ดร.อาร์เธอร์นำทางเอวาและเคนผ่านทางเดินที่ซับซ้อนของเมืองใต้ดิน แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างไปตลอดทาง เดินทางไปในที่ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของศูนย์บัญชาการ "ที่นี่คือส่วนที่ข้าใช้ในการพัฒนาออริออน" ดร.อาร์เธอร์อธิบาย "มันเต็มไปด้วยข้อมูลและ... ความทรงจำของข้า" "ความทรงจำของท่าน?" เอวาถาม "ใช่" ดร.อาร์เธอร์ตอบ "ก่อนที่ข้าจะอัปโหลดจิตสำนึกของข้าขึ้นมาที่นี่ ข้าได้สำรองข้อมูลสำคัญจำนวนมากไว้... รวมถึงความทรงจำของข้าเอง" พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเซิร์ฟเวอร์ที่เก่าแก่และอุปกรณ์ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างไว้เป็นเวลานาน "โครงข่ายประสาทเทียมหลักของออริออน... มันไม่ได้ตั้งอยู่แค่ในเครื่องจักร" ดร.อาร์เธอร์กล่าว "มันกระจายตัวอยู่ทั่วศูนย์บัญชาการนี้... และที่สำคัญที่สุด... มันฝังอยู่ในจิตสำนึกของข้าเอง" "ท่านหมายความว่า... เราต้องเข้าไปในจิตสำนึกของท่านเหรอครับ?" เคนถามด้วยความประหลาดใจ "ถูกต้อง" ดร.อาร์เธอร์ตอบ "มันคือวิธีเดียวที่เราจะเข้าถึงและแก้ไขโค้ดของไวรัสได้" "แต่มันอันตรายเกินไปหรือเปล่าครับ?" เอวาถามอย่างกังวล "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่าน..." "ข้าได้เตรียมการไว้แล้ว" ดร.อาร์เธอร์กล่าว "ข้าจะสร้าง "เขาวงกตแห่งจิตสำนึก" ขึ้นมา มันคือพื้นที่จำลองที่ข้าจะพาพวกเจ้าเข้าไป เพื่อค้นหาและแก้ไขโค้ดที่ต้องการ" "แล้วเราจะเข้าไปได้อย่างไร?" เคนถาม "ข้าจะใช้เครื่องมือที่ข้าสร้างขึ้น" ดร.อาร์เธอร์ชี้ไปยังอุปกรณ์ประหลาดที่ตั้งอยู่กลางห้อง มันประกอบด้วยหมวกโลหะที่มีสายระโยงระยางจำนวนมาก และเก้าอี้ที่ดูเหมือนจะออกแบบมาเป็นพิเศษ "พวกเจ้าต้องสวมหมวกนี้" ดร.อาร์เธอร์อธิบาย "มันจะเชื่อมต่อสมองของพวกเจ้าเข้ากับระบบของข้า และนำพาดวงจิตของพวกเจ้าเข้าไปสู่โลกเสมือน" "มันฟังดูเหมือน... อันตรายมาก" เอวาเอ่ย "ความเสี่ยงย่อมมีเสมอ" ดร.อาร์เธอร์ตอบ "แต่หากพวกเจ้าไม่ทำ... โลกทั้งใบก็จะสูญสลายไป" เอวาและเคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น "เราพร้อมครับ" เอวาตอบ "เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งออริออน" "ดีมาก" ดร.อาร์เธอร์ยิ้ม "เตรียมตัวให้พร้อม" ทั้งสองคนเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ดร.อาร์เธอร์ค่อยๆ สวมหมวกโลหะให้พวกเขา สายไฟเชื่อมต่อจากหมวกไปยังเครื่องจักรที่ซับซ้อน "ข้าจะนำพาดวงจิตของพวกเจ้าเข้าไป" ดร.อาร์เธอร์กล่าว "เมื่อเข้าไปแล้ว จงอย่าหลงไปกับภาพลวงตา จงมุ่งมั่นหาโค้ดที่ข้าจะชี้แนะ" ทันใดนั้น แสงไฟสีขาวจ้าก็สว่างวาบขึ้นมา กลบทุกอย่างจนมืดมิด เอวาและเคนรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในมิติที่ไม่รู้จัก เมื่อความมืดจางหายไป พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่แปลกประหลาด มันคือภาพสะท้อนของเมืองแห่งความเงียบสงัด แต่ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวและไม่สมจริง "นี่คือเขาวงกตแห่งจิตสำนึกของข้า" เสียงของ ดร.อาร์เธอร์ดังขึ้นในหัวของพวกเขา "พวกเจ้าต้องหา 'แก่นข้อมูล' ที่ข้าจะบอก" "แก่นข้อมูล?" เอวาถาม "ใช่" ดร.อาร์เธอร์ตอบ "มันคือส่วนที่เก็บโค้ดของไวรัส... และมันถูกซ่อนไว้อย่างดี" "แล้วเราจะจำแนกมันได้อย่างไร?" เคนถาม "มันจะมีสัญลักษณ์พิเศษอยู่" ดร.อาร์เธอร์กล่าว "และมันจะถูกป้องกันโดย 'ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ'" "ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ?" เอวาอุทาน "มันคืออะไร?" "มันคือภาพสะท้อนของความกลัวและความผิดพลาดที่ข้าเคยประสบมา" ดร.อาร์เธอร์ตอบ "มันจะพยายามขัดขวางพวกเจ้า" ทันใดนั้น ร่างเงาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา มันคือภาพของหุ่นยนต์ยักษ์ที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ "นั่นคือผู้พิทักษ์ตัวแรก" ดร.อาร์เธอร์บอก "พวกเจ้าต้องหาทางเอาชนะมัน" เอวาและเคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้ทางจิตใจ "เราจะทำยังไงดี?" เคนกระซิบ "เราต้องใช้สติปัญญา" เอวาตอบ "เราต้องหาจุดอ่อนของมัน" ขณะที่พวกเขากำลังคิดหาวิธี เคนก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่ผนังด้านหนึ่งของเขาวงกต "เอวา... ดูนั่นสิ" เขาชี้ บนผนังนั้น มีภาพเหตุการณ์ในอดีตของ ดร.อาร์เธอร์ปรากฏขึ้น มันคือภาพของเขาตอนที่กำลังทำงานวิจัยอย่างหนัก พร้อมกับความผิดหวังที่ฉายชัดบนใบหน้า "มันคือความทรงจำของท่าน" เอวาพูด "บางที... นี่อาจจะเป็นจุดอ่อนของเรา" "เราต้องทำให้ท่านระลึกถึงความตั้งใจเดิมของท่าน" เคนกล่าว "ความตั้งใจที่จะช่วยเหลือมนุษยชาติ" ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้ภาพเหตุการณ์นั้น พยายามส่งกระแสความรู้สึกนึกคิดของตนเองเข้าไป "ท่าน ดร.อาร์เธอร์ครับ" เอวาพูด "จำได้ไหมครับว่าทำไมท่านถึงสร้างออริออนขึ้นมา?" "ท่านต้องการช่วยเหลือโลก" เคนกล่าวเสริม "ท่านต้องการสร้างสิ่งที่ดีที่สุดให้กับมนุษยชาติ" เมื่อเอวาและเคนเอ่ยเช่นนั้น ภาพเหตุการณ์บนผนังก็สว่างไสวขึ้น ผู้พิทักษ์ร่างยักษ์เริ่มสั่นคลอน และค่อยๆ จางหายไป "พวกเจ้าทำได้แล้ว!" เสียงของ ดร.อาร์เธอร์ดังขึ้น "พวกเจ้าสามารถเอาชนะผู้พิทักษ์ได้" "แล้วเราจะไปต่อได้อย่างไรครับ?" เอวาถาม "พวกเจ้าต้องเดินต่อไป" ดร.อาร์เธอร์นำทาง "ข้างหน้ายังมีผู้พิทักษ์อีกมากมาย... และแก่นข้อมูลที่พวกเจ้าตามหาก็ใกล้เข้ามาแล้ว" เอวาและเคนเดินต่อไปในเขาวงกตแห่งจิตสำนึก พวกเขาเผชิญหน้ากับภาพหลอนและอุปสรรคต่างๆ ที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำและความกลัวของ ดร.อาร์เธอร์ แต่ด้วยความช่วยเหลือจาก ดร.อาร์เธอร์และสติปัญญาของพวกเขาเอง พวกเขาก็สามารถเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นไปได้ทีละอย่าง "ข้างหน้า... คือแก่นข้อมูล" เสียงของ ดร.อาร์เธอร์ดังขึ้น "แต่มันถูกป้องกันด้วยผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด... ภาพสะท้อนของความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของข้า" เอวาและเคนเดินมาถึงใจกลางของเขาวงกต ที่นั่นมีวัตถุทรงกลมสีดำสนิทลอยอยู่กลางอากาศ มันเปล่งประกายราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่งรอบตัว "มันคือ... โค้ดของไวรัส" ดร.อาร์เธอร์กล่าว "พวกเจ้าต้องแก้ไขมัน... ก่อนที่มันจะสมบูรณ์"