"ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหน... ผมก็จะไปด้วยครับ" แบมกล่าวด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาของเขาสบประสานกับเพื่อนทั้งสองอย่างจริงจัง ไททันพยักหน้า "ดีมาก" เขากล่าว "การรวมเป็นหนึ่งเดียว... คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เรามี" "แต่ 'รอยร้าว' นั้น... มันอยู่ที่ไหนกันแน่คะ?" ลินถาม สีหน้าของเธอดูมีความกังวลเล็กน้อย "ตามที่แบมรู้สึก... มันคือจุดที่พลังงานกำลังถูกดูดกลืน" ไททันอธิบาย "ในมิตินี้... จุดที่พลังงานถูกดูดกลืน จะสะท้อนออกมาเป็นภาพของความว่างเปล่า... หรือสิ่งที่ดูเหมือนจะ 'หายไป' จากความเป็นจริง" "หายไป...?" อาเธอร์ทวนคำ "เหมือนกับว่า... มีบางสิ่งกำลังกัดกินมิตินี้จากภายในอย่างนั้นเหรอครับ?" "ใช่" ไททันตอบ "และยิ่งเราเข้าไปใกล้... ความว่างเปล่านั้นก็จะยิ่งขยายใหญ่ขึ้น" แบมสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามเพ่งสมาธิไปยังทิศทางที่เขารู้สึกถึงความผิดปกติ "ผมรู้สึกได้... มันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้" เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า ทั้งสามคนเดินตามแบมไปอย่างระมัดระวัง ขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปลึกขึ้น บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ความอบอุ่นที่เคยรู้สึกได้ บัดนี้เริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากอากาศ "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานที่บิดเบี้ยว..." ลินกระซิบ "มันทำให้รู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ" "นั่นคือผลกระทบของ 'รอยร้าว'" ไททันกล่าว "มันกำลังฉีกกระชากโครงสร้างของมิตินี้" เมื่อพวกเขาเดินมาถึงจุดหนึ่ง แบมก็หยุดชะงัก เขาชี้ไปยังเบื้องหน้า "ตรงนั้นครับ... ตรงนั้นคือที่ที่ผมรู้สึกได้ชัดเจนที่สุด" เบื้องหน้าของพวกเขา คือบริเวณที่ดูเหมือนจะว่างเปล่าอย่างประหลาด ภาพของห้องโถงที่เคยมีอยู่ บัดนี้ดูเหมือนจะถูกฉีกขาดออกไป เผยให้เห็นความดำมืดที่ไร้ที่สิ้นสุด ราวกับเป็นหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังค่อยๆ ขยายตัว "นั่นคือ... 'รอยร้าว'?" อาเธอร์ถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "ใช่" ไททันตอบ "มันคือประตูสู่โลกของ 'ผู้กลืนกิน'" "มันดู... อันตรายมากเลยค่ะ" ลินกล่าว พลางกอดแขนตัวเองแน่น "เราจะเข้าไปจัดการมันได้อย่างไรคะ?" "เราต้องปิดมัน" ไททันกล่าว "และวิธีเดียวที่จะทำได้... คือการใช้พลังที่บริสุทธิ์และทรงพลังที่สุด" "พลังของผม...?" แบมถาม "ใช่" ไททันพยักหน้า "พลังของเจ้า... ที่ได้หลอมรวมกับ 'แก่นแท้' คือพลังเดียวที่จะสามารถปิดผนึก 'รอยร้าว' นี้ได้" "แต่... มันจะอันตรายเกินไปหรือเปล่าครับ?" แบมกังวล "ผมเพิ่งจะเริ่มควบคุมพลังของตัวเองได้" "เจ้าอาจจะรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มหาศาล" ไททันเตือน "พลังของ 'ผู้กลืนกิน' ที่พยายามจะทะลวงเข้ามา... จะพยายามดึงเจ้าเข้าไป" "เหมือนกับว่า... มันกำลังพยายามจะกลืนกินพลังของผมไปด้วยงั้นเหรอคะ?" ลินถาม "ถูกต้อง" ไททันตอบ "มันจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งเจ้า" "ผม... ผมเข้าใจแล้วครับ" แบมตอบ เขาเดินเข้าไปใกล้ 