วินัยและเมฆาวิ่งออกจากสวนบุปผาอาลัยอย่างไม่คิดชีวิต ความรู้สึกเย็นเยียบที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณราวกับจะกัดกินทุกสิ่งรอบตัว วินัยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่สามารถรับรู้ได้ด้วยสัมผัสพิเศษที่เขามี "คุณเมฆาครับ คุณรู้สึกได้ไหม" วินัยถามอย่างหอบเหนื่อย "รู้สึก... ได้... มัน... ใกล้เข้ามา... แล้ว..." เมฆาตอบ เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะสลายไป วินัยหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นเพียงเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในระยะไกล เงาที่ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง "นั่นมันอะไรกันแน่" วินัยพึมพำกับตัวเอง "นั่นคือ... ความมืด... ที่... ข้า... พยายาม... จะหนี..." เมฆากล่าว "มัน... ต้องการ... พลังงาน... ของข้า... และ... ของ... ทุกสิ่ง... ที่... ใกล้ชิด... กับข้า..." วินัยเริ่มเข้าใจว่าทำไมเมฆาถึงปรากฏตัวได้ยากลำบาก และทำไมเขาถึงรู้สึกถึงความเย็นเยียบตลอดเวลา พลังงานของเมฆากำลังถูกคุกคาม "เราต้องหาที่ปลอดภัยก่อนครับ" วินัยพูด "คุณจำได้ไหมว่ามีที่ไหนที่คุณเคยรู้สึกปลอดภัย" เมฆาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวังริบหรี่ "บ้าน... ของ... ข้า... ที่... สวน... นั้น..." "บ้านของคุณ?" วินัยสงสัย "คุณเคยมีบ้านอยู่ที่สวนบุปผาอาลัยหรือครับ" "ไม่ใช่... บ้าน... ของ... ข้า... แต่... เป็น... ที่... ที่... ข้า... เคย... อยู่... กับ... เธอ... ที่นั่น... รู้สึก... ปลอดภัย... ที่สุด..." วินัยพยายามนึกย้อนไปถึงสิ่งที่เมฆาเคยเล่าถึง "สวนที่สวยงาม" เขายังจำได้ว่าเมฆาพูดถึง "น้ำตกเล็กๆ" และ "ต้นไม้ใหญ่" "คุณหมายถึงบริเวณใกล้ๆ ต้นไม้ใหญ่นั่นหรือเปล่าครับ" วินัยถาม เมฆาส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ใกล้กว่านั้น... มี... บ้าน... หลังเล็กๆ... อยู่... ไม่ไกล... จาก... น้ำตก..." วินัยพยายามนึกภาพตาม เขาเคยเห็นบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งอยู่บริเวณริมสวน ไม่ไกลจากลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่าน "บ้านหลังนั้นหรือครับ" วินัยถาม "คุณเคยอยู่ที่นั่นหรือ" "ข้า... จำได้... เพียง... ความรู้สึก... ของ... ความอบอุ่น... และ... ความปลอดภัย... ที่นั่น..." เมฆากล่าว "และ... ภาพ... ของ... เธอ... ที่... กำลัง... มอง... มา... ด้วย... รอยยิ้ม..." "ถ้าอย่างนั้นเราต้องไปที่นั่นครับ" วินัยตัดสินใจ "หวังว่าที่นั่นจะปลอดภัยกว่า" ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กๆ หลังนั้นที่อยู่ริมสวน วินัยวิ่งนำหน้า ส่วนเมฆาก็ลอยตามมาติดๆ ด้วยความเร่งรีบ เมื่อไปถึงบ้านหลังเล็กๆ หลังนั้น วินัยรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ อากาศที่เคยเย็นเยียบพลันเริ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อย "ที่นี่... ดูเหมือน... จะดีกว่า..." เมฆากล่าว เสียงของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้เก่าๆ หลังเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานาน ผนังสีซีดจาง หลังคาเริ่มผุพัง แต่ก็ยังคงรูปทรงเดิมอยู่ วินัยลองเปิดประตูเข้าไป บานประตูไม้เก่าๆ ดังเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว "ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่แล้วนะครับ" วินัยพูด ภายในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าๆ วางอยู่กระจัดกระจาย ฝุ่นจับหนาเตอะ แต่ก็ยังคงเห็นเค้าโครงของความอบอุ่นที่เคยมีอยู่ "นี่คือ... ที่... ที่... ข้า... เคย... อยู่... กับ... เธอ..." เมฆากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำที่เลือนราง วินัยเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน เขาเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ มุมรูปถ่ายมีรอยเปื้อน แต่ยังพอเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงาม อ่อนโยน และดวงตาของเธอก็ส่องประกายราวกับดวงดาว "คุณเมฆาครับ... นี่ใช่ไหมครับ... ผู้หญิงที่คุณรัก..." วินัยถาม พลางชี้ไปที่รูปถ่าย เมฆาลอยเข้าไปใกล้รูปถ่าย ดวงตาที่ไร้แววของเขาดูเหมือนจะเบิกกว้างขึ้น "เธอ... คือ... เธอ... ของข้า..." เมฆากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ "ข้า... จำ... ได้แล้ว... นี่คือ... เธอ... ผู้หญิง... ที่... ข้า... รัก..." วินัยรู้สึกดีใจแทนเมฆา แต่ก็ยังคงกังวลถึงภัยคุกคามที่กำลังไล่ตามพวกเขามา "คุณเมฆาครับ เราต้องรีบหาที่ปลอดภัยจริงๆ แล้ว" วินัยกล่าว "คุณจำได้ไหมว่าใครคือคนที่คุณทำสัญญาด้วย และสัญญานั้นคืออะไร" เมฆาหันกลับมามองวินัย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าอีกครั้ง "ข้า... จำได้... ว่า... ข้า... ทำสัญญา... กับ... ผู้อาวุโส... แห่ง... มิติที่สาม..." เมฆากล่าว "ข้า... ให้... สัญญา... ว่า... จะ... ปกป้อง... เธอ... ด้วย... พลังงาน... ของข้า... แลกกับ... การปกป้อง... ของ... เธอ... จาก... สิ่งที่... อันตราย..." "แล้วสิ่งที่อันตรายนั้นคืออะไรครับ" วินัยถาม "มันคือ... 'เงา'... ที่... กลืนกิน... ทุกสิ่ง..." เมฆากล่าว "มัน... ต้องการ... พลังงาน... ชีวิต... ของ... ข้า... และ... ของ... เธอ..." "แล้วแหวนของคุณล่ะครับ มันเกี่ยวข้องอย่างไร" "แหวน... คือ... สัญลักษณ์... ของ... พันธะ... ที่... ข้า... ทำไว้... กับ... ผู้อาวุโส... มัน... เชื่อมต่อ... ข้า... กับ... มิติที่สาม... และ... เป็น... เครื่องยืนยัน... ว่า... ข้า... ได้... มอบ... พลังงาน... ส่วนหนึ่ง... ของข้า... ให้... เพื่อ... การปกป้อง..." วินัยนึกถึงสิ่งที่เขาอ่านในหนังสือ "ผู้มาเยือนจากภพภูมิที่สาม" อาจไม่ใช่แค่ดวงวิญญาณเร่ร่อน แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถพิเศษ และมีความเกี่ยวข้องกับมิติอื่น "ผมคิดว่า เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'เงา' นั่นนะครับ" วินัยกล่าว "และอาจจะต้องหาทางทำลายพันธะระหว่างคุณกับมิติที่สาม เพื่อให้คุณเป็นอิสระ" ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกกระแทกอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว "อึก!" วินัยสะดุ้งตกใจ "มัน... มา... ถึง... แล้ว..." เมฆากล่าว เสียงของเขาสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด วินัยหันไปมองประตู เห็นเงาดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้ามาทางช่องประตู ราวกับของเหลวสีดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง "คุณเมฆาครับ! หนีเร็ว!" วินัยตะโกน แต่เมฆากลับยืนนิ่ง สายตาจดจ่ออยู่ที่เงาดำที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ไม่... ข้า... ต้อง... ปกป้อง... เธอ..." เมฆากล่าว "แม้... ข้า... จะ... สูญเสีย... ทุกสิ่ง... ไป..." วินัยรู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง เขาเหลือบมองไปรอบๆ บ้าน เห็นโคมไฟเก่าๆ ตั้งอยู่บนโต๊ะ "คุณเมฆาครับ! ถ้าคุณรักเธอจริงๆ คุณต้องสู้!" วินัยตะโกน พลางคว้าโคมไฟขึ้นมา วินัยรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลผ่านตัวเขา เขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน แต่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น "ผมจะไม่ยอมให้มันทำร้ายคุณ!" วินัยประกาศกร้าว พลางเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับ "เงา" ที่กำลังคุกคาม.