หลังจากที่โค้ชสมชายประกาศว่าพลอยหายจากอาการบาดเจ็บและสามารถลงซ้อมได้อย่างเต็มที่แล้ว บรรยากาศในทีมก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง นักเตะคนอื่นๆ เริ่มมองพลอยด้วยสายตาที่ต่างออกไป บ้างก็มองด้วยความชื่นชมในความมุ่งมั่น บ้างก็มองด้วยความสงสัยว่าทำไมโค้ชถึงให้โอกาสนักเตะที่เพิ่งหายเจ็บกลับมาลงสนามได้เร็วขนาดนี้ พลอยรู้สึกได้ถึงสายตาเหล่านั้น เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด หลีกเลี่ยงการสบตาโดยตรง และตั้งใจมีสมาธิกับการซ้อมเพียงอย่างเดียว เอกยังคงเป็นกำลังใจสำคัญของเธอ คอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ และให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ เมื่อมีโอกาส "วันนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนมองเธอเยอะเป็นพิเศษนะ" เอกกระซิบพลางเดินมาส่งพลอยที่หน้าห้องแต่งตัว "ระวังตัวให้ดี" "หนูรู้สึกได้ค่ะ" พลอยตอบเสียงเบา "แต่หนูก็จะพยายามไม่สนใจ" "ดีมาก" เอกพยักหน้า "จำไว้ว่าเป้าหมายของเราคืออะไร" การซ้อมในวันต่อๆ มา พลอยทุ่มเทอย่างเต็มที่ เธอลงเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เธอถนัดที่สุด เธอแสดงให้เห็นถึงทักษะการเลี้ยงบอลที่เหนือชั้น การจ่ายบอลที่แม่นยำ และการอ่านเกมที่เฉียบคม อย่างไรก็ตาม ยิ่งเธอเล่นได้ดีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีสายตาที่จับจ้องเธอมากขึ้นเท่านั้น โค้ชสมชายเองก็เริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิม ในระหว่างการซ้อมจำลองเกม โค้ชสมชายได้สั่งให้พลอยลองไปยืนในตำแหน่งกองหลังตัวกลาง ซึ่งไม่ใช่ตำแหน่งที่เธอคุ้นเคย "ปราณ! ไปยืนเซ็นเตอร์แบ็คหน่อย" โค้ชสั่งเสียงดัง พลอยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบวิ่งไปประจำตำแหน่ง เธอยอมรับว่าตำแหน่งกองหลังไม่ใช่จุดแข็งของเธอ แต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ในการป้องกันและสกัดบอล "การเข้าสกัดของเธอดีนะ" โค้ชสมชายกล่าวหลังจากจบจังหวะการเล่น "แต่การยืนตำแหน่งของเธอยังไม่ดีพอ" "ผมขอโทษครับโค้ช" พลอยกล่าว "ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับตำแหน่งนี้" "ฉันรู้" โค้ชสมชายมองพลอยอย่างพิจารณา "แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอปรับตัวเข้ากับตำแหน่งที่ไม่คุ้นเคยได้เร็วเกินไป" พลอยหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าโค้ชจะสังเกตเห็นอะไรที่ละเอียดอ่อนขนาดนี้ "ผม... ผมก็พยายามเรียนรู้ให้เร็วที่สุดครับโค้ช" "และอีกอย่าง" โค้ชสมชายพูดต่อ "น้ำเสียงของเธอ... บางครั้งฉันก็รู้สึกว่ามันเปลี่ยนไป" ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพลอย เธอรู้ว่าเธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ "ผมอาจจะรู้สึกเหนื่อยๆ หน่อยครับโค้ช" พลอยพยายามหาเหตุผลมาอ้าง "การซ้อมมันหนักขึ้น" โค้ชสมชายพยักหน้าช้าๆ แต่ในแววตาของเขายังคงมีความสงสัยฉายชัด "เอาเถอะ" โค้ชสมชายกล่าว "วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้เราจะมีการทดสอบสมรรถภาพร่างกายอีกครั้ง" พลอยตอบรับอย่างลวกๆ เธอเดินออกจากสนามด้วยหัวใจที่เต้นระรัว การที่โค้ชเริ่มสงสัยในตัวเธอ ทำให้แผนการทั้งหมดของเธอกำลังจะสั่นคลอน เอกเดินเข้ามาหาพลอยทันทีที่เธอออกจากสนาม "เป็นอะไรไป หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย" "โค้ชสมชายเขาเริ่มสงสัยในตัวหนูแล้วค่ะ" พลอยเล่าด้วยน้ำเสียงเครียด "เขาบอกว่าน้ำเสียงหนูเปลี่ยนไป แล้วก็ถามว่าทำไมหนูถึงปรับตัวกับตำแหน่งกองหลังได้เร็ว" เอกถอนหายใจ "ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่ามันอาจจะเร็วเกินไปที่จะให้เธอลงเล่นในตำแหน่งที่ไม่คุ้นเคย" "แล้วพรุ่งนี้ก็มีการทดสอบสมรรถภาพร่างกายอีก" พลอยพูดอย่างกังวล "หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำได้ดีแค่ไหน" "อย่าเพิ่งคิดมาก" เอกปลอบ "เธอมีเวลาซ้อมมาตลอด การบาดเจ็บก็หายดีแล้ว สมรรถภาพของเธอต้องดีขึ้นแน่" "แต่ถ้าผลการทดสอบมันออกมาผิดปกติล่ะคะ" พลอยถาม "ถ้าเขาเอาผลเลือดไปตรวจ หรือสังเกตอะไรที่ละเอียดกว่านั้น" "เราต้องเตรียมใจไว้แล้ว" เอกกล่าว "แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอต้องทำทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติที่สุด" "คุณเอกคะ... ฉันกลัว" พลอยเอ่ยออกมาจากใจ "กลัวว่าทุกอย่างจะพังลง" "ฉันเข้าใจ" เอกจับมือพลอย "แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียว จำได้ไหม" พลอยพยักหน้า การมีเอกอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง "เรื่องการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย" เอกพูดต่อ "ฉันจะลองหาทางเข้าไปดูผลการทดสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด" "ขอบคุณมากค่ะคุณเอก" พลอยรู้สึกซาบซึ้ง "หน้าที่ของฉัน" เอกยิ้ม "ทีนี้ ไปพักผ่อนเถอะ วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" พลอยพยักหน้า เธอเดินกลับไปยังที่พักของนักเตะด้วยความรู้สึกที่ผสมปนผสานระหว่างความกลัวและความหวัง เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค และการถูกจับตามองของโค้ชสมชาย เป็นสัญญาณอันตรายที่เธอจะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ตลอดคืนนั้น พลอยนอนไม่หลับ เธอคิดทบทวนทุกการกระทำของตัวเอง ตั้งแต่เริ่มปลอมตัวเข้ามาในทีม เธอได้ทำผิดพลาดตรงไหนบ้าง หรือมีใครสังเกตเห็นความผิดปกติอื่นใดอีกหรือไม่ ความกดดันเริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอต้องดิ้นรนเพื่อความฝันของตัวเอง และตอนนี้ เธอกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุด เช้าวันต่อมา พลอยเดินเข้าสู่สนามซ้อมด้วยท่าทีที่ดูสงบกว่าเมื่อวาน แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล เธอยิ้มทักทายเพื่อนร่วมทีม และพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด "พร้อมนะปราณ" โค้ชสมชายกล่าวเมื่อเห็นพลอย "วันนี้เราจะทดสอบสมรรถภาพร่างกายอย่างละเอียด" "พร้อมครับโค้ช!" พลอยตอบเสียงดัง ฟังชัด พยายามซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้รอยยิ้ม การทดสอบเริ่มต้นขึ้น พลอยทำตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่อย่างเคร่งครัด เธอพยายามอย่างเต็มที่ในการทดสอบวิ่ง การทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และการทดสอบความยืดหยุ่น เธอสังเกตเห็นสายตาของโค้ชสมชายที่จับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา และยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดันมากขึ้น เอกเองก็เข้ามาสังเกตการณ์การทดสอบเช่นกัน เขาเดินไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเรื่องการทดสอบสมรรถภาพร่างกายเป็นระยะๆ พลอยไม่แน่ใจว่าเอกกำลังทำอะไร แต่เธอเชื่อใจเขา "การทดสอบครั้งนี้สำคัญมากนะปราณ" เอกกระซิบบอกพลอยขณะที่เธอพักดื่มน้ำ "เธอต้องทำให้เต็มที่ที่สุด" "หนูรู้ค่ะ" พลอยพยักหน้า "หนูจะพยายามค่ะ" เธอรู้ดีว่าผลการทดสอบครั้งนี้ อาจจะเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของเธอในทีมก็เป็นได้