'รอยร้าว' มากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงเริ่มส่งผลต่อร่างกายของเขา "ผมจะลองดูครับ" "ระวังตัวด้วยนะ แบม" อาเธอร์กล่าว "ถ้ามีอะไรผิดปกติ... บอกเราทันที" "ไม่ต้องห่วง" แบมตอบ "ผมจะระวังที่สุด" เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น กำมือแน่น แล้วค่อยๆ ปล่อยพลังงานสีทองสว่างไสวออกมา พลังงานนั้นแผ่กระจายออกไปรอบๆ ตัวเขา ราวกับเป็นกำแพงพลังงานที่มองไม่เห็น "ยอดเยี่ยมมาก!" ไททันกล่าว "รักษาพลังนั้นไว้! แล้วค่อยๆ ส่งมันเข้าไปใน 'รอยร้าว'!" แบมหลับตาลง เขาจดจ่อกับพลังที่อยู่ภายใน เขาจินตนาการถึงการสร้างผนึกที่แข็งแกร่ง... ผนึกที่จะสามารถกักขังความว่างเปล่านี้ไว้ได้ ความรู้สึกต่อต้านที่รุนแรงเริ่มเกิดขึ้น แบมรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปใน 'รอยร้าว' นั้นอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง "แบม!" ลินร้องออกมาด้วยความตกใจ "ไหวไหม!" "ผม... ผมไหว!" แบมกัดฟันตอบ "ผมรู้สึกถึง... พลังงานของพวกเขา... มันกำลังพยายามจะ... เข้ามา!" "อย่าปล่อยให้มันครอบงำเจ้า!" ไททันตะโกน "จงใช้พลังของเจ้า... สร้างกำแพงแห่งแสง!" แบมพยายามเพ่งสมาธิอีกครั้ง เขาจินตนาการถึงแสงสว่างที่เจิดจ้าที่สุด แสงที่สามารถขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดออกไปได้ พลังงานสีทองของเขาเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เข้าไปปะทะกับ 'รอยร้าว' เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า พลังงานทั้งสองด้านปะทะกันอย่างรุนแรง แบมรู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่เขา "มันแข็งแกร่งมาก!" แบมตะโกน "ผม... ผมเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว!" "เจ้าทำได้!" อาเธอร์ตะโกนให้กำลังใจ "อย่าหยุด!" "คิดถึงโลกของเรา แบม!" ลินกล่าว "คิดถึงทุกคนที่รอคอยคุณอยู่!" คำพูดของเพื่อนๆ ทำให้แบมมีกำลังใจ เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี "ข้าจะปกป้อง... โลกของข้า!" แบมตะโกนเสียงดัง พลังงานสีทองของเขาพุ่งทะลุ 'รอยร้าว' ออกไป ราวกับสายฟ้าแห่งแสง ความว่างเปล่าสีดำมืดที่อยู่เบื้องหน้า เริ่มถูกกลืนกินด้วยแสงสีทองสว่างไสว มันค่อยๆ หดเล็กลงเรื่อยๆ "มันกำลังจะปิด!" ไททันกล่าว "แบม... ทำต่อไป!" แบมรู้สึกถึงความอ่อนล้าอย่างรุนแรง แต่เขาก็ยังคงพยายามรักษาพลังงานของตนเองไว้ เขาเห็นภาพ 'รอยร้าว' ค่อยๆ ปิดสนิทลง จนในที่สุด... มันก็หายไป เมื่อ 'รอยร้าว' ปิดสนิท แบมก็ทรุดตัวลงกับพื้น เขาหายใจหอบเหนื่อยด้วยความอ่อนเพลีย "แบม!" ลินรีบวิ่งเข้าไปหาเขา "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" "ผม... ผมเหนื่อยมาก..." แบมตอบ เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายของเขาก็ยังอ่อนแรงเกินไป "เจ้าทำได้ยอดเยี่ยมมาก แบม" ไททันกล่าว พลางยื่นมือมาช่วยพยุงแบม "เจ้าได้ปกป้องมิตินี้... และโลกของเจ้าแล้ว" "มัน... มันจบแล้วเหรอครับ?" แบมถาม "สำหรับตอนนี้... ใช่" ไททันตอบ "แต่ 'ผู้กลืนกิน'... พวกเขาจะหาทางกลับมาอีก" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปครับ?" แบมถาม "เราจะต้องเตรียมพร้อม" ไททันกล่าว "เจ้าจะต้องฝึกฝนต่อไป... จนกว่าจะสามารถเผชิญหน้ากับพวกเขาได้อย่างแท้จริง" "ผมจะทำครับ" แบมตอบ แม้จะอ่อนเพลีย แต่ความตั้งใจของเขาก็ยังคงเต็มเปี่ยม