"เขาก็... บอกบางอย่าง" เอกตอบเสียงเบา สายตาของเขาสบเข้ากับพลอยอย่างมีความหมาย "เขาบอกว่าเขาเห็นความผิดปกติบางอย่าง และจากการสังเกตของเขา... เขาคิดว่าเธออาจจะเป็น... ผู้หญิง" พลอยอ้าปากค้าง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าโค้ชสมชายจะสังเกตเห็นได้เร็วขนาดนี้ และยิ่งกว่านั้น คือการที่เอกยอมปริปากบอกเธอ "คุณเอก... คุณบอกโค้ชไปทั้งหมดเลยเหรอคะ" "ไม่ทั้งหมดหรอก" เอกรีบแก้ตัว "ฉันแค่บอกเขาว่าฉันสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้บอกว่าเธอเป็นผู้หญิง ฉันแค่บอกเขาว่าฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่คุณกำลังปิดบังอยู่ และเขาเองก็คงคิดแบบนั้น" พลอยถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย แต่ความหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่ "แล้ว... แล้วผมจะทำยังไงต่อไปครับโค้ช" เธอถามออกไปอย่างหวังว่าโค้ชสมชายจะมีความเห็นใจ โค้ชสมชายถอนหายใจยาว เขามองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจระคนกับความผิดหวัง "ฉันรู้ว่าเธอคงมีเหตุผลของเธอ และฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันมีสิทธิ์อะไรที่จะไปตัดสินเธอ" เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "แต่เรื่องนี้มันส่งผลกระทบต่อทีมและกฎของสโมสร ปราณ... เอ๊ย พลอย... เธอเข้าใจใช่ไหม" พลอยพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "หนูเข้าใจค่ะโค้ช" "ฉันให้เวลาเธอสองวัน" โค้ชสมชายกล่าวเสียงหนักแน่น "ภายในสองวัน ถ้าเธอตัดสินใจว่าจะพูดความจริงกับฉัน ฉันอาจจะหาทางช่วยเหลือเธอได้ แต่ถ้าเธอเลือกที่จะปิดบังต่อไป... ฉันคงต้องทำตามกฎ" พลอยก้มหน้าลง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมันผิด แต่ความฝันของเธอมันยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี "หนู... หนูขอเวลาคิดหน่อยนะคะโค้ช" "ได้" โค้ชสมชายพยักหน้า "ฉันหวังว่าเธอจะตัดสินใจได้ถูกต้องนะ" หลังจากนั้น พลอยก็เดินออกจากห้องทำงานของโค้ชสมชายไปอย่างสั่นคลอน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาทับเธอ เธอเดินตรงไปที่สนามซ้อมที่ว่างเปล่า และทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า หยาดน้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นไว้ได้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม เอกเดินตามเธอมาเงียบๆ เขาย่อตัวลงนั่งข้างๆ พลอย และใช้แขนโอบไหล่เธอเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ" เขาปลอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" พลอยซบหน้าลงบนอกของเอก "หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะคุณเอก หนูไม่อยากเสียทุกอย่างไป" "ฉันรู้" เอกลูบผมพลอยเบาๆ "แต่เธอต้องเข้มแข็งนะ อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเธอมีความสามารถมากแค่ไหน" "แต่ถ้าโค้ชไล่หนูออกล่ะคะ" พลอยสะอื้น "หนูจะไปอยู่ที่ไหน" "ถ้าโค้ชไล่เธอออกจริงๆ" เอกพูดเสียงหนักแน่น "ฉันจะหาทางให้เธอได้เล่นฟุตบอลต่อ ฉันจะไม่ปล่อยให้ความฝันของเธอต้องจบลงแค่นี้" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเอกด้วยความประหลาดใจ "คุณเอก... คุณจะช่วยหนูจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอน" เอกตอบพร้อมรอยยิ้ม "ฉันไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีมของเธอ ฉันคือคนที่เห็นความฝันของเธอ และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาพรากมันไป" เขากุมมือพลอยแน่น "ฉันมีแผนสำรองอยู่แล้ว" พลอยมองหน้าเอกด้วยความหวัง "แผนสำรองอะไรคะ" "ถ้าโค้ชตัดสินใจว่าเธอต้องออก" เอกอธิบาย "ฉันจะลองคุยกับคุณหญิงพรทิพย์ นายกสมาคมฟุตบอลหญิงแห่งประเทศไทย ท่านเป็นคนที่เข้าใจนักกีฬา และท่านก็อยากจะพัฒนากีฬาฟุตบอลหญิงในประเทศนี้ให้ก้าวหน้า ฉันจะลองขอให้ท่านช่วยหาทางให้เธอได้มีโอกาสเล่นในลีกหญิงอาชีพภายใต้ชื่อใหม่ หรืออาจจะหาทีมในต่างประเทศให้" พลอยตาโต "จริงเหรอคะคุณเอก" "จริงสิ" เอกยืนยัน "ฉันรู้จักคุณหญิงมาตั้งแต่เด็ก ท่านเป็นคนใจดีและให้โอกาสกับคนที่มีความสามารถเสมอ ฉันเชื่อว่าถ้าเธอได้เล่าเรื่องราวของเธอให้ท่านฟัง ท่านจะเข้าใจ" "แต่... หนูจะเอาหลักฐานอะไรไปให้ท่านเห็นคะ" พลอยถามอย่างกังวล "เราไม่ต้องเอาหลักฐานอะไรไปให้ท่านเห็นในตอนนี้" เอกตอบ "ฉันจะบอกท่านถึงศักยภาพของเธอ และบอกว่าเธอมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ ถ้าท่านสนใจจริงๆ ท่านจะเรียกเธอไปคุยเอง" พลอยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย "หนู... หนูขอบคุณมากเลยค่ะคุณเอก" "ไม่ต้องขอบคุณ" เอกยิ้ม "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" ทั้งสองนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกของกันและกันได้เยียวยาบาดแผลในใจ พลอยรู้ดีว่าต่อจากนี้ไป เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หนักหนาสาหัส แต่การมีเอกอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง "คุณเอกคะ" พลอยพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "ถ้าหนูเลือกที่จะบอกโค้ช... คุณเอกจะอยู่ข้างหนูไหมคะ" เอกมองพลอยด้วยสายตาที่แน่วแน่ "ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ" คำตอบของเอกทำให้พลอยรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะเผชิญหน้ากับความจริง เธอจะบอกโค้ชสมชายในวันพรุ่งนี้ และไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เธอก็มีเอกที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเธอเสมอ