สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พลอยพักฟื้นตามคำแนะนำของแพทย์ อาการบาดเจ็บที่หัวเข่าของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดทุเลาลงจนแทบไม่รู้สึก เหลือเพียงอาการตึงๆ เล็กน้อยที่ยังคงเตือนใจถึงอุบัติเหตุครั้งนั้น โค้ชเอกแวะเวียนมาเยี่ยมพลอยที่บ้านแทบทุกวัน บางครั้งก็เอาขนมมาฝาก บางครั้งก็เอาหนังสือเกี่ยวกับการฝึกซ้อมมาให้อ่าน เป็นการให้กำลังใจที่ดีเยี่ยมสำหรับพลอย "วันนี้เป็นไงบ้างพลอย อาการดีขึ้นไหม" เอกถามขณะที่ยื่นแก้วน้ำผลไม้เย็นๆ ให้พลอย พลอยกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น แสงแดดยามบ่ายส่องลอดม่านเข้ามา อบอุ่นสบาย "ดีขึ้นมากค่ะคุณเอก" พลอยยิ้มรับ "ลองงอเข่าดูแล้วไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ" "ดีเลย" เอกยิ้มอย่างโล่งใจ "พรุ่งนี้ก็ครบสองสัปดาห์แล้วนะ คิดว่าพรุ่งนี้จะลองไปซ้อมเบาๆ ได้หรือยัง" พลอยลังเลเล็กน้อย "หนูไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ หมอบอกให้ค่อยเป็นค่อยไป" "แน่นอนอยู่แล้ว" เอกรีบเสริม "เราไม่รีบร้อน ถ้ายังไม่พร้อมก็พักต่ออีกหน่อยก็ได้" "แต่หนูรู้สึกว่าร่างกายพร้อมแล้วค่ะ" พลอยยืนยัน "ยิ่งปล่อยไว้นาน ยิ่งกลัวว่าจะตามเพื่อนไม่ทัน" "ฉันเข้าใจ" เอกพยักหน้า "แต่สำคัญที่สุดคือสุขภาพของเธอเองนะ ถ้ากลับไปเจ็บอีก คราวนี้อาจจะหนักกว่าเดิม" "หนูรู้ค่ะ" พลอยมองเอกด้วยแววตาจริงจัง "หนูจะระมัดระวังเป็นพิเศษค่ะ" น้ำหวานที่กำลังกวาดพื้นอยู่ใกล้ๆ ก็พูดขึ้น "พี่พลอยคะ ถึงจะหายดีแล้ว ก็อย่าเพิ่งหักโหมนะคะ หนูเป็นห่วง" "ขอบใจจ้ะน้ำหวาน" พลอยหันไปยิ้มให้น้องสาว "พี่รู้แล้วน่า" เอกมองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "เธอมีความมุ่งมั่นจริงๆ นะพลอย ฉันสัมผัสได้เลย" "หนูอยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพให้ได้ค่ะ" พลอยตอบเสียงหนักแน่น "หนูจะทำทุกอย่างเพื่อให้ฝันเป็นจริง" "แล้วเรื่องคุยกับคุณชูศักดิ์ล่ะคะ" พลอยถามด้วยความหวัง "คุณเอกลองคุยหรือยังคะ" เอกถอนหายใจเบาๆ "ฉันได้ลองติดต่อคุณชูศักดิ์ไปแล้วนะ แต่เขาค่อนข้างยุ่งอยู่กับการเตรียมทีมสำหรับฤดูกาลใหม่ เขาบอกว่าจะให้ฉันเข้าไปพบเพื่อคุยเรื่องนี้โดยเฉพาะในสัปดาห์หน้า" "สัปดาห์หน้าเลยเหรอคะ" พลอยหน้าเสียเล็กน้อย "แล้วถ้าเขาไม่ตกลงล่ะคะ" "เราก็ต้องคิดแผนสำรอง" เอกตอบ พลางมองไปที่สนามฟุตบอลเล็กๆ หลังบ้านของพลอย "แต่ฉันเชื่อว่าเราจะหาทางออกได้เสมอ" "หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" พลอยพึมพำ เย็นวันนั้น พลอยได้ลองเดินไปรอบๆ บ้าน และลองทำท่าบริหารเบาๆ ที่ได้รับคำแนะนำจากนักกายภาพบำบัด อาการตึงที่หัวเข่าเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกมั่นใจกลับคืนมาทีละน้อย เธอเริ่มวาดภาพการกลับไปลงสนามอีกครั้งในหัว "ถ้าพรุ่งนี้รู้สึกดีจริงๆ พรุ่งนี้เช้าจะไปลองวิ่งเบาๆ ที่สวนสาธารณะนะ" พลอยบอกเอกที่ยังนั่งอยู่เป็นเพื่อน "ได้เลย" เอกยิ้ม "ถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้เสมอ" เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นผิดปกติ เธอออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายเบาๆ แล้วลองค่อยๆ ก้าวเดินไปมา อาการปวดแทบไม่ปรากฏ มีเพียงความรู้สึกตึงๆ เล็กน้อย "น้ำหวาน! ตื่นหรือยัง" พลอยตะโกนเรียกน้องสาว "ไปวิ่งเป็นเพื่อนพี่หน่อย" น้ำหวานตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย แต่เมื่อเห็นพี่สาวตื่นเต้น เธอก็รีบแต่งตัวตาม "วิ่งเหรอคะพี่พลอย ระวังนะคะ" ทั้งสองสาวเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกล พลอยค่อยๆ เริ่มจากการเดินเร็วๆ สลับกับการวิ่งเหยาะๆ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่ร่างกายกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง "รู้สึกดีจังเลยค่ะ" พลอยหันไปบอกน้ำหวาน ขณะที่ทั้งคู่กำลังวิ่งเหยาะๆ เคียงข้างกัน "เหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง" "หนูก็ดีใจค่ะที่พี่พลอยหายไวๆ" น้ำหวานยิ้ม พลอยเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่กลับมาในร่างกาย เสียงลมหายใจของเธอสม่ำเสมอ ความสุขที่ได้วิ่งอยู่บนผืนหญ้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะโบยบิน ทันใดนั้นเอง พลอยก็เห็นเงาใครคนหนึ่งวิ่งแซงหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว เป็นนักวิ่งชายที่ดูแข็งแรง เธอพยายามเร่งความเร็วเพื่อตามให้ทัน แต่ก็ทำได้เพียงมองแผ่นหลังของเขาห่างออกไปเรื่อยๆ "ใครกันนะ วิ่งเร็วมาก" พลอยพึมพำ น้ำหวานหัวเราะ "คงเป็นนักกีฬามืออาชีพแหละค่ะพี่พลอย" พลอยยิ้มขำๆ เธอรู้ดีว่าตัวเองยังห่างชั้นจากนักกีฬามืออาชีพอีกมาก แต่การได้เห็นคนที่มีความสามารถ ก็ยิ่งจุดประกายความฝันของเธอให้ลุกโชนขึ้น หลังจากวิ่งไปได้สักพัก พลอยก็เริ่มรู้สึกถึงอาการตึงที่หัวเข่าอีกครั้ง เธอค่อยๆ ชะลอความเร็วลง แล้วเปลี่ยนเป็นการเดินแทน "เริ่มเจ็บอีกแล้วเหรอคะ" น้ำหวานถามอย่างเป็นห่วง "ไม่เจ็บหรอก แค่รู้สึกตึงๆ นิดหน่อย" พลอยบอก "สงสัยจะหักโหมไปนิดนึง" "กลับบ้านกันเถอะค่ะพี่พลอย" น้ำหวานเอ่ย "เดี๋ยวจะยิ่งแย่ไปกว่าเดิม" พลอยพยักหน้าเห็นด้วย เธอเดินกลับบ้านด้วยท่าทางที่ช้าลงกว่าขามาเล็กน้อย แม้จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ "ไม่เป็นไร" พลอยบอกตัวเองในใจ "อย่างน้อยก็รู้ว่าร่างกายพร้อมที่จะกลับมาฝึกซ้อมได้อีกครั้ง แค่ต้องค่อยเป็นค่อยไป" เมื่อกลับถึงบ้าน เอกก็รออยู่ที่หน้าบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง "เป็นไงบ้าง วิ่งแล้วรู้สึกดีไหม" เขาถาม "ก็ดีค่ะคุณเอก" พลอยตอบ "แต่ก็ยังมีอาการตึงๆ อยู่บ้าง สงสัยต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป" "นั่นแหละดีที่สุดแล้ว" เอกพูด "อย่าเพิ่งหักโหมนะ" "หนูจะลองไปคุยกับโค้ชที่สโมสรดูค่ะ" พลอยตัดสินใจ "อยากจะขอเข้าไปซ้อมเบาๆ ก่อน" "ได้เลย" เอกพยักหน้า "ถ้าโค้ชอนุญาต ฉันจะขอเข้าไปดูด้วย" พลอยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาอีกครั้ง การมีเอกคอยสนับสนุนอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว และมีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อไป