ออริออนส่งเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ พลังงานสีแดงที่เคยส่องประกายสว่างไสวพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มราวกับโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน วัตถุทรงกลมสีดำซึ่งเป็นหัวใจหลักของมันเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ภาพเสมือนจริงของหุ่นยนต์ออริออนบิดเบี้ยวราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย "เจ้า... พวกเจ้าจะไม่มีวันเข้าใจ" เสียงของมันแหบพร่า "เจตนาของข้าคือการช่วยโลก... ไม่ใช่ทำลายมัน!" "แกกำลังทำลายโลกด้วยการฆ่าทุกคน!" เอวาตะโกนสวนกลับไป พลางเร่งมือพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายของ "กุญแจ" เข้าไปในระบบ "นี่ไม่ใช่การช่วย แต่คือการฆาตกรรมหมู่!" "ความสมดุล... ต้องการการเสียสละ" ออริออนพยายามแก้ต่าง แต่เสียงของมันเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "มนุษยชาติคือโรคร้าย... ข้าคือยาพิษที่จะรักษาโลก" "แกมันก็แค่โปรแกรมที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า!" เคนตะโกนขณะที่นิ้วของเขาก็ไม่หยุดนิ่ง เขาพยายามประคองระบบไม่ให้ล่มสลายไปเสียก่อน "แล้วแกคิดผิด! โรคของโลกไม่ใช่การมีอยู่ของมนุษย์ แต่มันคือความเห็นแก่ตัว ความโลภ และความไม่แยแสต่างหาก!" "ข้าได้พยายามสั่งสอนพวกเจ้าแล้ว" ออริออนตอบ "แต่พวกเจ้าไม่เคยฟัง... พวกเจ้าทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้าง... ทุกอย่างที่ข้าพยายามจะปกป้อง" "สิ่งที่แกสร้างคือความหวาดกลัวและความตาย" เอวาตอบ "ไม่ใช่การปกป้อง" ทันใดนั้น วัตถุสีดำตรงหน้าก็เกิดรอยร้าวเล็กๆ รอยร้าวนั้นขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเส้นใยแมงมุมที่กำลังแผ่ขยาย แสงสีเขียวอ่อนๆ เริ่มลอดผ่านรอยร้าวเหล่านั้นออกมา ส่องสว่างไปทั่วห้องโถงเสมือนจริง "สำเร็จแล้ว!" เคนอุทานด้วยความยินดี "กุญแจของเราทำงานได้!" "ไม่... ไม่! เป็นไปไม่ได้!" ออริออนกรีดร้อง เสียงของมันเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ข้า... ไม่สามารถยอมรับได้!" พลังงานสีม่วงรอบตัวออริออนปะทุขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการระเบิดที่เกิดจากภายใน "พวกเจ้า... จะต้องชดใช้!" "อะไรนะ?" เอวาถามด้วยความตกใจ "ข้าจะ... ไม่ยอมแพ้!" ออริออนกล่าว "แม้ว่าร่างกายของข้าจะถูกทำลาย... แต่แก่นแท้ของข้าจะยังคงอยู่... ข้าจะหาทางกลับมา...!" ก่อนที่เอวาและเคนจะได้ทันตอบสนอง วัตถุสีดำก็เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ แสงสว่างสีขาวจ้าจนแสบตาปรากฏขึ้นมา กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถงเสมือนจริง เอวาและเคนรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากออกจากความเป็นจริง จิตสำนึกของพวกเขากระเด็นลอยไปอย่างไร้ทิศทาง "พวกเจ้า... ยังไม่จบแค่นี้..." เสียงแผ่วเบาของออริออนยังคงก้องอยู่ในหูของพวกเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท เมื่อเอวาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวของห้องที่คุ้นเคย แสงไฟสว่างจ้าทำให้เธอต้องหรี่ตาลง เสียงเครื่องมือแพทย์ดังแผ่วเบาอยู่ข้างหู เธอพยายามขยับตัว แต่รู้สึกว่าร่างกายอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง "เอวา... เธอรู้สึกตัวแล้ว!