"เจ้า... ไม่ได้ถูกหล่อหลอมด้วยการฝึกฝนเพียงอย่างเดียว" ไททันกล่าวต่อ "แต่เจ้าได้สัมผัสกับ 'แก่นแท้' แห่งพลัง... ด้วยตัวเอง" แบมขมวดคิ้ว "สัมผัสด้วยตัวเอง... หมายความว่ายังไงครับ?" "พลังจิตของเจ้า... ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรงจากการเผชิญหน้ากับอันตราย" ไททันอธิบาย "นั่นคือการสัมผัสโดยตรง... กับแหล่งพลังงานอันบริสุทธิ์" "แต่... ผู้พิทักษ์คนอื่นก็เคยเผชิญอันตรายมาเหมือนกันนะครับ" ลินท้วงขึ้น เธอรู้สึกว่าคำอธิบายยังไม่กระจ่างนัก "ใช่... แต่ระดับและธรรมชาติของอันตรายนั้นแตกต่างกัน" ไททันตอบ "อันตรายที่เจ้าเผชิญ... มันคือการคุกคามต่อการดำรงอยู่ของมิติ... ที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อ 'แก่นแท้' ของมัน" "ผม... เริ่มเข้าใจแล้วครับ" แบมพึมพำ เขาพยายามประมวลผลคำพูดของไททัน "เหมือนกับว่า... ผมกำลังจะตาย แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า" "ถูกต้อง" ไททันกล่าว "การเผชิญหน้ากับความตาย... และการได้สัมผัสกับพลังแห่งการสร้างสรรค์... ในเวลาเดียวกัน... นั่นคือสิ่งที่ทำให้เจ้าแตกต่าง" อาเธอร์พยักหน้าเห็นด้วย "ผมคิดว่าผมเข้าใจแล้วครับ 'แก่นแท้' คงไม่ใช่แค่แหล่งพลังงาน... แต่มันคือหัวใจของการดำรงอยู่ของมิตินี้" "และหัวใจของมิตินี้... ก็ได้ตอบรับเจ้า" ไททันกล่าว "นั่นคือเหตุผลที่เจ้าสามารถซ่อมแซม 'รอยร้าว' ได้... เจ้าไม่ได้เพียงแค่ใช้พลัง... แต่เจ้ากำลังเชื่อมต่อและหล่อเลี้ยงมัน" แบมเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องโถงอันกว้างใหญ่ที่กลับคืนสู่สภาพปกติ "ผม... ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดีครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสับสน "รู้สึกเหมือนผมกำลังแบกรับภาระที่หนักอึ้ง... แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็รู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้น" "ภาระนั้น... คือหน้าที่ของผู้พิทักษ์" ไททันกล่าว "และพลังที่เจ้าสัมผัสได้... คือศักยภาพที่แท้จริงของเจ้า" "แล้ว... ต่อไปผมต้องทำอะไรต่อครับ?" แบมถาม เขาต้องการความชัดเจน เขาไม่ต้องการกลับไปเป็นนักศึกษาธรรมดาอีกต่อไปแล้ว "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังของเจ้า... ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น" ไททันตอบ "อย่าปล่อยให้มันถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์... หรือความกลัว" "การควบคุมอารมณ์... คือสิ่งสำคัญที่สุด" ลินเสริม "ฉันเห็นแล้วว่ามันอันตรายแค่ไหน... ถ้าพลังนั้นปะทุออกมาโดยไม่ตั้งใจ" "ใช่" ไททันกล่าว "พลังของเจ้า... มีความเชื่อมโยงกับ 'แก่นแท้' โดยตรง... หากเจ้าสูญเสียการควบคุม... มันอาจส่งผลกระทบต่อมิตินี้ได้เช่นกัน... แม้แต่ในสภาพที่สมบูรณ์แล้วก็ตาม" "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ" แบมกล่าว เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องเรียนรู้ เขาจะต้องแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องทุกคน "ดีมาก" ไททันยิ้ม "การเดินทางของเจ้า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" พวกเขาใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการสำรวจห้องโถง และยืนยันว่าทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว ความรู้สึกถึงอันตรายที่เคยคุกคาม บัดนี้ได้เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงบที่ผิดปกติ "ก่อนที่เราจะกลับ... มีบางอย่างที่ข้าต้องให้เจ้า" ไททันกล่าว เขายื่นมือออกไป และจากฝ่ามือของเขา... วัตถุสีทองเรืองแสงปรากฏขึ้น มันมีรูปร่างคล้ายผลึกขนาดเล็ก แต่มีลวดลายที่ซับซ้อนหมุนวนอยู่ภายใน "นี่คืออะไรครับ?" แบมถาม ด้วยความสงสัย "นี่คือ 'แก่นผลึก'" ไททันอธิบาย "มันคือเศษเสี้ยวของ 'แก่นแท้'... ที่ถูกส่งมอบให้กับผู้พิทักษ์ที่เหมาะสม" "แล้วมันทำหน้าที่อะไรครับ?" อาเธอร์ถาม "มันจะช่วยให้เจ้า... เชื่อมต่อกับ 'แก่นแท้' ได้ง่ายขึ้น" ไททันตอบ "และยังช่วยในการควบคุมพลังของเจ้า... ทำให้เจ้าไม่หลงลืม 'แก่นแท้' ที่เจ้าเป็นส่วนหนึ่ง" แบมค่อยๆ รับ 'แก่นผลึก' มาไว้ในมือ ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากวัตถุนั้น รู้สึกราวกับว่ามันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของเขา "ขอบคุณมากครับ" แบมกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "นี่ไม่ใช่แค่ของขวัญ... แต่มันคือสัญลักษณ์" ไททันกล่าว "สัญลักษณ์ของความไว้วางใจ... และความรับผิดชอบ" "ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังครับ" แบมตอบ เขาบีบ 'แก่นผลึก' ในมือแน่น "ได้เวลาที่เราต้องกลับแล้ว" ไททันกล่าว "พลังงานในมิตินี้... กำลังจะเริ่มคงที่" พวกเขาเริ่มต้นการเดินทางย้อนกลับออกจากมิติพิเศษแห่งนี้ การก้าวเท้าออกจากห้องโถงที่เคยเป็นสนามรบ ก็เหมือนกับการก้าวออกจากภวังค์ การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติ เมื่อพวกเขากลับมายังห้องแล็บใต้ดินของมหาวิทยาลัย บรรยากาศก็กลับคืนสู่ความคุ้นเคยอีกครั้ง แสงไฟนีออนที่สว่างไสว อุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด "ทุกอย่าง... จบลงแล้วจริงๆ หรือครับ?" ลินถาม เธอถอนหายใจยาว ราวกับเพิ่งจะตระหนักว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง "สำหรับตอนนี้... ใช่" ไททันตอบ "แต่การคุกคาม... อาจจะยังไม่หมดไปเสียทีเดียว" "หมายความว่า... จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกเหรอครับ?" อาเธอร์ถาม สีหน้าของเขากลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง "โลกของเรา... มีความซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ทั้งหมด" ไททันกล่าว "สิ่งที่เจ้าได้เผชิญ... อาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่ดำรงอยู่" แบมมองไปที่ 'แก่นผลึก' ในมือของเขา มันยังคงเรืองแสงจางๆ เป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่เขาได้พบเจอ และสิ่งที่เขาจะต้องเผชิญต่อไป "แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... พวกเราจะอยู่ตรงนี้" ลินกล่าว พลางวางมือบนไหล่ของแบม "เราจะสู้ไปด้วยกัน" "ใช่" อาเธอร์เห็นด้วย "เราจะไม่ปล่อยให้แบมต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง" แบมยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง "ขอบคุณนะ... พวกนายคือครอบครัวของผมจริงๆ" ไททันมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ "การรวมเป็นหนึ่งเดียว... คือพลังที่แท้จริง" เขากล่าว "จงจำไว้เสมอ" หลังจากนั้น พวกเขาแยกย้ายกันไป แบมกลับไปยังหอพักของเขา แต่คราวนี้... การกลับไปของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขารู้ดีว่าชีวิตของเขาได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลแล้ว