หลังจากที่เอกเปิดเผยว่าเขารู้ความลับของพลอยแล้ว บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนไป มีความเข้าใจและความเชื่อใจที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น พลอยรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่อย่างน้อยก็มีใครสักคนในโลกนี้ที่รับรู้และเข้าใจในตัวตนที่แท้จริงของเธอ "ฉันดีใจมากที่คุณเอกรู้เรื่องนี้" พลอยเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากร้านอาหาร "ฉันรู้สึกเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่ามาตลอด" "ฉันเข้าใจดี" เอกจับมือพลอยเบาๆ "แต่ตอนนี้ เธอไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวแล้วนะ" "แล้วคุณเอกจะช่วยหนูยังไงคะ" พลอยถามด้วยความหวัง "คุณบอกว่าจะช่วยให้หนูทำความฝันให้เป็นจริง" "เรื่องนั้นแหละที่ฉันอยากจะคุยให้ละเอียด" เอกพยักหน้า "ฉันได้คุยกับคุณชูศักดิ์แล้วเมื่อเช้านี้" พลอยชะงักเท้า "คุยแล้วเหรอคะ แล้วเขาว่ายังไงบ้าง" "เขายังไม่ตกลงเรื่องการให้โอกาสเพิ่มเติม" เอกตอบ "แต่เขาก็บอกว่าจะพิจารณาเรื่องการให้โอกาสเธอในการทดสอบรอบสุดท้าย ถ้าหากเธอสามารถพิสูจน์ตัวเองได้ในระหว่างการซ้อม" "พิสูจน์ตัวเอง... หมายความว่ายังไงคะ" พลอยขมวดคิ้ว "หมายความว่า เธอต้องทำให้โค้ชสมชายและทีมงานเห็นว่าเธอมีดีพอที่จะเป็นส่วนหนึ่งของทีม" เอกอธิบาย "แม้ว่าเธอจะยังต้องปกปิดตัวตนอยู่ก็ตาม" "หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำได้ไหม" พลอยถอนหายใจ "การซ้อมมันก็เข้มข้นอยู่แล้ว ยิ่งต้องมาคอยระวังตัวอีก" "ฉันจะช่วยเธอ" เอกกล่าวอย่างหนักแน่น "ฉันจะคอยดูเธออยู่ห่างๆ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะรีบเข้าไปช่วยเหลือทันที" "แต่ถ้ามีคนสงสัยในตัวหนูล่ะคะ" พลอยถามด้วยความเป็นห่วง "ถ้ามีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ" "เราต้องระวังให้มากที่สุด" เอกตอบ "ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำ ต้องแนบเนียนที่สุด" พลอยพยักหน้า เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ง่ายเลย แต่การมีเอกคอยสนับสนุน ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น "แล้วเรื่องที่ผมเคยบอกโค้ชสมชายว่าผมจะขอคุยกับคุณชูศักดิ์เรื่องโอกาสของปราณ" เอกพูดต่อ "คุณชูศักดิ์เขาถามผมว่า ทำไมผมถึงสนใจนักเตะคนนี้เป็นพิเศษ" พลอยหน้าเสีย "แล้วคุณเอกตอบเขาว่ายังไงคะ" "ฉันบอกเขาไปว่า ฉันเห็นพรสวรรค์ในตัวเธอ" เอกยิ้ม "และฉันเชื่อว่าเธอจะเป็นกำลังสำคัญของทีมได้ในอนาคต" "คุณเอก..." พลอยรู้สึกซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก "ไม่ต้องคิดมากนะ" เอกบีบมือพลอยเบาๆ "หน้าที่ของฉันคือการช่วยเธอทำให้ฝันเป็นจริง" หลังจากนั้น พลอยก็กลับไปซ้อมตามปกติ แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้ซ้อมคนเดียวอีกต่อไป เอกคอยให้กำลังใจและคำแนะนำอยู่ห่างๆ เขาจะคอยสังเกตการณ์การซ้อมของพลอยอย่างใกล้ชิด และจะคอยส่งข้อความให้กำลังใจผ่านน้ำหวานเป็นประจำ วันหนึ่ง ขณะที่พลอยกำลังซ้อมอยู่ พลันมีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างสนาม "เฮ้ย! ปราณ! แกวิ่งเหมือนผู้หญิงเลยว่ะ!" เสียงนั้นมาจากนักเตะคนหนึ่งในทีม ชื่อว่า นัท เป็นนักเตะที่ชอบหาเรื่องแกล้งคนอื่นอยู่เสมอ พลอยสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระส่ำ เธอพยายามเก็บอาการและทำเป็นไม่ได้ยิน "ได้ยินไหมวะ! ทำไมแกช้าอย่างนี้! หรือว่ากลัวเจ็บ!" นัทตะโกนอีกครั้ง พลอยเห็นสายตาของเพื่อนร่วมทีมหลายคนมองมาที่เธอด้วยความสงสัย เอกซึ่งกำลังยืนดูอยู่ข้างสนาม รีบเดินเข้ามาหาพลอย "เป็นอะไรรึเปล่า" เขาถามเสียงเบา "เปล่าค่ะ" พลอยตอบเสียงสั่น "แค่วิ่งไม่ทัน" "ไม่ต้องไปสนใจมัน" เอกพูด "ทำสมาธิกับการซ้อมของเธอต่อไป" แต่คำพูดของนัทก็ทำให้พลอยเสียสมาธิไปพอสมควร เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง และกลัวว่าความลับของเธอจะถูกเปิดเผย หลังจากจบการซ้อม นัทก็เข้ามาหาพลอยอีกครั้ง "เฮ้ ปราณ" เขาพูด "แกนี่แปลกๆ นะ วิ่งก็ช้า แถมยังตัวเล็กกว่าคนอื่นเขาอีก" พลอยพยายามหลบตา "ผมก็เป็นอย่างนี้แหละ" "แน่ใจนะ" นัทเลิกคิ้ว "หรือว่าแกเป็น... ตุ๊ด" คำว่า "ตุ๊ด" ทำให้พลอยหน้าซีดเผือด เธอรีบปฏิเสธ "ไม่ใช่! ผมไม่ใช่!" "แล้วทำไมแกต้องทำตัวเหมือนผู้หญิงขนาดนั้นล่ะ" นัทพูดจาดูถูก เอกซึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ พอดี ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขาเข้ามาขวางหน้านัท "พอได้แล้วนัท" เอกพูดเสียงเข้ม "อย่ามาพูดจาดูถูกเพื่อนร่วมทีมแบบนี้" นัทหันไปมองเอกด้วยความประหลาดใจ "เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ" "ฉันเป็นเพื่อนของปราณ" เอกตอบ "และฉันไม่พอใจที่คุณมาพูดจาดูถูกเขา" "โอ้โห" นัทหัวเราะเยาะ "เพื่อนเหรอ ระวังจะโดนหลอกเอานะ" พูดจบ นัทก็เดินจากไป ทิ้งให้พลอยยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและเสียใจ "ขอบคุณค่ะคุณเอก" พลอยกล่าวเสียงแผ่วเบา "ไม่เป็นไร" เอกมองพลอยด้วยความห่วงใย "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เหตุการณ์นี้ทำให้พลอยตระหนักว่า การปกปิดตัวตนนั้นไม่ง่ายเลย และอาจมีอุปสรรคเข้ามาเรื่อยๆ เธอรู้สึกหวาดกลัวและกังวล แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกขอบคุณเอกที่คอยอยู่เคียงข้าง "หนูจะทำยังไงดีคะคุณเอก" พลอยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "หนูเริ่มไม่แน่ใจว่าหนูจะทำได้" "อย่าเพิ่งยอมแพ้นะพลอย" เอกจับมือพลอยอีกครั้ง "ทุกอย่างมันต้องมีทางออก" "แต่ถ้าวันหนึ่งความลับของหนูแตกจริงๆ ล่ะคะ" พลอยถาม "หนูจะทำยังไง" "ถ้าวันนั้นมาถึง เราก็จะสู้ไปด้วยกัน" เอกตอบ "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง" พลอยมองหน้าเอก เธอเห็นความมุ่งมั่นและจริงใจในดวงตาของเขา เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง แม้เส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอก็จะสู้ต่อไป เพื่อความฝันของเธอ