วินัยนั่งลงข้างคุณย่า มือยังคงกุมสมุดบันทึกโบราณไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง เขาพร้อมแล้วที่จะได้ยินความจริงทั้งหมดจากปากของคนที่เขาไว้ใจที่สุด "คุณย่าครับ... ผม... ผมเห็นสัญลักษณ์บนพื้นห้อง... แล้วเสียงมันก็บอกผม... ว่าผมเป็นผู้สืบทอด... เป็นผู้ที่จะต้องรักษาสมดุลระหว่างภพภูมิ" วินัยเริ่มต้นเล่าเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมา คุณย่าพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ "ใช่แล้ว วินัย... สิ่งที่ลูกได้ประสบมานั้น เป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว" คุณย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "เรา... ตระกูลของเรา... เป็นผู้พิทักษ์สมดุลนี้มาหลายชั่วอายุคน" "แต่... ทำไมผมครับคุณย่า" วินัยถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมก็แค่เด็กนักเรียนธรรมดา" "ความธรรมดา... คือสิ่งที่ทำให้ลูกพิเศษ วินัย" คุณย่าอธิบาย "พลังที่แท้จริง ไม่ได้มาจากการแสวงหาอำนาจ แต่มาจากการมีหัวใจที่บริสุทธิ์ และความปรารถนาที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ลูกได้พิสูจน์สิ่งนี้แล้ว ด้วยการช่วยเหลือคุณเมฆา" วินัยนึกถึงเมฆา เขารู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการนำทางวิญญาณดวงนั้นไปสู่ความสงบสุข "แล้ว... ภพภูมิที่สาม... มันคืออะไรเหรอครับคุณย่า" วินัยถาม "ภพภูมิที่สาม... คือมิติที่เชื่อมโยงระหว่างโลกมนุษย์และโลกวิญญาณ" คุณย่าอธิบาย "มันไม่ใช่สถานที่สำหรับทุกคน แต่มันคือสถานที่สำหรับผู้ที่มีความสามารถพิเศษ ได้มาฝึกฝนและเรียนรู้ เพื่อทำหน้าที่ที่สำคัญยิ่งกว่า" "หน้าที่อะไรเหรอครับ" วินัยถามต่อ "หน้าที่ในการรักษาสมดุลของทุกสรรพสิ่ง" คุณย่ากล่าว "ในจักรวาลนี้ มีพลังงานสองขั้วที่ต้องอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล คือ พลังแห่งการสร้างสรรค์ และพลังแห่งการทำลายล้าง" "พลังแห่งการทำลายล้าง... ก็คือ... ความว่างเปล่า... เงาที่ผมเจอใช่ไหมครับ" วินัยถาม "ถูกต้อง" คุณย่าตอบ "ความว่างเปล่า คือพลังงานแห่งการทำลายล้าง ที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง ทำให้เกิดความสับสนวุ่นวาย และนำไปสู่ความมืดมิดนิรันดร์" "แล้วพวกเรา... จะหยุดมันได้อย่างไรครับ" วินัยถามอย่างจริงจัง "พวกเรา... คือผู้พิทักษ์สมดุล" คุณย่ากล่าว "เรามีหน้าที่ในการต่อต้านพลังแห่งความว่างเปล่า ใช้พลังแห่งความรัก ความเมตตา และความหวังดี ที่เป็นพลังแห่งการสร้างสรรค์ เข้าไปยับยั้งมัน" คุณย่ากุมมือของวินัยไว้แน่น "แหวนที่ลูกสวมใส่อยู่ตอนนี้... คือสัญลักษณ์แห่งพันธะของเรา" วินัยก้มมองแหวนที่นิ้วของเขา มันมีสัญลักษณ์เล็กๆ ที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นหลังจากอ่านสมุดบันทึก "สัญลักษณ์นี้... มันคืออะไรเหรอครับ" วินัยถาม "มันคือสัญลักษณ์แห่งการเชื่อมต่อ... เป็นสัญลักษณ์โบราณ ที่เชื่อมโยงผู้พิทักษ์กับภพภูมิที่สาม" คุณย่าอธิบาย "มันจะช่วยนำทางลูก และเป็นเกราะป้องกันพลังงานที่ไม่ดี" "แล้ว... สมุดบันทึกเล่มนี้..." วินัยชูสมุดขึ้น "คือคัมภีร์แห่งความรู้" คุณย่ากล่าว "ภายในนั้น มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกจะต้องเรียนรู้ ทั้งประวัติศาสตร์ วิธีการใช้พลัง และวิธีการต่อสู้กับความว่างเปล่า" คุณย่าถอนหายใจเบาๆ "ถึงเวลาแล้วที่ลูกจะต้องเรียนรู้ทุกอย่างอย่างจริงจัง วินัย... ภาระอันยิ่งใหญ่นี้... จะต้องตกอยู่ที่ลูก" วินัยมองเข้าไปในดวงตาของคุณย่า เขารู้สึกถึงความรัก ความห่วงใย และความหวังที่ท่านมีให้ "ผมพร้อมครับคุณย่า" วินัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ผมจะไม่ทำให้คุณย่าผิดหวัง" คุณย่าส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ดีมาก... ลูกพ่อ... แม่เชื่อในตัวลูก" คุณย่ากล่าว "แต่ก่อนอื่น... ลูกต้องกลับไปที่สวนในความทรงจำของลูกอีกครั้ง" "สวนในความทรงจำ... หมายถึง... สวนที่ผมเจอคุณเมฆาเหรอครับ" วินัยถาม "ใช่" คุณย่าตอบ "ที่นั่น... คือจุดเริ่มต้น... ของการเดินทางของลูก... และที่นั่น... คือที่ที่ลูกจะต้องกลับไป... เพื่อ... เผชิญหน้า... กับ... บททดสอบ... สุดท้าย..." "บททดสอบสุดท้าย... อะไรเหรอครับ" วินัยถามด้วยความสงสัย "ลูกจะต้อง... ค้นหา... สิ่งที่... ความว่างเปล่า... ซ่อนไว้... ใน... สวนแห่งนั้น..." คุณย่ากล่าว "มันคือ... กุญแจ... ที่จะ... ช่วย... ให้ลูก... เข้าใจ... ถึง... ต้นตอ... ของ... ปัญหา... ทั้งหมด..." "ผมต้องทำอะไรบ้างครับ" วินัยถาม "ลูกจะต้อง... ใช้... พลัง... แห่ง... ความรัก... ที่ลูก... ได้รับ... จาก... คุณ... เมฆา... และ... พลัง... แห่ง... ความ... ทรงจำ... ของ... ลูก... เอง..." คุณย่าอธิบาย "จง... เปิดใจ... และ... เชื่อมั่น... ใน... ตัวเอง..." วินัยพยักหน้า เขาเข้าใจในสิ่งที่ต้องทำ "ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับคุณย่า" วินัยกล่าว คุณย่าลูบหัวของวินัยเบาๆ "ไปเถอะ... ลูกพ่อ... โชคดี... และ... จง... จำไว้... เสมอ... ว่า... เจ้า... ไม่เคย... อยู่... เพียง... ลำพัง..." วินัยลุกขึ้นยืน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัว มันไม่ใช่แค่พลังที่เขาได้รับจากเมฆา แต่เป็นพลังที่มาจากตัวเขาเอง จากบรรพบุรุษ และจากภพภูมิที่สาม เขาเดินออกจากห้องนั่งเล่น มุ่งหน้าไปยังประตูหลังบ้าน ที่นำไปสู่สวนหลังบ้าน ซึ่งเขาเชื่อว่าจะเป็นประตูเชื่อมไปสู่สวนแห่งความทรงจำนั้น เมื่อเขาก้าวเท้าออกจากประตู ความรู้สึกคุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามา ราวกับว่าสวนแห่งนี้กำลังต้อนรับการกลับมาของเขา ลมพัดเย็นสบายพัดพาเอาความรู้สึกสงบสุขมาให้ วินัยหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และตั้งสมาธิ "เอาล่ะ... สวนแห่งความทรงจำ... ฉันมาแล้ว" วินัยพึมพำกับตัวเอง "มาดูกันว่า... ความว่างเปล่า... ซ่อนอะไรไว้... ที่นี่..." เขาเดินลึกเข้าไปในสวน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ แสงแดดที่เคยเจิดจ้า เริ่มกลายเป็นแสงนวลตาที่อ่อนโยน ต้นไม้ใบหญ้าดูเขียวชอุ่มกว่าเดิม ราวกับมีชีวิตชีวามากกว่าปกติ วินัยรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น เขารู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ จะเป็นบททดสอบที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา และเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว