ใน "สวนลับ" แห่งนี้ เวลาดูเหมือนจะไหลช้าลงอย่างน่าอัศจรรย์ "พาย" และ "คม" ใช้เวลาอยู่กับการฝึกฝนอย่างเข้มข้น ภายใต้การชี้นำอันลึกซึ้งของเสียงอากงที่ดังก้องอยู่ในความคิดของพวกเขา "พาย" ค้นพบว่า "ศอกสวรรค์" ของเขา ไม่ใช่เพียงแค่พลังแห่งการเยียวยา แต่ยังเป็นพลังแห่งการสร้างสรรค์ การเชื่อมโยงกับธรรมชาติรอบตัวของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในต้นไม้ ดอกไม้ และแม้แต่สายลม "นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ" "พาย" พึมพำ เขายกมือขึ้นสัมผัสกลีบดอกไม้สีแดงสด ดอกไม้นั้นค่อยๆ เรืองแสงจางๆ ราวกับกำลังตอบรับการสัมผัสนั้น "ผมไม่เคยรู้สึกถึงพลังที่บริสุทธิ์ และสงบสุขแบบนี้มาก่อนเลย" "ใช่" เสียงของอากงดังขึ้นในความคิดของเขา "เมื่อแกเข้าใจถึงแก่นแท้ของ 'ศอกสวรรค์' มันก็ไม่ใช่แค่การโจมตี หรือการป้องกัน แต่คือการปรับสมดุล การเยียวยา และการหล่อเลี้ยงชีวิต" "ผมรู้สึกเหมือนกับว่า ผมกำลังได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของมันออกมา" "พาย" กล่าว "มันไม่ใช่แค่การฟาดฟันอย่างรุนแรงอีกต่อไป แต่มันคือการไหลเวียนอย่างนุ่มนวล แต่ทรงพลัง" "ถูกต้อง" อากงกล่าว "จงเรียนรู้ที่จะส่งต่อพลังนั้น ไม่ใช่เพียงแค่รับเข้ามา เมื่อแกสามารถส่งต่อพลังแห่งการเยียวยาออกไปได้ นั่นแหละ คือการควบคุม 'ศอกสวรรค์' อย่างแท้จริง" ในขณะเดียวกัน "คม" ก็กำลังเผชิญหน้ากับ "ศอกพิษ" ของเขาเช่นกัน แต่แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การทำลายล้างอย่างเดียว เขากลับเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังงานนั้นให้ละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น "ผมรู้สึกถึงพลังอันรุนแรง ที่พร้อมจะปะทุออกมาตลอดเวลา" "คม" กล่าวกับเสียงอากงในความคิดของเขา "แต่มันก็อันตรายมากเกินไป ถ้าผมปล่อยมันออกมาโดยไม่ควบคุม" "อันตรายคือสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้" เสียงของอากงตอบ "แต่การควบคุมต่างหาก คือสิ่งที่ทำให้แกแตกต่าง การเปรียบเทียบ 'ศอกพิษ' เหมือนกับพิษร้ายแรง ก็ถูกส่วนหนึ่ง แต่แกต้องมองให้ลึกกว่านั้น พิษนั้น สามารถใช้เพื่อรักษาได้เช่นกัน หากใช้ในปริมาณที่ถูกต้อง และถูกวิธี" "ใช้เพื่อรักษา?" "คม" เอ่ยอุทาน "ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลย" "ทุกพลังมีสองด้านเสมอ" อากงกล่าว "ด้านหนึ่งคือการทำลายล้าง อีกด้านหนึ่งคือการเปลี่ยนแปลง การปลดปล่อย การกำจัดสิ่งชั่วร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ จงเรียนรู้ที่จะควบคุม 'ศอกพิษ' ให้มีความเฉียบคม แต่ก็มีความยับยั้งชั่งใจ" "ผมกำลังพยายามครับ" "คม" กล่าว "ผมกำลังฝึกฝนที่จะไม่ปล่อยพลังทั้งหมดออกมาพร้อมกัน แต่จะค่อยๆ ปลดปล่อยมันออกมาอย่างมีชั้นเชิง" "นั่นคือหนทางที่ถูกต้อง" อากงกล่าวชม "เมื่อแกสามารถควบคุม 'ศอกพิษ' ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แกจะไม่ใช่เพียงแค่นักสู้ที่น่าเกรงขาม แต่แกจะเป็นผู้สร้างความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่" ทั้ง "พาย" และ "คม" รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจและร่างกายของพวกเขา พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงนักมวยที่ใช้กำลัง แต่กลายเป็นผู้ที่เข้าใจในแก่นแท้ของพลังที่พวกเขาครอบครอง ทันใดนั้นเอง ประกายแสงสีแดงจากลายสักบนแขนของทั้งสองก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ มันไม่ใช่แค่สัญญาณเตือนภัย แต่เหมือนกับการเรียกร้องให้พวกเขาออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น "ดูเหมือนว่า เวลาของเราที่นี่จะหมดลงแล้ว" "คม" กล่าว "ใช่" "พาย" ตอบ "และผมรู้สึกว่า เราพร้อมแล้ว" "พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอะไรครับ" "คม" ถาม "พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง" "พาย" กล่าว "และพร้อมที่จะใช้พลังที่เราได้มา เพื่อปกป้องสิ่งที่เราหวงแหน" ทั้งสองคนก้าวออกจาก "สวนลับ" สู่โลกภายนอกอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกไม่ได้มืดครึ้มเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่กลับสว่างสดใสราวกับจะส่งสัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ ลายสักบนแขนของพวกเขาเปล่งประกายด้วยพลังที่สงบนิ่ง แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ พวกเขากลับมาแล้ว พร้อมที่จะพิสูจน์ตนเอง และเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง