เสียงกรีดร้องของน้ำใสสะท้อนไปทั่วโถงหอสมุดที่บัดนี้เต็มไปด้วยความมืดมิด. ร่างของต้นกล้าได้ถูกกลืนกินไปแล้ว. เหลือเพียงเงาตะคุ่มขนาดใหญ่. มันคือปีศาจร้าย...ที่บัดนี้มีร่างที่สมบูรณ์. “ต้นกล้า...!” น้ำใสตะโกน. “เขา...เขาหายไปแล้ว”. “เจ้า...ไม่มีวันเห็นเขาอีก”. เสียงของปีศาจร้ายดังมาจากร่างที่บัดนี้ดูเหมือนจะรวมตัวกันเป็นมนุษย์. ใบหน้าของมันยังคงถูกปกคลุมด้วยเงา. แต่แววตาที่ฉายออกมานั้น...เต็มไปด้วยความอำมหิต. “เจ้า...คือผู้เชื่อมต่อ...แต่เจ้า...ก็อ่อนแอเกินไป”. “เจ้า...ไม่มีวันหยุดข้าได้”. “ไม่!” น้ำใสตะโกน. เธอจำคำพูดของชายในชุดคลุมดำได้... *“พลังแห่งศรัทธา...จะขับไล่ความมืด...”*. *“พลังแห่งความรัก...จะนำมาซึ่งแสงสว่าง...”*. *“พลังแห่งการเสียสละ...จะนำมาซึ่งอิสรภาพ...”*. “พี่ต้นกล้า...ฉันจะทำให้สำเร็จ...เพื่อเธอ!”. น้ำใสยื่นฝ่ามือออกไป. รอยสักสีขาวบริสุทธิ์บนฝ่ามือของเธอสว่างวาบขึ้น. แสงสีขาวแผ่ขยายไปทั่ว. ปีศาจร้ายผงะถอยหลัง. “แสงอะไรนี่!”. “นี่คือ...พลังแห่งศรัทธา...ที่ฉันมีต่อพี่ต้นกล้า!”. “และ...พลังแห่งความรัก...ที่เรามีให้กัน!”. แสงสีขาวเริ่มสาดส่องเข้าไปในร่างของปีศาจร้าย. ปีศาจร้ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด. “ไม่! แสงนี้...มันกัดกินข้า!”. “แก...แกไม่มีวันชนะข้าได้!”. “ฉัน...จะชนะ!”. น้ำใสรวบรวมพลังทั้งหมด. เธอคิดถึงต้นกล้า. คิดถึงรอยยิ้มของเขา. คิดถึงคำสัญญาที่ให้ไว้. “พี่ต้นกล้า...รอฉันด้วยนะ”. แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง. มันโอบล้อมร่างของปีศาจร้าย. ร่างของปีศาจร้ายเริ่มสลายไป. เหมือนหมอกที่ถูกแสงอาทิตย์สลาย. “แก...แกจะเสียใจ...การปลดปล่อย...จะนำมาซึ่ง...หายนะ...”. เสียงกระซิบสุดท้ายของปีศาจร้าย. ก่อนที่มันจะหายไปอย่างสมบูรณ์. น้ำใสทรุดลงกับพื้น. เธอหมดแรง. แสงสีขาวบนฝ่ามือของเธอค่อยๆ จางหายไป. ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ. หอสมุดกลับมาเป็นเหมือนเดิม. ประตูที่เคยปิดสนิท บัดนี้เปิดออก. แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามา. น้ำใสค่อยๆ ลุกขึ้น. เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่า. ต้นกล้า...หายไปแล้ว. แต่เธอก็ได้ทำหน้าที่ของเธอแล้ว. ได้ปลดปล่อยทุกอย่าง. ได้ขับไล่ความมืด. เธอเดินออกไปจากหอสมุด. ออกมาสู่โลกภายนอก. โลกที่ดูเหมือนจะสงบสุข. แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความเศร้า. “ต้นกล้า...ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ”. เธอเดินทางกลับบ้าน. ชีวิตของเธอจะต้องดำเนินต่อไป. แต่ทุกย่างก้าวของเธอ...