เมื่อเครื่องมือวิเคราะห์แกนพลังงานทำงานเต็มที่ เซเรน่าและแอนนาพบว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นบนหน้าจอนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ โครงสร้างพลังงานที่คล้ายเซลล์นั้นไม่ได้เป็นเพียงภาพนิ่ง แต่มันมีการเคลื่อนไหว การเปลี่ยนแปลง และการตอบสนองต่อกันและกันอย่างต่อเนื่อง "ท่านเซเรน่า... ดูนั่นสิคะ!" แอนนาชี้ไปที่หน้าจอด้วยความตื่นเต้น "โครงสร้างสีฟ้า... มันกำลัง... ส่งคลื่นพลังงาน... ไปยัง... โครงสร้างสีแดง... แล้ว... โครงสร้างสีแดง... ก็... เปลี่ยนสี... เป็นสีม่วง... แล้วก็... หายไป..." "น่าทึ่งมาก..." เซเรน่าพึมพำ "มันคือ... วัฏจักร... ของพลังงาน... ที่กำลัง... ดำเนินไป... โครงสร้างแต่ละรูปแบบ... อาจจะ... มี... หน้าที่... และ... การตอบสนอง... ที่แตกต่างกัน... และ... เมื่อ... โครงสร้างหนึ่ง... ทำงานเสร็จสิ้น... มันจะ... แปรสภาพ... ไปเป็น... รูปแบบอื่น... หรือ... สลายตัว... เพื่อ... สร้าง... โครงสร้างใหม่..." "เหมือนกับ... สิ่งมีชีวิต... เลยนะคะ!" แอนนาอุทาน "แต่... เป็น... สิ่งมีชีวิต... ที่ประกอบขึ้นจาก... พลังงาน... ล้วนๆ..." "ใช่... และ... ที่สำคัญกว่านั้น..." เซเรน่ากล่าวพลางเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ "ข้าพบ... รูปแบบซ้ำๆ... บางอย่าง... ที่ปรากฏขึ้น... เป็นระยะๆ... ราวกับว่า... มันคือ... ภาษา... หรือ... รหัส... บางอย่าง..." "ภาษา... อย่างนั้นหรือคะ?" แอนนาเลิกคิ้ว "ท่านคิดว่า... มหาว่างเปล่า... สามารถ... สื่อสาร... ได้... จริงๆ... หรือคะ?" "ถ้า... สิ่งที่เรา... กำลัง... เห็น... คือ... การทำงาน... ของ... จิตสำนึก... ของเขา... การสื่อสาร... ก็อาจจะเป็น... ส่วนหนึ่ง... ของการดำรงอยู่... ของเขา..." เซเรน่าอธิบาย "ดูนี่สิ... รูปแบบนี้... มันปรากฏขึ้น... ทุกครั้ง... ที่... โครงสร้างสีเขียว... ทำปฏิกิริยากับ... โครงสร้างสีเหลือง... และ... ทุกครั้ง... ที่... รูปแบบนี้... ปรากฏขึ้น... พลังงานโดยรวม... จะ... เพิ่มสูงขึ้น..." เธอเริ่มบันทึกรูปแบบที่ซ้ำๆ นั้นอย่างละเอียด "ข้าจะลอง... ถอดรหัส... รูปแบบเหล่านี้... ทีละน้อย... หวังว่า... มันจะ... เปิดเผย... ความหมาย... หรือ... เจตนา... ที่แท้จริง... ของมหาว่างเปล่า..." "แล้ว... ถ้าเรา... สามารถ... เข้าใจ... ภาษา... ของเขา... ได้... เราจะ... ใช้ประโยชน์... จากมัน... ได้อย่างไร... คะ?" แอนนาถาม "ถ้า... เราเข้าใจ... ภาษา... ของเขา... เราอาจจะ... สามารถ... ส่งสัญญาณ... กลับไป... หาเขา... ได้..." เซเรน่าตอบ "ไม่ใช่แค่... การส่งสัญญาณ... ที่เป็น... รูปแบบเดิมๆ... ที่เราเคยทำ... แต่อาจจะเป็น... การส่ง... ข้อความ... ที่มีความหมาย... ตรงไปตรงมา... และ... โน้มน้าว... ให้เขา... เข้าใจ... สถานการณ์... ของเรา... และ... สถานการณ์... ของโลก... ใบนี้..." "หมายความว่า... เราอาจจะ... สามารถ... เจรจา... กับมหาว่างเปล่า... ได้... อย่างนั้นหรือคะ?" แอนนาถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง "นั่นคือ... เป้าหมาย... สูงสุด... ของเรา..." เซเรน่ากล่าว "แต่... เราต้อง... ระมัดระวัง... อย่างที่สุด... ภาษา... ของพลังงาน... อาจจะ... ซับซ้อน... กว่า... ภาษา... ของคำพูด... และ... ความผิดพลาด... เพียงเล็กน้อย... ก็อาจจะ... นำไปสู่... ผลลัพธ์... ที่... เลวร้าย..." เธอหันกลับไปที่หน้าจออีกครั้ง "สิ่งที่น่ากังวล... ที่สุด... คือ... การขาดหาย... ของ... บางโครงสร้าง... ใน... เหตุการณ์... ที่นำไปสู่... การแตกสลาย... ของมิติ... ที่ท่าน... ลลิล... เคย... อธิบาย... ไว้..." "หมายถึง... โครงสร้าง... ที่... หายไป... ในตอนนั้น... อย่างนั้นหรือคะ?" แอนนาถาม "ใช่..." เซเรน่าพยักหน้า "ตาม... ข้อมูล... ที่เรา... มี... ก่อน... ที่มิติ... ของท่าน... ลลิล... จะ... แตกสลาย... โครงสร้าง... บางอย่าง... ใน... แกนพลังงาน... ของมหาว่างเปล่า... ดูเหมือนจะ... หายไป... หรือ... ถูกทำลาย... ซึ่ง... อาจจะ... เป็น... สาเหตุ... ของ... ความไม่เสถียร... และ... การระเบิด... ที่เกิดขึ้น..." "แล้ว... ถ้า... เราสามารถ... สร้าง... หรือ... ซ่อมแซม... โครงสร้างที่... หายไป... นั้น... ได้... เราจะ... สามารถ... ป้องกัน... ไม่ให้... เหตุการณ์... แบบนั้น... เกิดขึ้น... อีก... ได้... ไหมคะ?" แอนนาถาม "นั่นคือ... คำถาม... ที่... สำคัญ... ที่สุด... ในตอนนี้..." เซเรน่าตอบ "ถ้า... การสูญเสีย... โครงสร้างเหล่านั้น... คือ... ต้นเหตุ... ของ... ความรุนแรง... ที่มหาว่างเปล่า... แสดงออกมา... การ... ฟื้นฟู... โครงสร้างเหล่านั้น... ก็อาจจะเป็น... หนทาง... ในการ... ทำให้เขา... สงบลง... และ... กลับคืนสู่... สภาวะปกติ..." เธอเริ่มพิมพ์คำสั่งลงบนแผงควบคุมของเครื่องมือ "ข้าจะลอง... จำลอง... การสร้าง... โครงสร้างที่... หายไป... นั้น... ขึ้นมาใหม่... โดยอ้างอิงจาก... รูปแบบ... ที่เรา... สังเกตเห็น... ใน... แกนพลังงาน... ของเขา... ณ... ปัจจุบัน..." หน้าจอเริ่มแสดงภาพการจำลองที่ซับซ้อน โครงสร้างพลังงานที่เคยขาดหายไป เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ จากพลังงานที่เครื่องมือของเซเรน่าสร้างขึ้น "การจำลอง... นี้... อาจจะ... อันตราย..." เซเรน่าเตือน "ถ้า... รูปแบบ... ที่เรา... สันนิษฐาน... ขึ้นมา... ไม่ถูกต้อง... มันอาจจะ... กระตุ้น... ให้เกิด... ปฏิกิริยา... ที่... ไม่พึงประสงค์..." "แต่... ถ้ามัน... ถูกต้อง... ล่ะคะ?" แอนนาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ถ้าเรา... สามารถ... แก้ไข... สิ่งที่... ผิดพลาด... ไป... ได้... จริงๆ..." "เราต้อง... เชื่อ... ใน... ความเป็นไปได้... นั้น..." เซเรน่ากล่าว "เพื่อ... ท่านลลิล... และ... เพื่อ... โลกของเรา..." เธอจ้องมองการจำลองที่กำลังดำเนินไปอย่างตั้งใจ การทำงานของเครื่องมือที่สร้างขึ้นจากความสิ้นหวังและความรู้ที่จำกัด บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับปริศนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวาล เสียงฮัมของเครื่องมือดังต่อเนื่องเป็นสัญญาณแห่งความพยายามที่ไม่ย่อท้อ