หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับภูตผีตนนั้น รินดาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนอย่างหนักภายใต้การดูแลของอาจารย์มังกร การฝึกฝนในครั้งนี้เข้มข้นกว่าเดิมมาก เพราะเธอรู้ดีว่า ‘พลัง’ ที่เธอมีอยู่ ยังไม่เพียงพอที่จะรับมือกับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง “คุณหนูได้เรียนรู้ถึงพลังในการ ‘ขับไล่’ และ ‘ป้องกัน’ แล้ว” อาจารย์มังกรกล่าวขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองตำราโบราณ “แต่การต่อกรกับภูตผีที่มีพลังอำนาจสูง… จำเป็นต้องมี ‘พลังในการควบคุม’ และ ‘พลังในการเปลี่ยนแปลง’ ด้วย” “พลังในการควบคุม… และเปลี่ยนแปลง… หมายถึงอะไรหรือคะท่านอาจารย์” รินดาถามพลางกวาดตามองไปยังยันต์ดอกใหม่ที่อาจารย์มังกรหยิบออกมาให้ มันมีลักษณะเป็นวงกลมซ้อนกันหลายชั้น แต่ละชั้นมีลวดลายสลักที่ซับซ้อนกว่ายันต์อื่นๆ ที่เธอเคยเห็น “หมายถึง… การ ‘บิดเบือน’ พลังของพวกมัน” อาจารย์มังกรอธิบาย “ภูตผีส่วนใหญ่… พลังของมันมาจาก ‘ความสับสน’ ‘ความหวาดกลัว’ และ ‘ความเกลียดชัง’ หากเราสามารถ ‘เปลี่ยน’ พลังงานเหล่านั้นให้เป็นอย่างอื่นได้… พวกมันก็จะอ่อนแอลง” “แล้ว… ยันต์ดอกนี้… คือยันต์สำหรับ ‘เปลี่ยน’ พลังงานหรือคะ” รินดาชี้ไปยังยันต์ในมือของอาจารย์มังกร “ถูกต้อง” อาจารย์มังกรกล่าว “นี่คือ ‘ยันต์แปลงผัน’ มันไม่ใช่ยันต์ที่ใช้โจมตีโดยตรง แต่เป็นยันต์ที่ใช้ ‘ปรับ’ สภาวะของพลังงานรอบข้าง หากใช้ได้ถูกวิธี… มันสามารถทำให้ ‘ความมืด’ กลายเป็น ‘แสงสว่าง’ หรือทำให้ ‘ความเกลียดชัง’ กลายเป็น ‘ความสงบ’ ได้” รินดาเริ่มรู้สึกทึ่งกับความสามารถของยันต์โบราณเหล่านี้ “น่าทึ่งมากค่ะท่านอาจารย์ แต่… การจะเปลี่ยนพลังงานให้เป็นอีกรูปแบบหนึ่ง… มันคงจะยากมากเลยใช่ไหมคะ” “แน่นอน” อาจารย์มังกรตอบ “การใช้ยันต์แปลงผันต้องอาศัย ‘สมาธิ’ ที่ลึกซึ้งกว่าปกติ และต้องมีความเข้าใจใน ‘ธรรมชาติ’ ของพลังงานอย่างถ่องแท้ คุณหนูต้อง ‘รู้สึก’ ถึงพลังงานที่ต้องการเปลี่ยนแปลง และ ‘ส่ง’ เจตจำนงของตนเองเข้าไปเพื่อ ‘นำทาง’ มัน” “เหมือนกับการสื่อสารกับยันต์อื่นๆ หรือคะ” “คล้ายกัน… แต่ซับซ้อนกว่า” อาจารย์มังกรกล่าว “ยันต์ป้องกัน… เราขอให้มัน ‘สร้าง’ เกราะ ยันต์ระลึกชาติ… เราขอให้มัน ‘ปลุก’ พลังบรรพบุรุษ แต่ยันต์แปลงผัน… เราต้อง ‘ชี้นำ’ มันให้ไปในทิศทางที่เราต้องการ” อาจารย์มังกรวางยันต์แปลงผันลงบนฝ่ามือของรินดา “ลองสัมผัสดู… และจง ‘รับรู้’ ถึง ‘จิตวิญญาณ’ ของมัน” รินดาหลับตาลง เธอค่อยๆ สัมผัสกับพื้นผิวของยันต์แปลงผัน มันให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อย แต่มีความสั่นสะเทือนบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่การสั่นสะเทือนที่บ่งบอกถึงพลังงานที่พร้อมจะปะทุออกมา แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่ให้ความรู้สึก ‘ยืดหยุ่น’ และ ‘ปรับเปลี่ยนได้’ “ข้า… สัมผัสได้ถึงความ ‘เปลี่ยนแปลง’ ค่ะ” รินดากล่าว “ดีมาก” อาจารย์มังกรยิ้ม “ตอนนี้… ลองนึกถึง ‘ความมืด’ ที่คุณหนูเคยสัมผัส… ความรู้สึกเย็นเยียบ… ความรู้สึกหวาดกลัว… และลอง ‘ส่ง’ ความรู้สึก ‘สงบ’ และ ‘อบอุ่น’ ของคุณหนูเข้าไป… ผสมผสานมันเข้าด้วยกัน” รินดาพยายามทำตามคำแนะนำ เธอหลับตาแน่นขึ้น นึกถึงภาพของกลุ่มควันสีดำที่เธอเคยเจอ ภาพของดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองมาที่เธอ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ แต่เธอพยายามสงบสติอารมณ์ และนึกถึงแสงสีทองที่เคยปกป้องเธอ “สู้ๆ… คุณหนู… อย่าปล่อยให้ความกลัวเข้ามาครอบงำ” อาจารย์มังกรให้กำลังใจ รินดาพยายามรวบรวมสมาธิ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ ปล่อย ‘ความอบอุ่น’ จากภายในตัวเธอ ออกไปสัมผัสกับ ‘ความมืด’ ที่เธอจินตนาการขึ้น “จง… สงบ… จง… อบอุ่น…” เธอรู้สึกได้ถึงความขัดแย้งภายในใจของตนเอง เหมือนกำลังจะถูกดึงออกไปคนละทิศละทาง แต่เธอก็ยังคงยึดมั่นในเจตจำนงของเธอ ทันใดนั้น! ยันต์แปลงผันในมือของเธอก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีทองอ่อนๆ ที่เคยส่องประกายเมื่อตอนที่เธอใช้ยันต์ระลึกชาติ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ส่องสว่างเจิดจ้า แต่มันกลับ ‘หมุนวน’ และ ‘แทรกซึม’ เข้าไปใน ‘ความมืด’ ที่เธอจินตนาการไว้ “สำเร็จแล้ว!” อาจารย์มังกรอุทาน “คุณหนู… ทำได้แล้ว!” รินตาลืมตาขึ้น เธอเห็นภาพ ‘ความมืด’ ที่เธอจินตนาการไว้ เริ่มเปลี่ยนสี มันค่อยๆ จางลง และกลายเป็น ‘สีเทา’ ที่ดูนุ่มนวลขึ้น ราวกับว่าพลังงานด้านลบกำลังถูก ‘ทำให้เบาบาง’ ลง “รู้สึกได้อย่างไรบ้าง” อาจารย์มังกรถาม “ข้ารู้สึก… เบาลงค่ะ” รินดาตอบ “เหมือนกับว่า… ความกดดัน… มันหายไป” “นั่นคือการ ‘แปลงผัน’ ขั้นพื้นฐาน” อาจารย์มังกรอธิบาย “คุณหนูได้เปลี่ยน ‘ความมืด’ ให้กลายเป็น ‘สภาวะที่เป็นกลาง’ ซึ่งทำให้มันไม่สามารถก่อความเสียหายได้อีกต่อไป” “แต่มันยังไม่ใช่ ‘แสงสว่าง’ ใช่ไหมคะ” “ใช่… เพราะการจะเปลี่ยน ‘ความมืด’ ให้กลายเป็น ‘แสงสว่าง’ ที่แท้จริงได้นั้น… ต้องใช้พลังมากกว่านี้ และต้องอาศัย ‘ยันต์’ อีกชนิดหนึ่ง” อาจารย์มังกรกล่าว “แต่การ ‘ทำให้เบาบาง’ หรือ ‘แปลงผัน’ ให้เป็นกลาง… ก็ถือเป็นก้าวที่สำคัญอย่างยิ่งแล้ว” รินดามองไปยังยันต์แปลงผันในมือของเธอด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ แต่การได้สัมผัสถึงพลังในการ ‘เปลี่ยนแปลง’ นั้น ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น “ข้า… จะฝึกฝนต่อไปค่ะท่านอาจารย์” “ดีมาก” อาจารย์มังกรพยักหน้า “และจำไว้ว่า… พลังแห่ง ‘การเปลี่ยนแปลง’ นี้… ไม่เพียงแต่ใช้กับภูตผีเท่านั้น… แต่ยังสามารถใช้กับ ‘อารมณ์’ และ ‘จิตใจ’ ของคุณหนูเองได้ด้วย…”