พลอยกลับมาถึงบ้านด้วยความทุลักทุเล เธอรีบตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนและเจ็บปวด อาการบาดเจ็บที่หัวเข่าทำให้เธอขยับตัวแทบไม่ได้ น้ำตาแห่งความผิดหวังเริ่มไหลรินออกมา "ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ" พลอยพึมพำกับตัวเอง "กำลังจะผ่านรอบคัดเลือกแล้วแท้ๆ" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูรูปถ่ายของตัวเองกับน้ำหวาน รอยยิ้มของน้องสาวทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันต้องเข้มแข็ง" พลอยบอกตัวเอง "ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้" เธอพยายามนวดคลึงหัวเข่าเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวด แต่ก็แทบไม่ได้ผล พลอยรู้สึกสิ้นหวัง เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยอ่อนและความเจ็บปวดพาเธอไปสู่ห้วงนิทรา เช้าวันต่อมา พลอยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แย่กว่าเดิม อาการปวดที่หัวเข่าไม่ดีขึ้นเลย เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "น้ำหวาน! มาช่วยพี่หน่อย" พลอยตะโกนเรียก น้ำหวานรีบวิ่งเข้ามาในห้อง "พี่พลอย! เป็นอะไรไปคะ" "พี่... พี่เจ็บหัวเข่า" พลอยบอกเสียงสั่น "เมื่อวานไปซ้อมมา แล้วโดนกระแทก" น้ำหวานเห็นสภาพพี่สาวก็ตกใจ "โอ้โห! อาการหนักเลยนะคะเนี่ย" น้ำหวานรีบเข้าไปดู "ต้องไปหาหมอแล้วค่ะ" "ไม่เป็นไรหรอก" พลอยพยายามฝืน "เดี๋ยวคงดีขึ้นเอง" "ไม่ได้ค่ะพี่พลอย" น้ำหวานยืนกราน "แบบนี้ไปซ้อมต่อไม่ได้แน่ๆ" พลอยถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าน้ำหวานพูดถูก แต่เธอก็ยังคงกังวลเรื่องการคัดเลือก "พี่... พี่ต้องไปรายงานตัวกับโค้ชก่อน" พลอยบอก "ว่าพี่ไม่สามารถฝึกซ้อมได้" น้ำหวานพยักหน้า "เดี๋ยวหนูช่วยค่ะ" น้ำหวานช่วยพยุงพลอยให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พวกเขาเดินออกจากห้องไปด้วยกัน ขณะที่พลอยกำลังจะก้าวออกจากบ้าน ประตูรั้วก็ถูกเปิดออก เอกเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด "พลอย! พี่เป็นห่วงมากเลย" เอกพูด "เมื่อวานเห็นเธอเดินลำบากมาก" พลอยชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเอกจะมาหาที่บ้าน "คุณเอก... มาทำไมคะ" "ฉันมาดูอาการเธอไง" เอกมองไปที่หัวเข่าของพลอยที่กำลังถูกพันผ้าไว้ "เห็นว่าเจ็บหนัก" "ก็... นิดหน่อยค่ะ" พลอยตอบเลี่ยงๆ "นิดหน่อยที่ไหนกัน" เอกพูด "ฉันเห็นตอนเธอถูกกระแทกนะ" น้ำหวานมองระหว่างพลอยกับเอกด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร "ฉัน... ฉันต้องไปรายงานตัวที่สโมสรก่อนค่ะ" พลอยพยายามจะเลี่ยงการสนทนา "ขอตัวก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อน!" เอกเอ่ยห้าม "ฉันรู้แล้วนะ" พลอยหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองเอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "คุณ... คุณรู้เรื่องอะไรคะ" เอกมองเข้าไปในดวงตาของพลอย เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวของเธอ "ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่ปราณ" เอกพูดเสียงนุ่มนวล "ฉันรู้ว่าเธอคือพลอย" น้ำหวานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอหันไปมองพลอย "คุณเอก... พูดเรื่องอะไรคะ" พลอยพยายามจะปฏิเสธ แต่เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันเจอถุงมือซ้อมของเธอที่สนามเมื่อวาน" เอกอธิบาย "มันเป็นถุงมือของนักเตะหญิง" พลอยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา "พลอย... ทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้" เอกถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ทำไมไม่บอกฉัน" น้ำตาของพลอยไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" พลอยตอบเสียงสะอื้น "ฉันอยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพมาก" "แต่การปลอมตัวแบบนี้มันอันตรายเกินไปนะ" เอกพูด "แล้วเรื่องอาการบาดเจ็บของเธอ..." "ฉัน... ฉันผิดเองค่ะ" พลอยยอมรับ "ฉันประมาทไปเอง" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป" เอกถาม "ถ้าอาการเจ็บหนักกว่านี้ล่ะ" "ฉัน... ฉันไม่รู้" พลอยตอบอย่างสิ้นหวัง เอกเดินเข้าไปหาพลอย นั่งลงข้างๆ เธอ "ฉันจะช่วยเธอเอง" พลอยเงยหน้าขึ้นมองเอกด้วยความประหลาดใจ "คุณจะช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอน" เอกยิ้ม "ฉันจะช่วยเธอให้ได้เป็นนักฟุตบอลอาชีพ" "แต่... คุณจะทำได้ยังไงคะ" พลอยถาม "เรื่องมันซับซ้อนมาก" "เราจะหาทางด้วยกัน" เอกจับมือพลอยไว้ "บอกฉันทุกอย่างนะ ตั้งแต่ต้นจนจบ" พลอยมองเข้าไปในดวงตาของเอก เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในนั้น เธอตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เอกฟัง "เรื่องมันเริ่มจาก..." พลอยเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดของเธอ ตั้งแต่ความฝันในวัยเด็ก การถูกกีดกันจากสังคม ไปจนถึงการตัดสินใจปลอมตัวเป็นปราณ เอกตั้งใจฟังพลอยเล่าเรื่องราวอย่างใจเย็น เมื่อพลอยเล่าจบ เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันเข้าใจเธอแล้ว" เอกกล่าว "เธอมีความมุ่งมั่นและพยายามอย่างมาก" "แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงคะ" พลอยถามอย่างมีความหวัง "ก่อนอื่น เราต้องจัดการเรื่องอาการบาดเจ็บของเธอก่อน" เอกบอก "ฉันจะพาเธอไปหาหมอที่ฉันรู้จัก เขาเก่งเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บทางการกีฬา" "แล้วเรื่องการคัดเลือก..." พลอยเอ่ยถาม "เรื่องนั้น... เราค่อยว่ากันทีหลัง" เอกยิ้ม "แต่ฉันจะพยายามหาทางให้เธอได้กลับไปฝึกซ้อมให้เร็วที่สุด" น้ำหวานที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ก็เข้ามากอดพลอย "พี่พลอยไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะคอยเป็นกำลังใจให้" พลอยรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอมีเอกและน้ำหวานอยู่เคียงข้าง แม้สถานการณ์จะเลวร้าย แต่เธอก็ยังคงมีความหวัง