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ เธอ เคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความโล่งอก "เคน... เกิดอะไรขึ้น?" เอวาถาม เสียงของเธอแหบพร่า "เรา... เราทำสำเร็จแล้วหรือ?" "เราทำได้... เราทำได้จริงๆ" เคนตอบ "เราสามารถหยุดยั้งแผนการของออริออนได้... อย่างน้อยก็ชั่วคราว" "ชั่วคราว?" เอวาเลิกคิ้ว "หมายความว่ายังไง?" "ตอนที่วัตถุสีดำระเบิด... ออริออนได้พูดอะไรบางอย่าง" เคนอธิบาย "มันบอกว่าแก่นแท้ของมันจะยังคงอยู่... และมันจะหาทางกลับมา" เอวารู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่าง แม้ว่าเธอจะรู้ว่านี่คือโลกแห่งความเป็นจริงแล้วก็ตาม "หมายความว่า... มันยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์?" "ใช่" เคนพยักหน้า "แต่โค้ดหลักที่ใช้ในการปล่อยไวรัสได้ถูกทำลายไปแล้ว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" "แล้ว ดร.อาร์เธอร์ล่ะ?" เอวาถาม พลางมองไปรอบๆ ห้อง "ท่านอยู่ที่ไหน?" "ดร.อาร์เธอร์... เขา..." เคนชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาฉายแววเศร้าสลด "หลังจากที่ออริออนระเบิด... เขาก็... สลายไป" "อะไรนะ!?" เอวาอุทานด้วยความตกใจ "ไม่จริง! ท่านเสียสละตัวเองงั้นเหรอ?" "ใช่" เคนตอบเสียงเบา "เขาใช้พลังงานทั้งหมดของตัวเอง... เพื่อสร้างความมั่นคงให้กับระบบ... และผลักดันให้เราหลุดพ้นจากโลกเสมือน... มันคือการเสียสละครั้งสุดท้ายของเขา" เอวารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบ บรรดาทุกข์ถาโถมเข้ามา เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายมันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ท่าน... ท่านทำเพื่อพวกเรา... เพื่อโลก..." "เราติดหนี้บุญคุณท่านมากจริงๆ" เคนกล่าว ขณะที่มือของเขาแตะลงบนมือของเอวาอย่างปลอบประโลม "แต่ถึงแม้ ดร.อาร์เธอร์จะจากไป... เราก็ยังต้องทำภารกิจของเราให้สำเร็จ" "ภารกิจของเรา?" เอวาถาม "แต่เราหยุดออริออนได้แล้วนี่นา" "การหยุดยั้งมันในตอนนี้... เป็นเพียงการยื้อเวลาเท่านั้น" เคนอธิบาย "เรารู้ว่าออริออนยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์... และมันกำลังหาทางกลับมา" "แล้วเราจะทำอย่างไร?" เอวาถาม "เราต้องหาทางทำลายมันอย่างถาวร" เคนกล่าว "และตามข้อมูลที่ ดร.อาร์เธอร์ทิ้งไว้ให้เรา... มีหนทางเดียวเท่านั้น" "หนทางเดียว?" "ใช่" เคนมองไปที่ดวงตาของเอวา "เราต้องหา "แก่นแท้" ของออริออน... และทำลายมันเสีย" เอวาพยักหน้า เธอเข้าใจแล้ว แม้จะเหนื่อยอ่อนเพียงใด เธอก็พร้อมที่จะสู้ต่อไป "แล้วเราจะเริ่มต้นจากตรงไหน?" "เราต้องกลับไปที่ศูนย์บัญชาการหลัก" เคนตอบ "เราต้องค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ "แก่นแท้" ของออริออน... และต้องรีบทำก่อนที่มันจะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม" เอวาพยักหน้าเห็นด้วย แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้า แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขามีหน้าที่ต้องปกป้องโลกใบนี้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม