การปะทะกันระหว่างพลังแห่งความรักของธีร์และพลอยรุ้ง กับพลังแห่งความมืดของผีดิบแห่งคำสาปนั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่ทั้งสองเคยคาดคิด แสงสีแดงของหินสีเลือดที่ถูกผนึกไว้ และเปลวเพลิงแห่งความรักที่ลุกโชน กำลังต่อสู้ดิ้นรนกับเงามืดที่พยายามจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกสลาย "มันแข็งแกร่งมาก!" ธีร์กัดฟันพูด เหงื่อไหลโทรมกาย เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะบดขยี้เขา "แต่เราก็จะไม่ยอมแพ้!" พลอยรุ้งตอบ ดวงตาของเธอฉายประกายแห่งความไม่ย่อท้อ แม้ว่าร่างกายจะเริ่มอ่อนล้า "จันทราสีเลือด... มันใกล้จะสมบูรณ์แล้ว!" ธีร์กล่าว เขาเหลือบมองออกไปนอกถ้ำ เห็นแสงจันทร์สีแดงที่กำลังเข้มข้นขึ้นทุกขณะ "ถ้ามันสมบูรณ์... พลังของผีดิบตนนี้จะทวีคูณจนเราไม่มีทางต่อกรได้!" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" พลอยรุ้งถาม เสียงของเธอเริ่มแผ่วลง "เราต้อง... ทุ่มเทพลังทั้งหมดที่เรามี!" ธีร์กล่าว "เราต้องทำให้มันเป็นครั้งสุดท้าย... เป็นการผนึกที่สมบูรณ์!" เขากุมมือพลอยรุ้งแน่นขึ้น สบตาเธอด้วยความรักและความเข้าใจ "พลอยรุ้ง... ผมรักคุณ" "ฉันก็รักคุณค่ะ ธีร์" พลอยรุ้งตอบ น้ำตาเอ่อคลอหน่วย "ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักความรักที่แท้จริง" "เราจะอยู่ด้วยกัน... ตลอดไป" ธีร์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนา ทั้งสองหลับตาลงอีกครั้ง รวบรวมพลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ รำลึกถึงความรักที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน ความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าคำสาปใดๆ ความรักที่จะอยู่เหนือกาลเวลา "เพื่อเรา!" ธีร์ตะโกน "เพื่อความรักของเรา!" พลอยรุ้งตอบรับ เปลวไฟสีแดงรอบแท่นหินพลันลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แสงสว่างของมันสาดส่องไปทั่วทั้งถ้ำ ขับไล่เงาดำทะมึนให้ถอยร่น "ไม่จริง! แกทำไม่ได้!" เสียงของผีดิบแห่งคำสาปดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด มันพยายามจะเข้ามาใกล้แท่นหิน แต่กลับถูกพลังงานแห่งความรักที่แผ่ออกมาผลักดันออกไป "มันกำลังจะสำเร็จ!" ธีร์กล่าวด้วยความหวัง "ต้อง... ต้องเข้มแข็งกว่านี้" พลอยรุ้งพึมพำ เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังจะหลุดลอยไป ทันใดนั้นเอง แสงจันทร์สีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาในถ้ำก็พลันจางหายไป แทนที่ด้วยแสงจันทร์สีนวลที่อ่อนโยน "แสงจันทร์..." ธีร์อุทาน "มันกลับมาแล้ว!" ผีดิบแห่งคำสาปกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างของมันเริ่มเลือนหายไปในอากาศ ราวกับว่ามันไม่สามารถทนต่อแสงจันทร์ปกติได้ "มัน... มันกำลังสลายไป!" พลอยรุ้งกล่าวด้วยความโล่งอก เงามืดค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเงียบและแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมายังแท่นหินโบราณ หินสีเลือดที่เคยเปล่งแสงสีแดงฉาน บัดนี้กลับมีสีชมพูอ่อนๆ ที่สงบเงียบ "เราทำสำเร็จแล้ว..." ธีร์กล่าวอย่างอ่อนแรง เขาปล่อยมือจากพลอยรุ้ง และทรุดตัวลงนั่งบนพื้น พลอยรุ้งทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา โอบแขนรอบตัวเขาอย่างอ่อนโยน "ใช่ค่ะ เราทำสำเร็จแล้ว" "พลังของคำสาป... ได้ถูกผนึกไว้แล้ว" ธีร์พึมพำ "แต่... ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป" "หมายความว่ายังไงคะ" พลอยรุ้งถาม "ผม... ผมรู้สึกเหมือนกับว่า... กำลังจะถึงเวลาของผมแล้ว" ธีร์กล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาลง "เวลาที่ผมต้องจากคุณไป... มันมาถึงแล้ว" พลอยรุ้งเบิกตากว้าง "ไม่! คุณพูดเล่นใช่ไหมธีร์!" "ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ" ธีร์ตอบ เขาพยายามยิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเศร้า "พลังของหินสีเลือด... มันยืดเวลาของผมได้ก็จริง แต่... มันก็มีขีดจำกัด" "แต่... คุณบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!" พลอยรุ้งร้องไห้สะอึกสะอื้น "ผมอยากจะทำเช่นนั้นจริงๆ ครับ พลอยรุ้ง" ธีร์กล่าว เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มของเธอ "แต่... บางที... โชคชะตาของเรา... อาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น" "ไม่... ฉันไม่ยอมรับ!" พลอยรุ้งกอดธีร์แน่น "เราผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย เราต้องไม่ยอมแพ้ตอนนี้!" "ผม... ผมรู้สึกได้ถึงความเย็น... ที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามา" ธีร์กล่าว เสียงของเขาเริ่มแผ่วลง "มันคือ... การจากลา..." ร่างของธีร์เริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านตัวเขาไป "ธีร์! อย่าไปนะ!" พลอยรุ้งร้องไห้ "ผมรักคุณ... พลอยรุ้ง" ธีร์พูดเป็นคำสุดท้าย รอยยิ้มที่อ่อนโยนยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขา ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายไปในอากาศ กลายเป็นเพียงละอองแสงสีเงินที่ลอยขึ้นไปรวมกับแสงจันทร์ พลอยรุ้งนั่งนิ่งอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบของถ้ำ เธอโอบกอดตัวเองไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความรักของเธอ และเพื่อปกป้องโลกใบนี้ แต่สุดท้าย... เธอก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียคนที่เธอรักไปตลอดกาล แสงจันทร์สีนวลยังคงสาดส่องลงมา แต่สำหรับพลอยรุ้ง... ค่ำคืนนี้ จะมีความหมายแตกต่างไปตลอดกาล มันคือคืนที่เธอได้พบกับความรักที่แท้จริง และเป็นคืนที่เธอได้สูญเสียมันไปตลอดกาล