จะเต็มไปด้วยความทรงจำของต้นกล้า. วันเวลาผ่านไป. น้ำใสพยายามใช้ชีวิตตามปกติ. เธอพยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้น. แต่ในบางครั้ง...ในยามค่ำคืน. เธอก็ยังคงได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา. *“เจ้า...ได้ปลดปล่อยข้า...แต่เจ้า...ก็ถูกครอบงำ...”*. บางครั้ง...เธอก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา. เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงอยู่. บางสิ่งบางอย่างที่เธออาจจะมองข้ามไป. วันหนึ่ง...ขณะที่เธอกำลังเดินผ่านสวนสาธารณะ. เธอสังเกตเห็นเด็กน้อยคนหนึ่ง. เด็กน้อยคนนั้นกำลังวิ่งเล่น. และมีสร้อยคอ. สร้อยคอที่มีจี้รูปดอกบัวสีขาว. เหมือนกับที่เธอเคยใส่. น้ำใสหยุดนิ่ง. หัวใจของเธอเต้นแรง. เด็กน้อยคนนั้นหันมา. และยิ้มให้เธอ. รอยยิ้มที่คุ้นเคย. รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธออบอุ่น. แต่นัยน์ตาของเด็กน้อยคนนั้น. กลับฉายแววบางอย่าง. แววตาที่เหมือนจะเต็มไปด้วยความเก่าแก่. และ...ความเศร้า. “พี่ต้นกล้า...?” น้ำใสพึมพำ. เด็กน้อยคนนั้นหัวเราะ. เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงของเด็ก. แต่ก็แฝงไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ลึกลับ. “ฉัน...คือต้นกล้า”. น้ำใสยืนนิ่ง. เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร. “แต่...แต่พี่หายไปแล้ว...”. “ข้า...คือผู้ที่ถูกเลือก...ข้า...คือผู้ที่ถูกครอบงำ...แต่ข้า...ก็กลับมา”. “กลับมา...ในร่างใหม่...เพื่อ...เริ่มต้นใหม่”. “เริ่มต้นใหม่...?”. “ใช่...เริ่มต้นใหม่...ด้วยบทเรียน...จากอดีต”. “แล้ว...พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?”. “เรา...จะใช้ชีวิต...ให้ดีที่สุด...และ...จะไม่มีวัน...ลืม...สิ่งที่เกิดขึ้น”. น้ำใสค่อยๆ เดินเข้าไปหาเด็กน้อย. เธอค่อยๆ ยื่นมือออกไป. สัมผัสเบาๆ ที่แก้มของเขา. “ต้นกล้า...”. เด็กน้อยคนนั้นยิ้ม. “น้ำใส...”. แต่แล้ว. ทันใดนั้น. เด็กน้อยก็พลันมองไปที่บางสิ่งบางอย่าง. ที่ด้านหลังของน้ำใส. แววตาของเขาเปลี่ยนไป. เต็มไปด้วยความหวาดกลัว. “อะไร...คือสิ่งนั้น?”. “นั่น...ไม่ใช่...สิ่งที่เรา...อยากพบเจอ...”. น้ำใสค่อยๆ หันกลับไปมอง. สิ่งที่เธอเห็น...ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ. เงาตะคุ่มสีดำ...กำลังก่อตัวขึ้น. มันกำลังแผ่ขยาย. และกำลังคืบคลานเข้ามา. “ไม่...อีกแล้วเหรอ?”. “ข้า...กลับมาแล้ว...เพื่อ...ทวงคืน...สิ่งที่ข้า...ต้องการ...”. เสียงกระซิบที่คุ้นเคย. แต่ครั้งนี้...มันดังกว่าเดิม. และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น. น้ำใสจะทำอย่างไร?. และต้นกล้า...ในร่างของเด็กน้อย...เขาจะสามารถช่วยเหลือเธอได้หรือไม่?. หรือว่า...ประวัติศาสตร์...กำลังจะซ้ำรอยอีกครั้ง?.