ลลิลหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของพ่อแม่ นึกถึงเพื่อนๆ นึกถึงห้องทดลองของเธอที่ศูนย์วิจัยอัลเทร่า เสียงหัวเราะของ ดร.ชานนท์ แว่วเข้ามาในหู ภาพความทรงจำที่ดีที่สุด ความสุขที่เคยได้รับ หลอมรวมเข้ากับความกลัวอันมหาศาลที่กำลังคุกคามโลกทั้งสองใบ พลังงานบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นภายในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังงานแบบเดียวกับที่เซเรน่าใช้ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ แต่กลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของเธอมาตลอด "เร็วเข้า ลลิล!" เสียงของเซเรน่าดังขึ้น แทรกเข้ามาในภวังค์ของเธอ "พวกมันกำลังจะเข้ามาแล้ว!" ลลิลลืมตาขึ้นทันที เธอเห็นผนังผลึกเรืองแสงตรงหน้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับลมพายุที่กำลังพัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เงามืดรูปร่างประหลาดเริ่มคืบคลานออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้น แสงสีเขียวจากอาวุธของพวกชายชุดดำสาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน พวกเขาพยายามจะเจาะทะลวงเข้ามาให้ได้ "ฉัน... ฉันทำไม่ได้" ลลิลพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พลังของฉันมันน้อยเกินไป" "ไม่ใช่เลย" เซเรน่าตอบทันควัน "พลังของเธอไม่ใช่การควบคุมพลังงานภายนอก แต่มันคือการปลดปล่อยพลังงานภายใน! พลังแห่งจิตวิญญาณ! พลังแห่งชีวิต! จงเชื่อมั่นในตัวเอง!" เซเรน่าพุ่งตัวเข้าหาพวกชายชุดดำอีกครั้ง คทาแห่งการผนึกในมือของเธอส่องประกายเจิดจ้า พลังงานสีฟ้าอมเขียวพวยพุ่งออกมาเป็นคลื่น ซัดร่างของพวกมันกระเด็นไปหลายคน แต่ก็มีอีกหลายคนที่ยังคงยืนหยัดและโต้กลับ "เจ้าเงือกน้อย! เจ้าคิดว่าพลังแค่นั้นจะหยุดยั้งเราได้รึ!" ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนกลับมา "พลังงานจากมิติที่พวกแกเรียกว่า 'นรก' นั้นมหาศาลเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้!" "นรกอย่างนั้นรึ" เซเรน่าหัวเราะเบาๆ "สำหรับข้า นี่คือโอกาสที่จะได้พิสูจน์ว่าความดีงามสามารถเอาชนะความมืดมิดได้เสมอ!" ในขณะที่เซเรน่ากำลังต่อสู้ ลลิลก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลจากผนังผลึกที่กำลังจะแตกออก เงามืดเหล่านั้นดูเหมือนจะกำลังจ้องมองมาที่เธอเป็นพิเศษ ดวงตาที่แดงก่ำฉายแววกระหาย ราวกับมองเห็นเป้าหมายที่ชัดเจน "พวกเขา... พวกเขากำลังมองฉัน" ลลิลอุทานออกมาด้วยความตกใจ "แน่นอน" เซเรน่าตอบโดยไม่หันกลับมา "พลังของเธอคือสิ่งเดียวที่สามารถปิดผนึกช่องว่างนี้ได้ พวกมันต้องการพลังของเธอ เพื่อที่จะมายังโลกของเรา!" "พลังของฉัน? แต่มัน... มันยังไม่พร้อม" ลลิลรู้สึกสับสน "พลังที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้น แต่คือสิ่งที่ถูกค้นพบ" เซเรน่ากล่าว "จงเชื่อในสัญชาตญาณของเธอ ลลิล! จงปลดปล่อยมันออกมา!" ลลิลหลับตาลงอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้นึกถึงเพียงแค่ความทรงจำดีๆ แต่เธอจินตนาการถึงอนาคต โลกที่สงบสุข โลกที่เธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติสุข ภาพของศูนย์วิจัยอัลเทร่าที่กำลังทำงานอย่างเต็มที่ การค้นพบใหม่ๆ ที่จะเกิดขึ้น การแพทย์ที่ก้าวหน้าขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้คน เธอจินตนาการถึงความหวัง ความฝัน และความมุ่งมั่นของมนุษยชาติ ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปภายในตัวเธอ มันไม่ใช่ความรู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกของพลังที่พลุ่งพล่าน ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด แสงสีขาวนวลเปล่งประกายออกมาจากร่างของเธอ แสงนั้นค่อยๆ ทอประกายแรงขึ้น เรืองรองจนสว่างไสวกว่าแสงใดๆ ในห้องโถงแห่งนี้ "นี่มัน... อะไรกันเนี่ย!" ชายชุดดำคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ "ไม่จริงไปได้!" อีกคนกล่าว "นี่มันไม่ใช่พลังงานแบบที่พวกเราเคยเจอ!" ผนังผลึกที่สั่นสะเทือนอยู่พลันหยุดนิ่ง รอยร้าวที่ปรากฏเริ่มค่อยๆ จางหายไป เงามืดที่กำลังคืบคลานออกมาก็ชะงักงัน ราวกับถูกแรงต้านอันมหาศาลหยุดยั้งไว้ "ใช่แล้ว! ลลิล! ทำต่อไป!" เซเรน่าตะโกนให้กำลังใจ ดวงตาคู่สีม่วงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง ลลิลลืมตาขึ้น เธอยกมือขึ้นทั้งสองข้างไปข้างหน้า แสงสีขาวนวลพุ่งออกจากฝ่ามือของเธอ กลายเป็นม่านพลังงานที่หนาทึบแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว มันเข้าปะทะกับพลังงานมืดที่กำลังพยายามเจาะเข้ามา "เราไม่ยอมแพ้!" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มตะโกน "พวกแกจะไม่มีวันหยุดยั้งเราได้!" พวกชายชุดดำระดมยิงลำแสงสีเขียวเข้าใส่ลลิลอย่างไม่ยั้ง แต่ลำแสงเหล่านั้นกลับสลายไปเมื่อปะทะกับม่านพลังงานสีขาวของเธอ "น่าทึ่งมาก" เซเรน่ากล่าว พลางเดินเข้ามาใกล้ลลิล "พลังของเธอ... มันคือพลังแห่งการสร้างสรรค์ พลังแห่งการเยียวยา... มันสามารถยับยั้งพลังแห่งการทำลายล้างของพวกมันได้!" "ฉัน... ฉันรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น" ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เธอไม่เพียงแค่แข็งแกร่งขึ้น แต่เธอกำลังเชื่อมต่อกับแก่นแท้ของพลังงานระหว่างมิติ" เซเรน่าอธิบาย "พลังที่หล่อเลี้ยงโลกของเราและโลกของเธอ... พลังที่พวกมันต้องการจะช่วงชิงไป" กลุ่มชายชุดดำเริ่มล่าถอย พวกเขาไม่สามารถทนทานต่อพลังอันมหาศาลที่ลลิลกำลังแสดงออกมาได้ "ถอยก่อน! เราจะกลับมาอีก! และครั้งนี้ เราจะเตรียมตัวมาดีกว่านี้!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน ก่อนที่พวกมันจะหายตัวไปในกลุ่มควันสีดำที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกชายชุดดำหายไปแล้ว รอยร้าวบนผนังผลึกก็ปิดสนิทอย่างสมบูรณ์ แสงสีขาวนวลจากร่างของลลิลค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดแต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ "พวกมันไปแล้ว" ลลิลพึมพำ "ใช่... ไปแล้ว" เซเรน่ากล่าว "แต่ยังไม่จากไปตลอดกาล" เธอเดินไปหาลลิลและวางมือลงบนบ่าของเธอ "เธอทำได้ดีมาก ลลิล เธอทำได้ดีเกินกว่าที่ข้าคาดหวังไว้เสียอีก" "แต่... ฉันก็ยังไม่เข้าใจ" ลลิลกล่าว "ทำไมพลังนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับฉัน? แล้วพวกมันคือใครกันแน่?" "คำถามเหล่านั้น... เราจะค่อยๆ หาคำตอบไปด้วยกัน" เซเรน่าตอบ "แต่ตอนนี้ เธอควรพักผ่อนก่อน พลังงานที่ใช้ไปเมื่อสักครู่นี้... มันมากพอๆ กับการวิ่งมาราธอนเลยทีเดียว" ลลิลพยักหน้า เธอรู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งตัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก การได้ค้นพบพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเอง การได้เผชิญหน้ากับอันตราย และการได้ช่วยเหลือโลกทั้งสองใบ... มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อน "แล้ว... ฉันต้องทำอย่างไรต่อไปคะ" ลลิลถาม "ตอนนี้ เราต้องกลับไปยังห้องโถงแห่งโชคชะตา" เซเรน่ากล่าว "ข้ามีเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ต้องบอกเธอ เกี่ยวกับต้นกำเนิดของพลังนี้... และความเชื่อมโยงระหว่างโลกของเรากับโลกของเธอ"