เสียงฝีเท้ากระทบพื้นลาดยางที่เย็นเฉียบราวกับจะกัดกินเนื้อหนัง ราวกับมีคมมีดกรีดลงบนเส้นเลือดที่เต้นระรัวอยู่ภายใน แสงไฟข้างทางสีส้มอมเหลืองส่องลอดม่านหมอกบางๆ ที่ลอยเอื่อยมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาในยามเช้ามืด สร้างภาพลวงตาให้ถนนหนทางดูบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากความเป็นจริง มันคือภาพที่คุ้นเคย ภาพที่ "นที" นักวิ่งมาราธอนหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปี รู้จักดีกว่าใบหน้าของตัวเองเสียอีก "อีกสิบโล..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงหอบหายใจดังถี่กระชั้นปนกับเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหนึ่งที่วิ่งแซงไปอย่างรวดเร็ว "สิบโลสุดท้าย... ไม่สิ... สิบโลสุดท้ายของวันนี้" คำว่า "สุดท้าย" มักจะตามหลอกหลอนนทีเสมอ ไม่ใช่แค่ในการวิ่ง แต่เป็นในทุกๆ ด้านของชีวิต เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อไหร่ อาจจะตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณหมอตรวจพบความผิดปกติในปอดของเขา หรืออาจจะตั้งแต่ตอนที่เขาตัดสินใจละทิ้งความฝันที่เคยมีเพื่อมาดูแลครอบครัวหลังพ่อจากไปอย่างกะทันหัน "ให้ตายสิ... วันนี้ลมมันแรงกว่าทุกที" นทีพยายามบังคับปอดที่กำลังประท้วงให้รับอากาศเย็นๆ เข้าไปให้ได้มากที่สุด แต่มันเหมือนกับพยายามตักน้ำด้วยตะกร้า ยิ่งพยายามยิ่งว่างเปล่า เขากระแอมไอเบาๆ ความรู้สึกแสบร้อนที่อกยังคงอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะเมินเฉย เหมือนกับที่เคยทำมาตลอด "นที! พักก่อนไหมลูก" เสียงแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างทาง นทีเหลือบไปมอง เห็น "ป้าสมศรี" แม่ค้าขายโจ๊กที่มักจะตื่นมาเปิดร้านตั้งแต่ตีสาม เธอโบกมือเรียกเขา พร้อมกับส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ยังไหวครับป้า" นทีตอบกลับพร้อมกับชะลอความเร็วลงเล็กน้อย "อีกนิดเดียวครับ" "นิดเดียวของนทีนี่มันก็เป็นสิบโลทุกทีนั่นแหละ" ป้าสมศรีบ่นอุบ แต่แววตาของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความเอ็นดู "เมื่อวานเห็นวิ่งจนหน้าซีดแล้วนะลูก ถ้าเป็นลมไป ใครจะมาช่วยป้าแบกของ" "ไม่เป็นไรหรอกครับ" นทีพยายามยิ้มให้กำลังใจ "ผมแข็งแรงจะตายไป" "แข็งแรงอะไรกัน" ป้าสมศรีส่ายหน้า "หมอเขาเคยบอกว่าไงนะ เรื่องปอดน่ะ" คำพูดของป้าสมศรีทำให้หัวใจของนทีบีบรัด เขาพยายามเบี่ยงประเด็น "ป้าครับ วันนี้มีโจ๊กหมูสับพิเศษไหมครับ เดี๋ยวผมวิ่งเสร็จจะแวะมากิน" "มีสิ มีทุกวันแหละ" ป้าสมศรีตอบเสียงอ่อยลง "แต่น้ำซุปวันนี้พิเศษกว่าเดิมนะ ถ้าวิ่งเสร็จแล้วยังไหวก็แวะมากินนะลูก" "ครับป้า" นทีพยักหน้ารับ แล้วเร่งฝีเท้าขึ้นอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่คำพูดของป้าสมศรีกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง พิสูจน์ให้เธอเห็น พิสูจน์ให้ตัวเองเห็น และที่สำคัญ พิสูจน์ให้ "โชคชะตา" เห็น ว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นทีเป็นนักวิ่งที่ใครๆ ก็รู้จักในวงการวิ่งระดับสมัครเล่น เขามีพรสวรรค์ที่หาตัวจับยาก ความอึด ความเร็ว และเทคนิคการวิ่งที่สมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่คนอื่นไม่รู้ คือเบื้องหลังความสำเร็จเหล่านั้น มันคือการต่อสู้ที่หนักหนาสาหัสกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ เมื่อห้าปีก่อน อาการไอเรื้อรังและเหนื่อยหอบที่เคยคิดว่าเป็นเพียงไข้หวัดใหญ่ธรรมดาๆ กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย เขาถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะปอดที่ทำงานผิดปกติตั้งแต่กำเนิด