ธีร์นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ความมืดในถ้ำแห่งนี้ดูเหมือนจะกัดกินจิตวิญญาณของเขาไปพร้อมๆ กับความสิ้นหวังที่เกาะกินหัวใจ เขากำเครื่องรางไว้ในมือแน่น ความอุ่นเล็กน้อยจากมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ "ผมทำไม่ได้... คุณยาย... ผมช่วยเธอไม่ได้..." ธีร์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบๆ เขาเงยหน้ามองกระจกเงาแห่งดวงดาวอีกครั้ง ภาพของดวงดาวที่เคยดูสวยงาม บัดนี้กลับดูเหมือนดวงตาที่กำลังเย้ยหยันเขา ความหวังริบหรี่ที่เขาเพิ่งได้สัมผัส บัดนี้ได้ดับมอดลงไปแล้ว "นี่คือชะตากรรมของมนุษย์ที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโลกของจันทราสีเลือดอย่างนั้นหรือ..." ธีร์คร่ำครวญ "หรือว่าผม... ควรจะยอมแพ้..." ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากทางเดินในถ้ำ ธีร์สะดุ้งตกใจ เขาหยิบมีดสั้นที่พกติดตัวมาออกมาเตรียมพร้อม "ใครน่ะ!" เขาตะโกนถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด ร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้แท่นหินที่ธีร์นั่งอยู่ เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อยและอ่อนโยน "อย่า... ทำร้ายตัวเองเลย..." เสียงของหญิงสาวคนนั้นแผ่วเบา ราวกับกระซิบ ธีร์จ้องมองเธอด้วยความระแวง "เธอเป็นใคร! มาที่นี่ได้ยังไง!" "ฉัน... คือผู้เฝ้ามอง..." หญิงสาวตอบ "ฉันเฝ้ามองโลกนี้มานานแสนนาน... เฝ้ามองเงาของจันทราสีเลือดที่คุกคามมนุษย์..." "ผู้เฝ้ามอง?" ธีร์ถามด้วยความสงสัย "แล้วเธอ... เกี่ยวข้องอะไรกับพลอยรุ้ง!" หญิงสาวถอนหายใจยาว "พลอยรุ้ง... เธอคือผู้ถูกเลือก... ผู้ที่ถูกจันทราสีเลือดปรารถนา... แต่จิตวิญญาณของเธอยังคงแข็งแกร่ง... ยังคงต่อต้าน..." "แล้วทำไมเธอถึงช่วยเธอไม่ได้! ทำไมเธอถึงปล่อยให้เธอถูกครอบงำ!" ธีร์ตะคอกด้วยความโกรธ "ฉัน... ไม่มีอำนาจมากพอที่จะขัดขวางพลังของจันทราสีเลือดได้โดยตรง..." หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ฉันทำได้เพียง... รอคอย... และ... ชี้ทาง... ให้กับผู้ที่... คู่ควร..." "ชี้ทาง? เธอหมายความว่ายังไง!" ธีร์ถาม "กระจกเงาแห่งดวงดาว... มันไม่ใช่แค่สะพานเชื่อม... มันคือการทดสอบ..." หญิงสาวอธิบาย "ผู้ที่สามารถมองทะลุผ่านภาพลวงตา... ผู้ที่สามารถค้นหาความจริงเบื้องหลังเงา... คือผู้ที่จะได้รับโอกาส... ที่จะช่วยเหลือ... ผู้ที่ถูกจันทราสีเลือดครอบงำ..." "แล้วผม... ผมผ่านการทดสอบแล้วใช่ไหม!" ธีร์ถามด้วยความหวัง "เจ้า... เห็น... ความเจ็บปวด... ของพลอยรุ้ง... เจ้า... ได้ยิน... เสียง... เรียก... ของเธอ... และ... เจ้า... ไม่ยอม... แพ้..." หญิงสาวกล่าว "นั่น... คือ... สัญญาณ... แรก..." "แล้ว... สัญญาณต่อไปล่ะ!" ธีร์ถามอย่างกระตือรือร้น "เจ้า... ต้อง... เข้าใจ... ความลับ... ของ... จันทราสีเลือด... เสียก่อน..." หญิงสาวกล่าว "จันทราสีเลือด... ไม่ใช่... เพียง... พลังงาน... แห่ง... ความ... มืด... มัน... คือ... ความ... ปรารถนา... ที่... ซ่อนเร้น... ความ... โหยหา... ที่... ไม่เคย... ได้รับ... การ... เติมเต็ม..." "ความปรารถนา? ของอะไร?" ธีร์ถาม "ของ... ผู้... สร้าง... จันทราสีเลือด... ขึ้นมา..." หญิงสาวตอบ "ในอดีตกาล... มี... เทพธิดา... ตนหนึ่ง... ผู้... งดงาม... และ... ทรงพลัง... แต่... เธอ... ถูก... ทอดทิ้ง... โดย... เทพ... ที่... เธอ... รัก... ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... ผิดหวัง... ของ... เธอ... ได้... ก่อกำเนิด... เป็น... จันทราสีเลือด... ขึ้นมา... เพื่อ... ดึงดูด... และ... กลืนกิน... ดวงวิญญาณ... ที่... มี... ความ... รัก... ที่... แข็งแกร่ง... เพื่อ... ชดเชย... ความ... ขาด... ของ... เธอ..." ธีร์อึ้งไป เขานึกถึงพลอยรุ้ง ผู้ที่ถูกความรักของเขาดึงดูดมายังโลกนี้ และบัดนี้เธอกำลังถูกจันทราสีเลือดกลืนกิน "แล้ว... เทพธิดาตนนั้น... ตอนนี้อยู่ที่ไหน..." ธีร์ถาม "เธอ... สถิตย์... อยู่... ณ... ใจกลาง... ของ... โลก... แห่ง... จันทราสีเลือด... เธอ... คือ... ผู้... กุม... ชะตา... ของ... ทุก... ดวงวิญญาณ... ที่... ถูก... พลัง... ของ... เธอ... ดึงดูด... เข้าไป..." หญิงสาวอธิบาย "และ... พลอยรุ้ง... กำลัง... จะ... กลายเป็น... หนึ่ง... ใน... นั้น..." "ไม่! ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!" ธีร์ตะโกน "ผมจะไปช่วยเธอ! บอกผมที! ผมต้องทำยังไง!" "เจ้า... ต้อง... ใช้... พลัง... แห่ง... ความ... รัก... ที่... บริสุทธิ์... ของ... เจ้า... เป็น... เกราะ... ป้องกัน... ตัว... เอง... และ... ต้อง... หา... 'หัวใจ... ของ... จันทรา'... ให้... พบ..." หญิงสาวกล่าว "หัวใจ... ของ... จันทรา... คือ... สิ่ง... ที่... เป็น... แก่นแท้... ของ... พลัง... แห่ง... จันทราสีเลือด... มัน... คือ... ที่... เก็บ... ซ่อน... ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... ปรารถนา... ของ... เทพธิดา... ตนนั้น..." "หัวใจของจันทรา... แล้วมันอยู่ที่ไหน..." ธีร์ถาม "มัน... ถูก... ซ่อน... ไว้... ณ... ที่... ลึก... ที่สุด... ใน... โลก... แห่ง... จันทราสีเลือด... ที่... ซึ่ง... แม้แต่... เงา... ของ... จันทรา... ก็... ยัง... เข้า... ไม่... ถึง..." หญิงสาวตอบ "และ... การ... จะ... ไป... ถึง... ที่นั่น... เจ้า... ต้อง... ผ่าน... 'กระจกเงา... สะท้อน... ทุกสิ่ง'... เสียก่อน..." "กระจกเงาสะท้อนทุกสิ่ง... มันคืออะไรครับ..." ธีร์ถาม "มัน... คือ... กระจก... ที่... จะ... สะท้อน... ความ... กลัว... ที่... ซ่อนเร้น... อยู่... ใน... ใจ... ของ... เจ้า... และ... จะ... บิดเบือน... มัน... ให้... กลายเป็น... ความ... จริง... ถ้า... เจ้า... ไม่... เข้มแข็ง... พอ... เจ้า... จะ... ถูก... ความ... กลัว... ของ... ตัว... เอง... กลืนกิน... ไป..." หญิงสาวอธิบาย "และ... เมื่อ... เจ้า... ผ่าน... มัน... ไป... ได้... เจ้า... จะ... ได้... พบ... กับ... 'เส้นทาง... สู่... ใจกลาง... แห่ง... ความ... มืด'..." ธีร์รับฟังอย่างตั้งใจ เขาตระหนักดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายและความยากลำบาก แต่เขาก็ไม่คิดจะหันหลังกลับ "ขอบคุณ... มาก... ครับ..." ธีร์กล่าว เขาหันกลับไปมองกระจกเงาแห่งดวงดาวอีกครั้ง ภาพของพลอยรุ้งที่เคยเห็นเลือนหายไป แต่ความมุ่งมั่นของเขากลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม "พลอยรุ้ง... ฉันจะไปหาเธอ... ฉันจะสู้เพื่อเธอ... จนกว่าจะถึงที่สุด..." ธีร์สาบานกับตัวเอง