บ้านพักของอากงตั้งอยู่นอกเมือง ท่ามกลางสวนผลไม้ที่เงียบสงบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความร่มรื่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้นานาชนิด "พาย" และ "ยอด" เดินตามอากงเข้าไปในบ้านซึ่งเต็มไปด้วยของเก่าแก่ที่สะสมมานานหลายสิบปี "ที่นี่คือที่ที่ปู่ของข้าใช้ชีวิตอยู่เกือบทั้งชีวิต" อากงกล่าว พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย "ท่านเป็นคนสันโดษ ชอบใช้เวลาอยู่กับธรรมชาติและการฝึกฝน" "พาย" รู้สึกได้ถึงความสงบที่แผ่ออกมาจากสถานที่แห่งนี้ มันแตกต่างจากความวุ่นวายของค่ายมวยอย่างสิ้นเชิง "แล้วสิ่งที่จะช่วยเราคืออะไรครับ" "พาย" ถาม "ตามข้ามา" อากงเดินนำไปยังประตูบานหนึ่งที่อยู่ด้านหลังบ้าน ซึ่งทอดออกไปยังสวนลับที่ถูกปิดกั้นด้วยกำแพงอิฐโบราณ เมื่อเปิดประตูออกไป สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือสวนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และสมุนไพรนานาชนิด มีศาลาไม้หลังเล็กตั้งอยู่กลางสวน ตรงกลางศาลามีแท่นหินขนาดใหญ่วางอยู่ "พาย" และ "ยอด" มองหน้ากันด้วยความสงสัย "ที่นี่คือที่ที่ปู่ของข้าใช้ฝึกวิชา" อากงกล่าว "ท่านเชื่อว่าพลังที่แท้จริงมาจากการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ" "แล้วสิ่งนั้นคืออะไรครับ" "ยอด" ถาม "สิ่งนั้น..." อากงเดินไปที่แท่นหิน และค่อยๆ ยกแผ่นหินที่วางอยู่ด้านบนออก เผยให้เห็นช่องว่างใต้แท่นหิน "คือคัมภีร์อีกเล่มหนึ่ง" "พาย" ก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ ในช่องนั้นมีม้วนกระดาษเก่าแก่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี มันดูแตกต่างจากคัมภีร์ศอกมารที่เขาพบในหีบไม้ "คัมภีร์เล่มนี้..." อากงหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาอย่างทะนุถนอม "เป็นของปู่ของข้าโดยตรง" "พาย" สังเกตเห็นว่าบนม้วนกระดาษมีลายสักรูปทรงเดียวกับที่อยู่บนแขนของ "คม" สลักไว้อย่างชัดเจน "นั่นไงครับ! เหมือนกับรอยสักบนแขนของคม!" "ใช่" อากงพยักหน้า "นี่คือต้นกำเนิดของวิชาทั้งหมด" "พาย" ค่อยๆ คลี่ม้วนกระดาษออก เขาเห็นตัวอักษรโบราณที่คล้ายกับที่อยู่ในคัมภีร์ศอกมาร แต่มีความแตกต่างบางอย่าง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากม้วนกระดาษนี้ มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่เป็นเหมือนมีชีวิต "นี่มันไม่ใช่แค่การต่อสู้" "พาย" อุทาน "มันคือการเข้าถึงแก่นแท้ของพลังธรรมชาติ!" "ถูกต้อง" อากงกล่าว "ปู่ของข้าเชื่อว่าพลังศอกมารที่แท้จริง ไม่ได้มาจากความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ แต่มาจากการดึงพลังจากธรรมชาติรอบตัวมาผสานเข้ากับร่างกาย" "แล้วลายสักนั่นล่ะครับ" "ยอด" ถาม "ลายสักนั่น" อากงชี้ไปที่รอยสักบนม้วนกระดาษ "คือสัญลักษณ์ที่ใช้ในการเชื่อมต่อกับพลังนั้น" "พาย" มองไปที่ลายสักบนม้วนกระดาษอย่างตั้งใจ เขารู้สึกได้ว่ามันกำลังสื่อสารบางอย่างกับเขา "ผม... ผมรู้สึกได้ครับ" "พาย" กล่าว "เหมือนกับว่าผมกำลังจะเข้าใจอะไรบางอย่าง" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ" อากงยิ้ม "ตอนนี้ แกต้องเรียนรู้ที่จะอ่านลายสักนี้ และผสานมันเข้ากับวิชาศอกมารที่แกได้ฝึกฝนมา" "แต่ผมจะไปหาคมได้ยังไงครับ" "พาย" ถาม "เขาอาจจะไม่อยากช่วยผม" "ไม่ต้องห่วง" อากงกล่าว "ข้าจะจัดการเรื่องนั้นเอง" ในวันต่อมา "พาย" ได้พบกับ "คม" อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่บนเวที "คม" มาพร้อมกับ "ตา" ของเขา ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าของอากง "ตาของผมเล่าให้ฟังว่าแกกำลังตามหารอยสักนี้อยู่" ชายชราคนหนึ่งกล่าว เขาคือ "ตา" ของ "คม" "ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครสนใจศาสตร์โบราณนี้อีกแล้ว" "ผมอยากจะเรียนรู้ครับ" "พาย" กล่าวอย่างจริงจัง "ผมอยากจะเข้าใจพลังที่แท้จริง" "ตา" ของ "คม" มอง "พาย" ด้วยสายตาประเมิน "เจ้าเด็กน้อย เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าพร้อม" "ผมพร้อมครับ" "พาย" ตอบ "ดี" "ตา" ของ "คม" ยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น มาเรียนรู้ไปด้วยกัน" "พาย" รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก การเดินทางของเขาได้มาถึงจุดที่สำคัญที่สุด เขาจะได้เรียนรู้ความลับของลายสักโบราณ และผสานมันเข้ากับวิชาศอกมาร เพื่อกลายเป็น "จอมยุทธ์แห่งลุมพินี" อย่างแท้จริง