เป็นโรคที่ค่อยๆ ทำลายความสามารถในการรับออกซิเจนของร่างกาย แม้จะรักษาตามอาการและปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิต แต่หมอก็ไม่เคยให้ความหวังว่ามันจะหายขาด "คุณนทีครับ ร่างกายคุณไม่เหมือนคนปกติ" คุณหมอสุรชัย แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบทางเดินหายใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "การออกกำลังกายหนักๆ โดยเฉพาะการวิ่งระยะไกล อาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ผมแนะนำให้คุณลองหากิจกรรมอื่นที่เบาลง" คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารัก นทีจำได้ว่าเขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนาน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างแผ่วเบา "แล้ว... ถ้าผมยังอยากวิ่งอยู่ล่ะครับ" คุณหมอมองนทีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ห้ามครับ ผมแค่เตือนในฐานะแพทย์ แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ" ตั้งแต่วันนั้น นทีก็ใช้ชีวิตอยู่กับ "สองขั้ว" ที่ขัดแย้งกันอยู่เสมอ ขั้วหนึ่งคือความรักในการวิ่ง ความรู้สึกอิสระ ปลดปล่อย ที่ได้ปลดปล่อยร่างกายและจิตใจไปกับทุกย่างก้าวบนเส้นทางอีกขั้วหนึ่งคือเสียงเตือนของหมอ เสียงที่ดังขึ้นทุกครั้งที่เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อย เสียงที่กระซิบว่า "หยุดเถอะ... ก่อนที่จะสายเกินไป" เขาพยายามปรับตัว เขาฝึกการหายใจที่ถูกต้อง กินอาหารที่มีประโยชน์ เข้มงวดกับการพักผ่อน แต่ถึงกระนั้น อาการก็ยังกำเริบเป็นระยะๆ บางครั้งแค่ขึ้นบันไดชั้นเดียวก็หอบจนแทบขาดใจ บางครั้งก็ไอจนตาเหลือก "ถ้านายยังอยากเป็นนักวิ่ง ก็ต้องทำใจยอมรับความจริงนะนที" เพื่อนสนิทอย่าง "เอกภพ" เคยบอกเขา "ร่างกายเรามันไม่เหมือนเดิมแล้ว" "แต่ฉันยังอยากวิ่ง" นทีตอบกลับไปอย่างดื้อรั้น "ฉันจะวิ่งให้ได้" "วิ่งได้สิ แต่ต้องรู้จักขีดจำกัดของตัวเอง" เอกภพถอนหายใจ "นายจะปล่อยให้ตัวเองทรมานไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ" ความคิดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของนทีขณะที่เขากำลังวิ่งเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการฝึกซ้อมยามเช้า ความเหนื่อยเริ่มเกาะกินร่างกาย เขาเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก แต่เขาก็ยังคงก้าวต่อไป ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวเอง "สิบโล... อีกไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว" เขาพยายามให้กำลังใจตัวเอง "อีกนิดเดียว" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องลอดกิ่งไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่ริมถนน มันเป็นภาพที่สวยงาม แต่ในความรู้สึกของนที มันกลับมีความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวแฝงอยู่ "ระยะสุดท้ายของลมหายใจ..." เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง "มันใกล้เข้ามาแล้วจริงๆ สินะ" แต่แล้ว ภาพของ "การแข่งขันอัลตร้ามาราธอน 100 กิโลเมตร" ที่กำลังจะมาถึงก็ผุดขึ้นมาในหัว ความท้าทายที่เขาตั้งใจจะลงแข่ง แม้จะรู้ดีว่ามันเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม "ไม่... ฉันยังไม่ยอมแพ้" นทีตัดสินใจแน่วแน่ "อย่างน้อย... ขอให้ได้ลองสักครั้ง" เสียงฝีเท้าของเขายังคงดังกระทบพื้นถนนอย่างสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่มั่นคง ท่ามกลางความเงียบสงบของยามเช้า เขาคือภาพสะท้อนของความมุ่งมั่นที่กำลังต่อสู้กับขีดจำกัดของร่างกายและโชคชะตา