ทางเดินแคบๆ ที่สลัวและเย็นเฉียบยิ่งทอดลึกลงไปใต้ดิน พวกเขาเดินผ่านห้องควบคุมที่ไร้คนดูแล แผงควบคุมที่เคยสว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ตอนนี้กลับมืดสนิท มีเพียงฝุ่นที่จับหนาเกาะอยู่ตามอุปกรณ์ต่างๆ แสดงให้เห็นถึงการถูกละทิ้งมานาน ความเงียบที่ปกคลุมหนาแน่นยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดราวกับกำลังหายใจเอาอากาศเก่าแก่เข้าไป "ที่นี่ดูเหมือนถูกลืมไปแล้วจริงๆ" คาเอลเอ่ยเสียงเบา "คุณแน่ใจได้อย่างไรว่ามันจะนำเราไปสู่ชานชาลาที่ใช้งานได้" "ข้อมูลที่ลีอาทิ้งไว้ไม่ได้มีแค่เรื่องงานวิจัยของเธอเท่านั้น" เอลาร่าตอบพลางก้มหน้ามองอุปกรณ์นำทางขนาดเล็กที่ถืออยู่ในมือ "แต่ยังมีแผนที่เส้นทางลับและทางเชื่อมต่างๆ ของเมืองด้วย เธอคงรู้ตัวว่าวันหนึ่งอาจจะต้องใช้มัน" "แต่ทำไมเธอถึงต้องเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ไม่มีใครอื่นรู้" คาเอลซักถาม "ถ้าแค่เธอคนเดียวที่รู้เรื่องเหล่านี้" "นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้เหมือนกัน" เอลาร่าถอนหายใจ "แต่ตอนนี้เราต้องไปให้ถึงที่หมายก่อน" พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ผ่านทางแยกที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยสัญลักษณ์ที่เอลาร่าไม่เคยเห็นมาก่อนในระบบนำทางปกติ จนกระทั่งพวกเขามาถึงประตูบานใหญ่อีกบานหนึ่งที่ทำจากโลหะหนาทึบ มีป้ายที่เขียนด้วยมือด้วยภาษาที่ดูโบราณติดอยู่ "นี่มัน...?" คาเอลเลิกคิ้ว "นี่คือทางออกสู่ระบบขนส่งใต้ดินเก่า" เอลาร่าอธิบาย "ไม่ใช่ระบบที่พวกเราใช้กันทุกวันนี้ มันถูกปิดไปนานแล้วหลังจากการสร้างเครือข่ายใหม่" เอลาร่าใช้เครื่องมือของเธอปลดล็อกกลไกที่ซับซ้อนของประตูอีกครั้ง เสียงกลไกทำงานดังครืดคราดไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ประตูจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์ที่ใหญ่กว่าที่พวกเขาผ่านมา บรรยากาศภายในเริ่มมีกลิ่นอับชื้นของน้ำและดิน "เราต้องนั่งรถไฟที่นี่" เอลาร่าชี้ไปยังรางรถไฟที่ทอดยาวไปในความมืด "มันเป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังเขตชายแดน" "รถไฟ? ที่นี่มีรถไฟที่ยังใช้งานอยู่จริงหรือ" คาเอลถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ระบบไม่เคยกล่าวถึงเส้นทางนี้เลย" "แน่นอนว่าไม่" เอลาร่ากล่าว "เพราะมันคือส่วนหนึ่งของระบบเก่าที่ถูกยกเลิกไป พวกเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่ามีเส้นทางที่สามารถหลุดออกไปจากเมืองได้" ขณะที่พวกเขาเดินไปยังชานชาลา พวกเขาก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากที่ไกลๆ เสียงนั้นดังมาจากภายในอุโมงค์ ดูเหมือนจะเป็นเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงาน "มีคนอยู่ที่นี่" คาเอลกระชิบ พร้อมกับดึงเอลาร่าให้หลบเข้าไปหลังเสาต้นใหญ่ "ใครกัน" เอลาร่าถามด้วยความตกใจ "ไม่รู้สิ" คาเอลตอบ "แต่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแน่ๆ พวกเขามีเครื่องแบบที่แตกต่างออกไป" เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และแล้ว พวกเขาก็เห็นแสงไฟสว่างวาบมาจากปลายอุโมงค์ แสงนั้นค่อยๆ โตขึ้นจนพวกเขามองเห็นรูปร่างของมัน มันคือรถไฟขบวนเล็กๆ ที่มีสภาพดูเก่า แต่ยังคงใช้งานได้ดี ขับเคลื่อนด้วยพลังงานบางอย่างที่พวกเขาไม่คุ้นเคย "รถไฟไร้คนขับ?" เอลาร่าพึมพำ "ไม่น่าจะใช่" คาเอลกล่าว "ดูเหมือนจะมีคนขับนะ" เมื่อรถไฟขบวนนั้นแล่นเข้ามาใกล้ พวกเขาก็เห็นร่างของใครบางคนอยู่ภายในห้องคนขับ เป็นชายชราท่าทางเหนื่อยอ่อน สวมเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแต่ก็สะอาดสะอ้าน เมื่อรถไฟจอดเทียบชานชาลา ชายชราก็ลงมาจากรถไฟ เขามองมาที่เอลาร่าและคาเอลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "พวกเจ้ามาจากไหนกัน" ชายชราถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่เคยเห็นหน้าพวกเจ้าในเส้นทางนี้มาก่อน" "เรา... เรากำลังจะเดินทางออกไปนอกเมืองครับ" เอลาร่าตอบอย่างระมัดระวัง "เราได้ยินเสียงรถไฟของคุณ เลยคิดว่าจะขอโดยสารไปด้วย" ชายชรามองพวกเขาอย่างพิจารณา "ออกนอกเมือง? พวกเจ้ากำลังจะไปที่ไหนกัน" "เรากำลังจะไปที่ดินแดนต้องห้าม" คาเอลเสริม "เราได้ยินว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นั่น" ชายชราหัวเราะเบาๆ "ดินแดนต้องห้าม... ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่ใครจะไปกันง่ายๆ หรอกนะหนุ่มสาว ระบบมันก็หลอกพวกเจ้ามาตลอดแหละ" "คุณหมายความว่าอย่างไรครับ" คาเอลถาม "หมายความว่า ที่นั่นไม่ใช่แค่ดินแดนที่ถูกทิ้งร้าง" ชายชราตอบ "แต่เป็นที่ที่ผู้คนเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของใคร" เอลาร่าและคาเอลมองหน้ากันด้วยความหวัง "คุณจะพาเราไปที่นั่นได้ไหมครับ" เอลาร่าถาม ชายชราพยักหน้าช้าๆ "ได้สิ ถ้าพวกเจ้ากล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง" เขาผายมือไปทางรถไฟ "ขึ้นมาสิ ข้าจะพาพวกเจ้าไปสู่ที่ที่เรียกว่า 'อิสรภาพ'" เอลาร่าและคาเอลรีบขึ้นไปบนรถไฟ พวกเขานั่งลงบนเบาะที่ดูเก่าแต่ก็ยังคงความนุ่มสบาย ชายชราปิดประตูและกลับไปที่ห้องคนขับ ก่อนจะออกคำสั่งให้รถไฟเคลื่อนตัว "ชื่อของข้าคือเอลิโอ" ชายชรากล่าวผ่านลำโพงที่ติดอยู่ในห้องผู้โดยสาร "ข้าคือผู้ดูแลเส้นทางสายนี้มาหลายสิบปี เป็นเส้นทางเดียวที่ยังคงเชื่อมโยงเราเข้ากับโลกภายนอกที่แท้จริง" รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสถานีเก่า ดิ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์อันมืดมิด สัญญาณไฟของเมืองอุตริคัสค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา เหลือเพียงความมืดมิดและเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นจังหวะ "ทำไมลีอาถึงเลือกที่จะเตรียมเส้นทางนี้ไว้" เอลาร่าครุ่นคิด "เธอรู้ได้อย่างไรว่าเราจะมาที่นี่" "บางทีเธออาจจะไม่ได้เตรียมไว้ให้เราโดยเฉพาะ" คาเอลสันนิษฐาน "แต่เป็นแผนสำรองเผื่อกรณีที่เธอหรือใครก็ตามที่คิดเหมือนเธอ ต้องการหลบหนี" "แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าเราคือคนที่กำลังมองหาทางออก" เอลาร่าถามต่อ "บางที... อาจจะมีใครบางคนคอยจับตาดูเราอยู่" คาเอลตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล เอลิโอหันกลับมามองพวกเขาผ่านกระจก "พวกเจ้ากำลังจะหนีอะไรกันแน่" "เรากำลังจะหนีการควบคุม" เอลาร่าตอบอย่างหนักแน่น "เราไม่ต้องการให้ชีวิตของเราถูกกำหนดโดยอัลกอริทึมอีกต่อไป" "ดีมาก" เอลลิโอพยักหน้า "เพราะที่ดินแดนต้องห้าม... ที่นั่นคือที่ที่อิสรภาพเริ่มต้นขึ้น" รถไฟแล่นต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง พวกเขากำลังเดินทางสู่สถานที่ที่ไม่เคยมีบันทึกในระบบใดๆ สถานที่ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นอันตราย แต่กลับเป็นความหวังเดียวของเอลาร่าและคาเอล