เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้น ต้นสะดุ้งเฮือกใหญ่ เขาไม่ทันได้ตั้งตัวกับภาพที่เห็นตรงหน้า ปืนในมือของมาเรีย ชี้ตรงไปยังภานุ ใบหน้าของมาเรียซีดเผือด แต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเจ็บปวด “มาเรีย...!” ต้นร้องออกมาชื่อเธอด้วยความตกใจ ภานุเบิกตากว้าง ชะงักไปทันที เขาไม่คิดว่ามาเรียจะรอดมาได้ และไม่คิดว่าเธอจะกลับมาพร้อมกับปืน “หยุดนะ ภานุ!” มาเรียตะโกน เสียงสั่นเครือ “แก...แกฆ่าฉันไม่ได้!” “มาเรีย...ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” ภานุพูด เสียงตะกุกตะกัก “ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ?!” มาเรียหัวเราะเยาะ “แกกับท่านนายพล...พวกแกจะทำร้ายต้น!” “เราไม่ได้จะทำร้ายต้น มาเรีย” ภานุพยายามอธิบาย “เราแค่จะ...’ปรับเปลี่ยน’ เขา” “ปรับเปลี่ยนอย่างนั้นเหรอ?! ด้วยการ... ‘ยัด’ สารอะไรบางอย่างเข้าร่างกายเขาอย่างนั้นเหรอ?!” มาเรียแผดเสียง เธอชี้ไปยังเข็มฉีดยาที่ตกอยู่บนพื้น นายพลหน้าเสียไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองมาเรียด้วยความไม่พอใจ “เธอ...เธอเห็นอะไรไปบ้าง?” เขาถามเสียงเข้ม “ฉันเห็น... ‘ทั้งหมด’!” มาเรียตอบ “ฉันเห็น... ‘แผนการ’ ของพวกแก...แผนการที่จะ ‘ควบคุม’ นักกีฬาทุกคน...แผนการที่จะ...’ครอบงำ’ ‘วงการกีฬา’!” “เธอ...เธอไปยุ่งเรื่องของเราทำไม!” นายพลตวาด “เพราะฉัน...’รัก’ ต้น!” มาเรียตะโกนกลับ “เพราะฉัน...’ไม่ยอม’ ให้ใครมาทำร้ายเขา!” ต้นมองไปที่มาเรียด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาไม่เคยรู้เลยว่ามาเรียจะรักเขามากขนาดนี้ “มาเรีย...ขอบคุณนะ” ต้นพูดเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณฉัน ต้น” มาเรียพูด “ฉันแค่ทำในสิ่งที่...’ถูกต้อง’...” ขณะที่มาเรียพูด ใบหน้าของเธอก็ซีดลงไปอีก เธอเริ่มเซถลา ท่าทางอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด “มาเรีย...เธอเป็นอะไรไป?” ต้นถามด้วยความตกใจ “ฉัน...ฉัน...โดน...’วางยา’...” มาเรียพูด เสียงแผ่ว “ตอน...ที่ฉันพยายามจะ...’หนี’...” “อะไรนะ?!” ต้นอุทาน ภานุหน้าซีดเผือด “มาเรีย...เธอ...เธอไม่เป็นไรนะ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความรู้สึกผิดปนอยู่ “อย่ามาทำเป็นห่วงฉันเลย ภานุ” มาเรียพ่นลมหายใจ “แก...แกก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้...” “มาเรีย...ฉัน...ฉันถูกบังคับ...” ภานุแก้ตัว “บังคับอย่างนั้นเหรอ?!” มาเรียหัวเราะ “ที่แก...’หักหลัง’ ฉัน...ที่แก...’บอก’ ที่อยู่ของฉันกับพวกมัน...นั่นคือ ‘การบังคับ’ อย่างนั้นเหรอ?” คำพูดของมาเรีย ทำให้ต้นหันไปมองภานุด้วยความตกใจอีกครั้ง ภานุหน้าซีดเผือด ไม่สามารถตอบคำถามของมาเรียได้ “ภานุ...” ต้นพูดเสียงสั่น “นาย...ทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?” ภานุมองต้นด้วยความเจ็บปวด “ต้น...ฉัน...ฉันไม่มีทางเลือก” เขาพยายามอธิบาย “ถ้าฉันไม่บอก...พวกมันก็จะ...’ทำร้าย’ ครอบครัวฉัน...” “ครอบครัว?!” ต้นอุทาน “นาย...นายเคยบอกว่า...ครอบครัวนาย...’เสียชีวิต’ หมดแล้ว...” ภานุนิ่งอึ้งไป “นั่น...คือสิ่งที่ฉันเคยเชื่อ...” เขาพูดเสียงเบา “แต่...หลังจากที่...’ท่านนายพล’...เข้ามา...ฉันถึงได้รู้ว่า...’