การปะทะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและดุเดือด ชายร่างใหญ่และลูกน้องของเขาพุ่งเข้าใส่หลวงตาอ่ำและคิมด้วยความมุ่งร้าย หลวงตาอ่ำตั้งสติได้ในทันที ท่านวางตะเกียงทรายลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบไม้เท้าที่พกติดตัวมาขึ้นมาเป็นอาวุธ "คิม! จง... เอา... 'ดวงตา... แห่ง... มังกร'... ไป! แล้ว... หา... ที่... ปลอดภัย... ซ่อน... ไว้!" หลวงตาอ่ำตะโกนบอก พลางปัดป้องการโจมตีจากลูกน้องของชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิมรีบคว้า "ดวงตาแห่งมังกร" มาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว มันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัส และเขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน เขาหันมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาทางหนี "ข้า... จะ... ขวาง... พวก... มัน... เอง! เจ้า... จง... ไป!" หลวงตาอ่ำกล่าว เสียงของท่านดังขึ้นขณะที่ท่านใช้ไม้เท้าตีไปที่แขนของคนร้าย ทำให้คนร้ายเซถอยหลังไป คิมวิ่งหนีไปทางด้านหลังของต้นโพธิ์ใหญ่ เขาเห็นโพรงขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้รากไม้ใหญ่ เขาจึงรีบก้มลงไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่น พร้อมกับ "ดวงตาแห่งมังกร" ในมือ ขณะที่คิมซ่อนตัวอยู่ เขาก็แอบมองดูการต่อสู้ของหลวงตาอ่ำ หลวงตาอ่ำถึงแม้จะชราภาพ แต่ท่านก็มีความคล่องแคล่วและใช้ประสบการณ์ในการต่อสู้ได้อย่างน่าทึ่ง ท่านสามารถหลบหลีกและปัดป้องการโจมตีของคนร้ายหลายคนได้อย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่ากำลังของคนร้ายจะมากกว่า และหลวงตาอ่ำเริ่มเสียเปรียบ "แย่... แล้ว!" คิมพึมพำกับตนเอง เขาอยากจะออกไปช่วยหลวงตา แต่ก็รู้ว่าตนเองยังไม่มีฝีมือมากพอ และถ้าเขาออกไปตอนนี้ อาจจะกลายเป็นภาระให้หลวงตามากขึ้น ในขณะที่หลวงตาอ่ำกำลังต่อสู้กับชายร่างใหญ่ที่เข้ามาประชิดตัว เสียงของชายร่างใหญ่ก็ดังขึ้น "พวก... เจ้า... ไม่... มี... ทาง... ชนะ... ข้า... หรอก! ข้า... รู้... ความลับ... ของ... ตระกูล... ธนากร... ดี... กว่า... เจ้า... เสีย... อีก!" "ความลับ... อะไร... กัน?" หลวงตาอ่ำถาม พลางใช้ไม้เท้าปัดการโจมตีของชายร่างใหญ่ "ก็... คือ... พลัง... ที่... ซ่อน... อยู่... ใน... 'ดวงตา... แห่ง... มังกร'... นี่... ไง!" ชายร่างใหญ่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มัน... ไม่ใช่... แค่... กุญแจ... แต่... มัน... คือ... แหล่ง... พลังงาน... ที่... จะ... ทำให้... ข้า... กลายเป็น... ผู้... ที่... ทรง... พลัง... ที่สุด... ใน... แผ่นดิน... นี้!" "เหลวไหล!" หลวงตาอ่ำสวนกลับ "เจ้า... เข้าใจ... ผิด... แล้ว! 'ดวงตา... แห่ง... มังกร'... คือ... สิ่ง... ที่... นำพา... ไปสู่... ปัญญา... มิใช่... พลัง... อำนาจ!" ขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด คิมที่แอบซ่อนตัวอยู่ ก็สังเกตเห็นตะเกียงทรายที่หลวงตาวางไว้บนพื้น มันยังคงส่องแสงสว่างอ่อนๆ อยู่ "ตะเกียง... ทราย..." คิมนึกขึ้นได้ "หลวงตา... เคย... บอก... ว่า... มัน... ไม่ใช่... แค่... แสง... สว่าง... แต่มัน... คือ... เครื่องมือ... ที่... ถูก... สร้างขึ้น... ด้วย... ปัญญา..." ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของคิม "ถ้า... ตะเกียง... ทราย... สามารถ... เปิดเผย... ความลับ... บน... แผ่นจารึก... ได้... มัน... อาจจะ... ช่วย... อะไร... บางอย่าง... ใน... การ... ต่อสู้... ครั้งนี้... ได้... ก็... ได้!" คิมตัดสินใจ เขาค่อยๆ ขยับตัวออกจากที่ซ่อนอย่างเงียบเชียบ เขามุ่งหน้าไปยังตะเกียงทรายที่อยู่ไม่ไกลนัก "โง่เขลา! เจ้า... คิด... ว่า... แค่... 'ดวงตา... แห่ง... มังกร'... จะ... หยุด... ข้า... ได้... อย่าง... นั้น... หรือ?" ชายร่างใหญ่กล่าวเยาะเย้ยหลวงตาอ่ำ "เจ้า... ยัง... ไม่... รู้... จัก... พลัง... ที่แท้จริง... หรอก!" หลวงตาอ่ำตอบ ขณะที่ชายร่างใหญ่กำลังจะใช้หมัดโจมตีหลวงตาอย่างรุนแรง คิมก็คว้าตะเกียงทรายขึ้นมาได้สำเร็จ! เขาไม่รอช้า รีบหมุนตะเกียงทรายไปมาอย่างรวดเร็ว! แสงจากตะเกียงทรายสาดส่องไปทั่วบริเวณ! แสงนั้นดูเหมือนจะมีความพิเศษบางอย่าง มันไม่ได้เพียงแค่ให้ความสว่าง แต่มันกลับทำให้ 'ดวงตาแห่งมังกร' ที่อยู่กับคิมส่องประกายเจิดจ้าขึ้นมา! "อ๊ากกก!" ชายร่างใหญ่ร้องเสียงหลง มือของเขาที่กำลังจะโจมตีหลวงตา กลับชะงักค้างกลางอากาศ! "นี่... มัน... อะไร... กัน!" แสงจากตะเกียงทรายที่ส่องผ่าน 'ดวงตาแห่งมังกร' ทำให้เกิดภาพลวงตาที่น่าพิศวง! ภาพของมังกรโบราณตัวมหึมาปรากฏขึ้นมารอบๆ ตัวหลวงตาอ่ำ! มันดูเหมือนจะกำลังปกป้องหลวงตาอยู่! ลูกน้องของชายร่างใหญ่ตกใจกลัวเป็นอย่างมาก พวกเขาถอยหนีอย่างไม่คิดชีวิต "เป็น... ไป... ไม่... ได้! นี่... มัน... แค่... ภาพลวงตา!" ชายร่างใหญ่พยายามจะเข้าโจมตีหลวงตา แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังต้านทานเขาอยู่ "นี่... คือ... พลัง... แห่ง... ปัญญา... ที่... เจ้า... ไม่มี... วัน... เข้าใจ!" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางใช้จังหวะที่ชายร่างใหญ่กำลังสับสน คว้าไม้เท้าฟาดเข้าใส่ชายร่างใหญ่เต็มแรง! ชายร่างใหญ่ร้องโหยหวนล้มลงไปกองกับพื้น เขามองไปยังคิมและตะเกียงทรายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความหวาดกลัว "ข้า... จะ... กลับ... มา... แน่!" เขากล่าวตะโกน ก่อนจะรีบคลานหนีไปกับลูกน้องที่เหลือ คิมยืนนิ่ง ถือตะเกียงทรายไว้ในมือ หัวใจเต้นระรัว เขามองไปยังหลวงตาอ่ำด้วยความโล่งอก "ข้า... บอก... แล้ว... ไง... คิม" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางเดินมาหาคิม "ตะเกียง... ทราย... นี้... ไม่ใช่... แค่... สิ่ง... ของ... ธรรมดา... มัน... คือ... เครื่องมือ... แห่ง... ปัญญา... และ... การ... ปกป้อง..." คิมมองไปยัง "ดวงตาแห่งมังกร" ที่ยังคงส่องประกายอยู่ในมือ ก่อนจะมองไปยังตะเกียงทรายในมือของเขา เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า สมบัติที่แท้จริงที่หลวงตาพูดถึง อาจจะไม่ใช่ทองคำหรือเงินทอง แต่เป็นความรู้ ปัญญา และการปกป้องสิ่งที่สำคัญต่างหาก