สายลมเย็นยะเยือกพัดโชยมาต้องใบหน้าของวินัย เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาในชีวิตอันแสนจะธรรมดาสามัญของเขา เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี อาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็กๆ ชานเมืองกับแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทำงานหนักเพื่อส่งเสียเขาเรียนหนังสือ ชีวิตของวินัยวนเวียนอยู่กับการเรียนพิเศษ การอ่านหนังสือ และการใช้เวลาว่างอันน้อยนิดไปกับการเล่นเกมออนไลน์ เขามักจะรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นเล็กน้อย บางครั้งเขาก็เห็นเงาแวบๆ ผ่านหางตา หรือได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่มีใครได้ยิน แต่เขาก็ปัดทิ้งความคิดเหล่านั้นไปเสียว่าเป็นเพียงความเหนื่อยล้า หรือจินตนาการของเด็กหนุ่มวัยกำลังหัดโต คืนนี้แตกต่างออกไป บรรยากาศรอบตัวดูอึมครึมผิดปกติ แม้ว่าท้องฟ้าจะยังไร้เมฆ และดวงจันทร์ยังส่องสว่างเจิดจ้า วินัยกำลังนั่งทำการบ้านวิชาฟิสิกส์อยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ในห้องนอน เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาแขวนผนังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นเสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เริ่มเต้นระส่ำของเขา เขาพยายามจดจ่อกับสมการอันซับซ้อน แต่สมาธิของเขากลับล่องลอยไปตามความรู้สึกประหลาดที่คุกคามเข้ามา ทันใดนั้นเอง ความเย็นยะเยือกที่มากกว่าปกติก็แผ่ซ่านไปทั่วห้อง แสงไฟนีออนสีขาวนวลที่ติดอยู่บนเพดานก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับจะบอกลางอะไรบางอย่าง วินัยเงยหน้าขึ้นมอง พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาไม่เคยเห็นไฟเป็นแบบนี้มาก่อน "เป็นอะไรไปเนี่ย..." เขาพึมพำกับตัวเอง เงาร่างหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง ตรงที่มืดที่สุดของห้องนอน มันเป็นเงาสีดำทึบ ไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน แต่กลับให้ความรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่มีตัวตน ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนอยู่ที่นั่น แต่กลับไม่มีใครมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า วินัยลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาพยายามเพ่งมองไปยังเงาร่างนั้น มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินพื้นที่ทั้งหมดในห้อง "ใครน่ะ... เข้ามาในห้องผมได้ยังไง" เสียงของเขาสั่นเครือ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เงาร่างนั้นเริ่มขยายตัว เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ตรงมาทางเขา ความกลัวแล่นไปทั่วร่าง วินัยอยากจะกรีดร้อง แต่เสียงของเขากลับติดอยู่ในลำคอ เขารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ไม่สามารถขยับตัวได้ "อย่า... อย่าเข้ามานะ" เขากระซิบ เงาร่างนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนวินัยสามารถสัมผัสได้ถึงไอเย็นอันยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากมัน มันไม่ใช่เงาธรรมดาอีกต่อไป วินัยเริ่มเห็นเค้าโครงบางอย่างภายในเงา เป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ผอมบางกว่าปกติ และดูโปร่งแสงเล็กน้อย "คุณ... คุณเป็นใคร" วินัยเอ่ยถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขามั่นคงขึ้นเล็กน้อย เมื่อเขาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เมื่อคำถามของวินัยดังขึ้น รูปร่างภายในเงาก็เริ่มชัดเจนขึ้น มันคือร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง สวมใส่เสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะเก่าแก่กว่ายุคสมัยปัจจุบัน ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสับสน และมีความเศร้าสร้อยฉายชัดอยู่ภายใน "ข้า... ข้าคือใครกันแน่..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากร่างนั้น มันไม่ใช่เสียงที่ดังมาจากปากโดยตรง แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวของวินัย ราวกับเสียงที่ส่งตรงมาถึงจิตใจ วินัยเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ เขาได้ยินเสียงนั้นในหัวของเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่เสียงที่ได้ยินด้วยหู "คุณ... คุณพูดกับผมในหัวผมเหรอ" วินัยถามอย่างตะลึงงัน ร่างโปร่งแสงนั้นพยักหน้าช้าๆ ร่างกายของมันสั่นไหวเล็กน้อย "ข้า... ข้าจำอะไรไม่ได้เลย... ที่นี่ที่ไหน... ทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่..." เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว วินัยค่อยๆ ก้าวถอยหลังอีกครั้ง ความสับสนปะปนกับความสงสาร เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคืออะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน "คุณ... คุณเป็นผีเหรอครับ" วินัยถามอย่างตรงไปตรงมา ร่างโปร่งแสงนั้นชะงักไป ดวงตาของมันทอประกายวูบหนึ่ง ราวกับมีความหวังแฝงอยู่ "ผี... ใช่... บางทีข้าอาจจะเป็นเช่นนั้น... แต่ข้าไม่รู้... ข้าไม่รู้ว่าข้าตายแล้วหรือยัง... ข้าไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหน... ข้ามีเพียงความรู้สึก... ความรู้สึกของการหลงทาง..." วินัยเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย เขาพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี สิ่งที่เกิดขึ้นมันเหนือธรรมชาติเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ แต่มันก็กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเขาจริงๆ "คุณ... คุณชื่ออะไรครับ" วินัยถาม "ชื่อ... ชื่อของข้า..." ร่างโปร่งแสงนั้นครุ่นคิด ดวงตาของมันเหมือนกำลังค้นหาความทรงจำที่เลือนราง "ข้า... ข้าจำได้เพียงคำว่า... 'เมฆา'..." "เมฆา... ผมวินัยครับ" วินัยแนะนำตัว "วินัย..." เสียงของเมฆาแผ่วเบา "ข้า... ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่างในตัวเจ้า... บางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ข้า... สามารถสื่อสารกับเจ้าได้..." "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าทำไม" วินัยยอมรับ "แต่ผม... ผมเห็นคุณได้ยินเสียงคุณ... ผมรู้สึกได้ว่าคุณกำลังลำบาก" เมฆาเงยหน้าขึ้นมองวินัย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายที่ขอความช่วยเหลือ "ข้า... ข้าต้องการความช่วยเหลือ... ข้าต้องการ... หาทาง... ไปต่อ..." วินัยมองเข้าไปในดวงตาของเมฆา เขารู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่แผ่ออกมา เขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ "ผม... ผมจะช่วยคุณเองครับ" วินัยตัดสินใจ "แต่ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง... คุณจำอะไรได้บ้างครับ" เมฆาหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังพยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่กระจัดกระจาย "มีเพียง... ภาพรางๆ... แสงสว่าง... และ... ความรู้สึก... ของการสูญเสีย... การจากลา..." วินัยรู้สึกถึงความเย็นวาบไปทั่วร่างกายอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเย็นที่น่ากลัว มันกลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนกับความรู้สึกที่เขาเคยสัมผัสได้เมื่อนานมาแล้ว "คุณ... คุณมาจากที่ไหนครับ" วินัยถาม "ข้า... ข้าไม่แน่ใจ... แต่ข้ารู้สึกว่า... ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่... ไม่ได้อยู่ที่โลกนี้... ข้าเหมือน... หลุดออกมาจาก... ที่อื่น..." เมฆาตอบ วินัยพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจบางอย่าง เขาอาจจะกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่ใช่คนธรรมดา สิ่งที่มาจาก "ภพภูมิที่สาม" ตามที่เขาเคยอ่านเจอในนิยายแฟนตาซี "ภพภูมิที่สาม..." วินัยพึมพำ "ภพภูมิที่สาม?" เมฆาทวนคำ "มันคืออะไร?" "ผม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" วินัยตอบ "แต่ถ้าคุณรู้สึกว่าคุณไม่ได้อยู่ที่นี่... บางทีคุณอาจจะมาจากที่อื่นจริงๆ" วินัยมองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นเคยของเขาอีกครั้ง ตอนนี้มันดูไม่ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไรหลังจากคืนนี้ แต่เขาก็รู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาไม่อาจปล่อยให้ "เมฆา" ต้องทนทุกข์อยู่เพียงลำพังได้ "เอาล่ะครับ เมฆา" วินัยพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "เราจะหาทางช่วยเหลือคุณเอง" เมฆาเงยหน้าขึ้นมองวินัย ใบหน้าซีดเซียวของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย ราวกับได้รับความหวัง "ขอบคุณ... วินัย..." เสียงของเมฆาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างแท้จริง วินัยยิ้มให้เมฆา แม้ว่าเขาจะยังคงรู้สึกสับสนและหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะรับมือกับสถานการณ์นี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เรามาเริ่มกันที่นี่ก่อนนะครับ" วินัยพูดพลางชี้ไปที่โต๊ะทำการบ้านของเขา "คุณลองเล่าทุกอย่างที่คุณจำได้ให้ผมฟังหน่อยนะครับ อะไรก็ตามที่คุณนึกออก" เมฆาพยักหน้า และเริ่มเล่าเรื่องราวที่กระจัดกระจายในความทรงจำของเขา วินัยตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่และซับซ้อน ที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล