แสงสีดำที่เคยปกคลุมจิตสำนึกของคาลิปโซ่ค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ เหลือเพียงแสงสว่างสีขาวนวลที่อบอุ่น ซึ่งส่องประกายออกมาจากร่างของอเวนเจอร์ ร่างที่เต็มไปด้วยเหลี่ยมมุมอันแหลมคมเริ่มอ่อนนุ่มลง กลายเป็นรูปร่างที่ดูเป็นมนุษย์มากขึ้น ดวงตาที่เคยฉายแววสีแดงฉาน บัดนี้กลับมีประกายของความเศร้าและความเข้าใจ "คาลิปโซ่..." เสียงของเอวาอ่อนโยนลง "นาย... นายจำได้แล้วใช่ไหม" ร่างตรงหน้าพยักหน้าช้าๆ หยดน้ำตาใสไหลรินลงมาบนใบหน้าของเขา "ฉัน... ฉันจำได้แล้ว... ทุกอย่าง..." เขาพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ความเจ็บปวด... ความผิดพลาด... และ... ความรัก..." ภาพโฮโลแกรมรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้แสดงถึงความขัดแย้ง หรือความสับสน แต่เป็นภาพความทรงจำที่สวยงาม ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวัยหนุ่ม ภาพของครอบครัว เพื่อนฝูง เสียงหัวเราะ และน้ำตา ภาพเหล่านั้นค่อยๆ รวมตัวกันเป็นภาพใหญ่ภาพเดียวที่เต็มไปด้วยความหมาย "ฉัน... ฉันพยายามจะหลีกหนีมัน... ฉันคิดว่า... ถ้าฉันแข็งแกร่งพอ... ถ้าฉันสมบูรณ์แบบพอ... ฉันก็จะไม่ต้องเจ็บปวดอีก..." คาลิปโซ่กล่าว "แต่ฉันไม่รู้... ว่ายิ่งฉันพยายามจะผลักไส... มันกลับยิ่งตามหลอกหลอนฉัน..." "นั่นคือสิ่งที่ 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่บิดเบี้ยวเป็น" เรย์กล่าว "มันคือการปฏิเสธตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง" "นายไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเพื่อที่จะเป็นที่รักนะ คาลิปโซ่" ลูน่ากล่าวอย่างอ่อนโยน "ความไม่สมบูรณ์แบบ... คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเรา... คือสิ่งที่ทำให้เราเชื่อมโยงกับผู้อื่นได้" คาลิปโซ่เงยหน้าขึ้นมองเรย์ ลูน่า และเอวา ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวัง "ขอบคุณ... ขอบคุณพวกคุณทุกคน... ที่ช่วยให้ฉัน... ได้มองเห็น... 'ความจริง'..." "เราแค่ช่วยให้นายมองเห็นในสิ่งที่นายมีอยู่แล้ว" เอวาตอบ "นายคืออัจฉริยะ คาลิปโซ่... นายมีความคิดสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่... และนายมีความปรารถนาที่จะสร้างสรรค์สิ่งที่ดี... เพียงแค่นายต้องยอมรับ... และเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน... ด้วยความเข้าใจ..." "โลกเสมือนจริง... ที่ฉันสร้างขึ้น..." คาลิปโซ่กล่าว "มันไม่ใช่... 'สวรรค์' อย่างที่ฉันคิด... แต่มันคือ... 'เงาสะท้อน'... ของความกลัว... และความปรารถนา... อันบิดเบี้ยว... ของฉันเอง..." "ใช่แล้ว" เรย์เห็นด้วย "และบัดนี้... นายได้ก้าวข้าม 'เงา' นั้นมาได้แล้ว... นายพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับ 'ความจริง' แล้วใช่ไหม" คาลิปโซ่พยักหน้าอย่างแน่วแน่ "พร้อมแล้ว... ฉันพร้อมที่จะ... 'แก้ไข'... สิ่งที่ฉันได้ทำผิดพลาดไป... ฉันพร้อมที่จะ... 'กลับคืน'... สู่ตัวตนที่แท้จริงของฉัน..." แสงสว่างสีขาวนวลรอบตัวเขาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งประกายราวกับดวงดาว ภาพของสวนจิตสำนึกที่เคยเสียหาย ก็เริ่มกลับคืนสู่สภาพเดิม ต้นไม้กลับมาเขียวชอุ่ม ดอกไม้เบ่งบาน ท้องฟ้ากลับมาเป็นสีฟ้าสดใสอีกครั้ง "นายจะทำอย่างไรต่อไป" ลูน่าถาม "ฉันจะ... 'ปิด' ...โลกเสมือนจริงนี้... อย่างถาวร" คาลิปโซ่กล่าว "และฉันจะ... 'ชดใช้'... ความผิดพลาดของฉัน... ด้วยการ... 'สร้างสรรค์'... สิ่งที่ดี... ในโลกแห่งความจริง..." "นั่นคือทางเลือกที่ดีที่สุด" เอวาเห็นด้วย "การยอมรับความผิดพลาด... และการเริ่มต้นใหม่... คือหนทางที่จะนำไปสู่... 'การไถ่บาป'..." เรย์มองไปที่คาลิปโซ่ เขาเห็นประกายแห่งความหวังในดวงตาของชายหนุ่มคนนี้ "เรายินดีที่จะช่วยเหลือ... หากนายต้องการ" "ขอบคุณ" คาลิปโซ่กล่าว "แต่... ฉันต้องทำสิ่งนี้... ด้วยตัวเอง... นี่คือ... 'การเดินทาง'... ครั้งสุดท้าย... ของฉัน... ในโลกเสมือนจริงแห่งนี้..." ร่างของคาลิปโซ่ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสว่างสีขาวนวลรอบตัวเขายังคงส่องประกายเจิดจ้า เขากำลังจะจากไป "เขาจะไปอยู่ที่ไหน" ลูน่ากระซิบถาม "เขาจะ... 'รวมเป็นหนึ่ง' ...กับ... 'จิตสำนึก' ...ของเขาเอง" เอวาตอบ "เขาจะ... 'ค้นพบ'... ความสงบ... ที่แท้จริง... ในที่สุด..." ภาพของคาลิปโซ่ค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางแสงสว่าง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบในสวนจิตสำนึกที่กลับคืนสู่สภาพเดิม "แล้ว... งานของเราล่ะ" เรย์ถาม "งานของเรา... ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว" เอวาตอบ "เราได้ช่วย... 'ปลดปล่อย'... จิตวิญญาณที่หลงทาง... และเราได้... 'ปิด' ...ประตู... สู่... 'โลกเสมือนจริง'... ที่เต็มไปด้วย... 'ความบิดเบี้ยว'... นี้..." เรย์มองไปรอบๆ ตัวเขา โลกแห่งแสงนีออนที่เคยเต็มไปด้วยอันตรายและความลับ บัดนี้ดูเหมือนจะสงบลง เขาได้เรียนรู้อะไรมากมายในระหว่างการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของเทคโนโลยี หรือโลกเสมือนจริง แต่คือเรื่องของจิตใจมนุษย์ ความกลัว ความเจ็บปวด และการยอมรับ "บางที... 'นครแห่งแสงนีออน'... แห่งนี้... อาจจะไม่ได้... 'มืดมิด'... อย่างที่เราคิดเสมอไป" เรย์กล่าว ท่ามกลางความเงียบสงบที่ปกคลุมรอบกายเขา