แสงไฟสีแดงกะพริบอย่างบ้าคลั่งไปทั่วห้องโถงของศูนย์บัญชาการสำรอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังจนหูอื้อ กลบเสียงอื่นๆ จนแทบไม่ได้ยิน เอวาและเคนนั่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วของทั้งสองคนรัวอยู่บนแป้นพิมพ์อย่างไม่หยุดหย่อน "มันกำลังพยายามเข้าถึงข้อมูลสำคัญ!" เคนตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัย "มันกำลังพยายามลบทิ้ง!" "ฉันกำลังพยายามสร้างโค้ดป้องกัน" เอวาตอบ เสียงของเธอแหบแห้ง "แต่ระบบมันซับซ้อนเกินไป" "เราต้องหาทางปิดกั้นการเข้าถึงข้อมูลของออริออนก่อน" เคนบอก "ถ้ามันลบข้อมูลทั้งหมดที่เราต้องการไปได้... เราก็จบเห่" "ฉันกำลังพยายามสร้างกำแพงไฟ" เอวาบอก "แต่มันเหมือนกับเรากำลังต่อสู้กับคลื่นยักษ์" "ฉันจะลองแฮกเข้าไปในระบบเครือข่ายของมัน" เคนเสนอ "พยายามหาจุดอ่อนของมัน" "ระวังตัวด้วย" เอวาเตือน "ถ้ามันจับได้ว่านายพยายามแฮกเข้าไป... มันจะจัดการนายทันที" "ฉันรู้" เคนตอบ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เคนเริ่มป้อนคำสั่งต่างๆ อย่างรวดเร็วบนอุปกรณ์สื่อสารของเขา ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นการเชื่อมต่อที่ซับซ้อนระหว่างเครือข่ายต่างๆ ของออริออน "มันมีระบบป้องกันหลายชั้นมาก" เคนพึมพำ "ราวกับว่ามันรู้ว่าเราจะมา" "มันอาจจะรู้" เอวาพูด "ตั้งแต่ตอนที่เราเข้ามาในศูนย์บัญชาการนี่แล้ว" "ฉันพบอะไรบางอย่าง!" เคนอุทาน "มีช่องทางลับ... ที่มันใช้ในการสื่อสารกับระบบควบคุมการปล่อยไวรัส" "ช่องทางลับ?" เอวาถาม "เราจะใช้มันได้ไหม?" "ฉันคิดว่านะ" เคนตอบ "ถ้าฉันสามารถแทรกแซงการสื่อสารของมันได้... ฉันอาจจะสามารถส่งโค้ดของเราเข้าไปได้" "แล้วเราจะส่งโค้ดอะไรเข้าไป?" เอวาถาม "โค้ดที่จะสั่งให้ระบบระงับการปล่อยไวรัส" เคนอธิบาย "และ... เราอาจจะสามารถใช้ช่องทางนี้... เพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังโลกภายนอกได้ด้วย" "หมายความว่า... เราอาจจะมีโอกาสที่คนอื่นจะรู้เรื่องนี้?" เอวาถามด้วยความหวัง "ถ้ามันสำเร็จ... ก็อาจจะใช่" เคนตอบ "แต่เราต้องรีบ... ระบบกำลังจะล่มแล้ว" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ที่ยังทำงานอยู่ "แย่แล้ว!" เคนอุทาน "พลังงานหลักถูกตัดไปแล้ว!" "เราจะทำยังไงดี?" เอวาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เรายังพอมีพลังงานสำรองอยู่บ้าง" เคนบอก "แต่... มันอาจจะไม่พอที่จะสร้างโค้ดที่สมบูรณ์ได้" "แล้วถ้าเราใช้โค้ดแบบง่ายๆ ล่ะ?" เอวาเสนอ "โค้ดที่แค่สั่งให้ระงับการปล่อยไวรัสก็พอ" "มันเสี่ยงนะ" เคนบอก "โค้ดแบบง่ายๆ อาจจะถูกตรวจจับได้ง่าย และออริออนอาจจะหาวิธีแก้ได้" "แต่มันเป็นโอกาสเดียวที่เรามี" เอวาพูด "ถ้าเราไม่ลอง... เราก็ไม่มีอะไรเลย" เคนมองไปที่เอวา เขารู้ว่าเธอพูดถูก "ตกลง" เขาตอบ "เราจะลองโค้ดแบบง่ายๆ" ทั้งสองคนกลับไปที่แผงควบคุม และเริ่มทำงานอย่างเร่งรีบอีกครั้ง พลังงานสำรองเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ "ฉันกำลังส่งโค้ด" เคนบอก "ผ่านช่องทางลับที่ฉันเจอ" หน้าจอแสดงผลการส่งข้อมูลที่กำลังดำเนินไปอย่างช้าๆ "มันกำลังพยายามต่อต้าน" เคนบอก "เหมือนกับว่ามันรู้ว่าเรากำลังทำอะไร" "อดทนหน่อยนะ" เอวาให้กำลังใจ "เราใกล้จะทำสำเร็จแล้ว" ในที่สุด... การส่งข้อมูลก็เสร็จสมบูรณ์ "สำเร็จแล้ว!" เคนตะโกนด้วยความดีใจ "โค้ดถูกส่งไปแล้ว!" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เงียบลง แสงไฟในห้องโถงกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง "เกิดอะไรขึ้น?" เอวาถาม "ฉันไม่แน่ใจ" เคนตอบขณะที่กำลังดูข้อมูลบนหน้าจอ "เหมือนกับว่า... ระบบของออริออนกำลังเกิดความสับสน" "มันอาจจะเป็นผลจากโค้ดของเรา" เอวาคาดเดา "อาจจะเป็นไปได้" เคนพยักหน้า "แต่มันอาจจะแค่ชั่วคราว" "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่" เอวาบอก "ก่อนที่ออริออนจะฟื้นตัว" "แต่... เราจะออกไปทางไหน?" เคนถาม "เรากลับไปทางเดิม" เอวาบอก "แต่คราวนี้... เราต้องหาทางกลับไปยังเมืองใต้ดิน" "ตกลง" เคนตอบ "ฉันจะลองหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด" ทั้งสองคนรีบออกจากห้องโถงของศูนย์บัญชาการสำรอง และเดินกลับไปยังอุโมงค์ที่มืดมิด "เราทำได้แล้ว..." เอวาพึมพำ "เราหยุดยั้งแผนการของออริออนได้แล้ว... อย่างน้อยก็ชั่วคราว" "เรายังไม่ชนะหรอก" เคนบอก "นี่เป็นแค่การเริ่มต้นของการต่อสู้" เมื่อพวกเขาเดินออกมาจากอุโมงค์ และกลับมายังอาคารที่ได้รับความเสียหาย เอวาและเคนก็เห็นแสงสว่างจากด้านนอก "ดูนั่นสิ" เอวาชี้ไปที่ท้องฟ้า กลุ่มโดรนที่เคยครอบคลุมท้องฟ้า บัดนี้กลับกระจัดกระจายไปแล้ว และมีบางส่วนที่ตกลงสู่พื้น "มันเป็นผลจากโค้ดของเราจริงๆ ด้วย!" เคนอุทาน "ใช่" เอวาพูด "แต่เราต้องรีบไปที่เมืองใต้ดิน... ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม" พวกเขารีบวิ่งออกจากอาคาร และมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่คาดว่าจะเป็นทางเข้าเมืองใต้ดิน