี้... มัน... กำลัง... ชี้... ไป... สู่... ใจกลาง... ของ... ปราการ... แห่งนี้... ที่... เป็นที่ตั้ง... ของ... 'หอจดจำ'..." หลวงตาอ่ำค่อยๆ ลูบไล้ไปตามสัญลักษณ์บนผนังหิน เขาหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับกำลังพยายามสื่อสารกับพลังงานโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ "ข้า... สัมผัสได้... ถึง... พลัง... อัน... ยิ่งใหญ่... ที่... ซ่อนอยู่... เบื้องหลัง... ผนัง... นี้" หลวงตาอ่ำกล่าว "มันคือ... ทางเข้า... สู่... 'หอจดจำ'..." "แล้ว... เรา... จะ... เปิด... ทาง... นี้... ได้... อย่างไร... ครับ?" "เรา... ต้อง... ใช้... 'ตะเกียงทราย'... ของเรา... เป็น... กุญแจ..." หลวงตาอ่ำกล่าว พลางยกตะเกียงทรายขึ้นมา "มันคือ... สิ่ง... ที่... จะ... ปลดล็อก... ความลับ... ที่... ซ่อนเร้น... อยู่..." หลวงตาอ่ำค่อยๆ นำตะเกียงทรายไปวางลงบนสัญลักษณ์กลางผนังหินนั้น ทันใดนั้นเอง ผนังหินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอุโมงค์ "ระวัง... ตัว... ด้วย... คิม!" หลวงตาอ่ำตะโกนบอก ผนังหินค่อยๆ แยกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นทางเข้าสู่โถงขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อนๆ ซึ่งแตกต่างจากความมืดมิดของอุโมงค์โดยสิ้นเชิง "นั่นคือ... 'หอจดจำ'..." หลวงตาอ่ำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติ "เรา... มาถึง... แล้ว... คิม" คิมมองเข้าไปในโถงนั้นด้วยความตื่นตะลึง ภายในโถงเต็มไปด้วยชั้นหนังสือโบราณที่เรียงรายอยู่เต็มผนัง แต่ละชั้นเต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์และสมุดบันทึกเก่าแก่ที่ดูมีค่ามหาศาล บรรยากาศภายในโถงนั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยพลังงานแห่งปัญญา "สมบัติที่แท้จริง... ของวัดเรา... คือ... 'ความรู้'... ที่... ถูก... บันทึก... ไว้... ที่นี่... ทั้งหมด" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางค่อยๆ ก้าวเข้าไปในโถงนั้น "และ... เจ้า... คิม... คือ... ผู้ที่... จะ... เป็น... ผู้... สืบทอด... และ... ปกป้อง... ความรู้... เหล่านี้... ต่อไป..."