วันเวลาแห่งการฝึกซ้อมที่เข้มข้นกับทีมหญิงผ่านไปอย่างรวดเร็ว พลอยรัตน์ หรือในนามใหม่ของเธอ "พลอยรัตน์" ได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างน่าทึ่ง เธอทุ่มเทให้กับการฝึกซ้อมทุกครั้งอย่างเต็มที่ ด้วยหวังว่าจะใช้ฝีเท้าของตนเองเป็นเครื่องพิสูจน์คำวิจารณ์ต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามา "วันนี้ซ้อมดีมากเลยนะ พลอย" โค้ชมาลีกล่าวชมเชยหลังจากการฝึกซ้อมภาคเช้า "การประสานงานกับเพื่อนร่วมทีมดีขึ้นเยอะ" "ขอบคุณค่ะโค้ช" พลอยตอบอย่างเหนื่อยอ่อน แต่น้ำเสียงยังคงเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น "หนูพยายามปรับปรุงอยู่ค่ะ" "ดีแล้ว" โค้ชมาลีพยักหน้า "อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแข่งขันนัดแรกของฤดูกาลแล้ว เธอพร้อมนะ" พลอยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พร้อมค่ะโค้ช" เอกยังคงเป็นกำลังใจสำคัญของเธอเสมอ เขาจะแวะเวียนมาชมการฝึกซ้อมเกือบทุกวัน และคอยให้คำปรึกษาเมื่อเธอต้องการ "ไม่ต้องกดดันตัวเองมากนะพลอย" เอกกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากสนามซ้อม "เล่นให้เป็นตัวของตัวเองก็พอ" "หนูรู้" พลอยยิ้ม "แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้" "มันเป็นเรื่องปกติ" เอกตอบ "นี่คือนัดแรกของเธอในฐานะนักฟุตบอลหญิงอาชีพเลยนะ" "ใช่ค่ะ" พลอยพยักหน้า "หนูอยากทำให้ทุกคนภูมิใจ" "ฉันรู้ว่าเธอทำได้" เอกยื่นมือไปบีบแขนเธอเบาๆ "จำไว้ว่า คนที่รักและสนับสนุนเธอจริงๆ เขาก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" วันแห่งการแข่งขันนัดแรกมาถึง สนามแข่งขันเต็มไปด้วยแฟนบอลที่มารอชมการเปิดฤดูกาลของทีมหญิง บรรยากาศคึกคักและเต็มไปด้วยความหวัง เสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ พลอยสวมชุดแข่งของทีมอย่างสง่างาม เธอเดินลงสู่สนามพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความประหม่าเล็กๆ แฝงอยู่ เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น เกมก็เริ่มขึ้นทันที พลอยพยายามตั้งสมาธิกับการเล่น แม้ว่าจะมีเสียงเชียร์และเสียงโห่จากแฟนบอลบางกลุ่ม แต่เธอก็พยายามจะไม่สนใจ "พลอย! ส่งบอลมาทางนี้!" เพื่อนร่วมทีมตะโกนเรียก พลอยหันไปมอง เห็นเพื่อนร่วมทีมอยู่ในตำแหน่งที่ดี เธอตัดสินใจจ่ายบอลสั้นอย่างแม่นยำ การเล่นของเธอเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเคลื่อนที่ไปทั่วสนาม วิ่งไล่บอล และเข้าปะทะอย่างไม่กลัว "สุดยอดเลยพลอย!" เสียงตะโกนจากอัฒจันทร์ดังขึ้น เป็นเสียงของเอกที่มาให้กำลังใจ พลอยหันไปยิ้มให้เขาครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมามีสมาธิกับเกมอีกครั้ง ครึ่งแรกของการแข่งขันเป็นไปอย่างสูสี ทั้งสองทีมผลัดกันรุกและรับ แต่ยังไม่มีใครสามารถทำประตูได้ พลอยมีโอกาสได้ยิงประตูหลายครั้ง แต่ก็ยังขาดๆ เกินๆ ไปบ้าง "พลอย! อย่าคิดมาก" โค้ชมาลีตะโกนบอกขณะที่นักกีฬากำลังพักครึ่ง "เล่นให้เหมือนที่ซ้อมมา" "ค่ะโค้ช" พลอยตอบรับ ในช่วงพักครึ่ง พลอยนั่งลงข้างๆ เพื่อนร่วมทีม พยายามสงบสติอารมณ์ "ฉันว่าเธอเล่นได้ดีนะ" เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งบอก "ไม่ต้องกดดันตัวเองมาก" "ขอบคุณนะ" พลอยยิ้ม "ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเล่นได้ดีขึ้นเรื่อยๆ" ครึ่งหลังเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศในสนามยิ่งทวีความเข้มข้น พลอยเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ยังคงกัดฟันสู้ ในนาทีที่ 75 พลอยได้บอลที่บริเวณกลางสนาม เธอเห็นช่องว่างและตัดสินใจเลี้ยงบอลขึ้นไปเองอย่างรวดเร็ว มีนักเตะฝ่ายตรงข้ามพยายามเข้ามาสกัด แต่พลอยหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว เธอยิงบอลจากระยะไกล บอลลอยโค้งเข้าเสียบมุมสามเหลี่ยมอย่างสวยงาม! "โก้โอ้โอ้โอ้!" เสียงเชียร์ในสนามดังสนั่นหวั่นไหว! พลอยวิ่งดีใจไปรอบสนาม เพื่อนร่วมทีมวิ่งเข้ามาสวมกอดเธอด้วยความยินดี "สุดยอดมากพลอย!" กัปตันทีมร้องบอก "ฉันบอกแล้วว่าเธอทำได้!" "ขอบคุณทุกคน!" พลอยตะโกนกลับ น้ำตาคลอหน่วย ประตูนี้ทำให้ทีมของพลอยขึ้นนำ 1-0 และในที่สุด ทีมของเธอก็สามารถเอาชนะไปด้วยสกอร์นี้ได้ หลังจบเกม พลอยเดินออกจากสนามด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ เธอได้รับเสียงปรบมือจากแฟนบอลจำนวนมาก ทั้งที่เคยสงสัยในตัวเธอ และที่คอยสนับสนุนเธอมาตลอด "เธอสุดยอดมากจริงๆ พลอย" เอกเข้ามาสวมกอดเธออย่างดีใจ "ฉันภูมิใจในตัวเธอที่สุดเลย" "ขอบคุณนะเอก" พลอยตอบ "ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงไม่มีวันนี้" "เธอแค่ต้องการโอกาส และเธอก็คว้ามันไว้ได้" เอกยิ้ม "ฉันรู้ว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นนะ" "ใช่ค่ะ" พลอยพยักหน้า "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดต่อไป" แม้วันนี้จะได้รับชัยชนะ แต่พลอยก็รู้ดีว่า ยังมีอีกหลายบททดสอบรออยู่ข้างหน้า เธอได้พิสูจน์ตัวเองในเกมแรกแล้ว แต่การยอมรับอย่างแท้จริงจากสังคมฟุตบอล อาจจะต้องใช้เวลาและผลงานที่สม่ำเสมอ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ความฝันของเธอได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ และเธอพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