พวกเขายังมีชีวิตอยู่’...” “อะไรนะ?!” ต้นยิ่งสับสน “นาย...ถูกหลอกลวงมาตลอดอย่างนั้นเหรอ?” “เปล่า ต้น” ภานุพูด “ฉัน...’รู้’ ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่...และ...ฉัน...’ทำงาน’ ให้พวกเขามาตลอด...” “ทำงาน? ทำงานอะไร?” “ทำงาน...’สายลับ’...” ภานุตอบ “เพื่อ...’คุ้มครอง’ ครอบครัวของฉัน...” ต้นอ้าปากค้าง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้ “แล้ว ‘ดร.สมคิด’ ล่ะครับ? เขาบอกว่า...ได้ยินทุกอย่าง...” ต้นถาม “ดร.สมคิด...” นายพลพูดแทรกขึ้นมา “เขา...’ขัดขวาง’ แผนการของเรา...เขา...’ถูกจัดการ’ ไปแล้ว...” “ถูกจัดการ?!” ต้นอุทาน “หมายความว่า...เขา...’ตาย’ แล้วอย่างนั้นเหรอ?” นายพลเพียงแต่ยิ้มมุมปาก “เขา...’ไม่สามารถ’ ขัดขวางเราได้อีกต่อไป” ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ต้นมองไปที่ประตูรถตู้ของดร.สมคิด ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ เขาเห็น ‘เครื่องบันทึกเสียง’ ที่ตกอยู่บนพื้น... มันยังคง ‘ทำงาน’ อยู่... “พวกแก...’บันทึก’ ทุกอย่างไว้แล้ว!” ต้นพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ นายพลหน้าตาเปลี่ยนไป “เป็นไปไม่ได้!” เขาอุทาน “เป็นไปได้! ‘ดร.สมคิด’...เขา...’ไม่ยอมแพ้’...” ต้นพูด มาเรียที่กำลังอ่อนแรง มองไปที่ต้น “ต้น...เธอ...’ต้อง’...หนีไป...” “ไม่! ฉันไม่หนี! ฉันจะอยู่กับเธอ!” ต้นตะโกน “ไม่...ต้น...” มาเรียพูด “เธอ...’ต้อง’...นำความจริง...ไปเปิดเผย...” ขณะที่มาเรียพูด เสียงประตูรถตู้ก็ถูกผลักออก ต้นมองเห็น...ร่างของ ‘ภานุ’ กำลังวิ่งเข้ามาหาเขา... “ต้น! หนีไป!” ภานุตะโกน “ฉันจะถ่วงเวลาให้!” ต้นมองภานุด้วยความประหลาดใจ “ภานุ...?” “ฉัน...ฉันไม่สามารถ...’ปล่อย’ ให้นาย...’หายไป’...เหมือนมาเรีย...” ภานุพูด “ฉัน...’เลือก’...ที่จะ...’ช่วย’ นาย...ด้วย...วิธีของฉัน...” ภานุหันไปมองนายพล “ท่าน...ผม...’ขอโทษ’...” ก่อนที่ต้นจะได้เข้าใจอะไรทั้งหมด ภานุก็พุ่งเข้าใส่พวกชายชุดดำทันที ท่าทางของเขาที่ต่อสู้ แสดงให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นที่ต้นเคยรู้จัก ต้นมองมาเรียที่กำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เขาเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “ไปเถอะ ต้น...” มาเรียพูด “ไป...’วิ่ง’...ให้สุดแรง...เพื่อ...’ความจริง’...” ต้นพยักหน้าอย่างช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะรอดชีวิต และนำความจริงทั้งหมดไปเปิดเผย ต้นหันหลังวิ่งออกไป วิ่งสุดแรงเท่าที่ร่างกายจะทำได้ เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ด้านหลัง เสียงปืน และเสียงตะโกน แต่เขาไม่เหลียวกลับ เขาเพียงแต่วิ่ง...วิ่งเพื่อมาเรีย วิ่งเพื่อภานุ วิ่งเพื่อดร.สมคิด และวิ่งเพื่อความจริงที่เขาต้องเปิดเผย เมื่อต้นวิ่งไปถึงบริเวณที่รถตำรวจกำลังเข้ามา เขาเห็น ‘เจ้าหน้าที่ตำรวจ’ คนหนึ่งกำลังรอเขาอยู่ “คุณต้น...ใช่ไหมครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม “เราได้รับแจ้ง...” แต่ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะพูดจบ ต้นก็เห็น ‘ใบหน้า’ ของเจ้าหน้าที่คนนั้น... มันคือ...’คนที่เราไม่เคยคาดคิด’... คนที่จะทำให้ความจริงที่ต้นกำลังตามหานั้น...ยิ่งซับซ้อนไปกว่าเดิม... ...