"พายุ ฉันได้คุยกับทีมแพทย์แล้ว" โค้ชชัชกล่าว ขณะที่พายุนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา "ผลการตรวจล่าสุดออกมาดีมาก การฟื้นตัวของคุณเป็นไปตามแผนที่วางไว้" พายุรู้สึกโล่งใจ เขาเอ่ยขอบคุณโค้ชชัชเบาๆ "ผมดีใจมากเลยครับโค้ช" "แต่... ก็ยังต้องระมัดระวังอยู่" โค้ชชัชเสริม สีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึม "อาการบาดเจ็บของคุณมันค่อนข้างหนัก เราไม่สามารถประมาทได้เลย" "ผมเข้าใจครับโค้ช" พายุพยักหน้า "ผมพร้อมที่จะทำตามทุกอย่างที่ทีมแพทย์และโค้ชสั่ง" "ดีมาก" โค้ชชัชผงกศีรษะ "ฉันเองก็เชื่อมั่นในตัวนายเสมอ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "ตอนนี้ สภาพร่างกายของคุณพร้อมแล้วสำหรับการกลับมาฝึกซ้อมกับทีมชุดใหญ่แบบเต็มรูปแบบ" ดวงตาของพายุเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น "จริงเหรอครับโค้ช!" "จริงสิ" โค้ชชัชยิ้ม "แต่จำไว้นะพายุ การฝึกซ้อมจะเข้มข้นขึ้นมาก เราต้องเตรียมความพร้อมสำหรับการแข่งขันลีกที่กำลังจะเปิดฉากขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า" "ผมพร้อมครับ!" พายุตอบอย่างหนักแน่น ราวกับว่าพลังงานทั้งหมดในตัวเขากำลังถูกปลุกขึ้นมา "ดี" โค้ชชัชกล่าว "พรุ่งนี้เช้า นายมาซ้อมกับทีมได้เลย เตรียมตัวให้พร้อม" เมื่อพายุเดินออกจากห้องทำงานของโค้ชชัช เขารู้สึกเหมือนมีปีกงอกออกมา เขาไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว เพื่อที่จะบอกข่าวดีนี้ให้แก้มทราบ แก้มกำลังนั่งรอพายุอยู่บริเวณโซฟาหน้าห้องแต่งตัว เมื่อเห็นพายุเดินเข้ามา เธอก็ลุกขึ้นยืนทันที "เป็นไงบ้างคะ" แก้มถามด้วยความเป็นห่วง พายุส่งยิ้มกว้างให้แก้ม "ผมจะได้กลับไปซ้อมกับทีมชุดใหญ่แล้วแก้ม!" แก้มดีใจจนแทบกระโดด "จริงเหรอคะ! เยี่ยมไปเลยพายุ! ฉันบอกแล้วว่าคุณทำได้!" เธอโผเข้ากอดพายุด้วยความดีใจ "ขอบคุณนะแก้ม" พายุบอกขณะที่เขากอดแก้มตอบ "ถ้าไม่มีกำลังใจจากเธอ ผมคงไม่สามารถผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้" "เราเป็นทีมเดียวกันนี่คะ" แก้มยิ้ม "พรุ่งนี้ฉันจะไปให้กำลังใจที่ขอบสนามนะคะ" "แน่นอน" พายุตอบ "แต่ก่อนอื่น ฉันต้องไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อน" วันรุ่งขึ้น พายุมาถึงสนามฝึกซ้อมก่อนเวลาเสมอ เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่คุ้นเคย เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนของผู้เล่น เสียงกระทบของลูกฟุตบอล และกลิ่นหญ้าสดชื่น มันคือทุกสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด "ไงเจ้าหนุ่ม! มาเร็วนี่" เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้น ลีโอ กองหน้าตัวเก่งของทีม เดินเข้ามาตบบ่าพายุเบาๆ "พี่ลีโอ!" พายุทักทายกลับ เขารู้สึกตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนร่วมทีมอีกครั้ง "เป็นไงบ้าง สบายดีไหม" ลีโอถาม "เห็นว่าใกล้จะกลับมาแล้ว" "ครับพี่" พายุตอบ "วันนี้ผมได้กลับมาซ้อมกับพี่ๆ แล้ว" "ดีเลย! ทีมเราขาดกองกลางตัวเก่งอย่างนายไปนาน" ลีโอพูดพลางยิ้ม "แต่ระวังตัวหน่อยนะ การซ้อมมันโหดกว่าที่นายคิดแน่" "ผมเตรียมใจไว้แล้วครับพี่" พายุตอบอย่างมั่นใจ เมื่อการอบอุ่นร่างกายเริ่มต้นขึ้น พายุรู้สึกถึงกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นตัว เขาพยายามเคลื่อนไหวให้ช้าลงเล็กน้อยในช่วงแรก เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัว "เร็วหน่อยพายุ!" โค้ชชัชตะโกนจากข้างสนาม "เราไม่มีเวลาเยอะนะ!" พายุเร่งจังหวะขึ้น เขาเริ่มรู้สึกถึงความลื่นไหลในการเคลื่อนไหวมากขึ้น แต่ในใจก็ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่คอยเตือนสติอยู่เสมอ "พายุ! ด้านซ้าย!" เสียงตะโกนของกองหลังดังขึ้น พายุหันไปมอง เขาเห็นกองกลางของทีมฝ่ายตรงข้ามกำลังวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาเตรียมพร้อมที่จะตั้งรับ "ไม่เป็นไรนะพายุ?" กองหลังคนเดิมเอ่ยถามเมื่อเห็นพายุชะงักไปเล็กน้อย "นิดหน่อยครับ" พายุตอบ "ผมยังไม่ชินกับความเร็วของพวกเขาเท่าไหร่" การฝึกซ้อมในวันนั้นเต็มไปด้วยความเข้มข้น พายุพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสดงศักยภาพของตัวเองออกมา เขาต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขากลับมาแล้วและพร้อมที่จะสู้เพื่อทีมอีกครั้ง "พายุ! ส่งบอลให้แม่นกว่านี้หน่อย!" โค้ชชัชตำหนิเมื่อการจ่ายบอลของพายุไม่เข้าเป้า "ขอโทษครับโค้ช" พายุตอบรับ เขาพยายามปรับปรุงการจ่ายบอลให้ดีขึ้น ในช่วงท้ายของการฝึกซ้อม โค้ชชัชได้แบ่งทีมเพื่อลงเล่นจำลองสถานการณ์ "พายุ! นายเป็นกัปตันทีมฝั่งสีน้ำเงินนะ" โค้ชชัชประกาศ พายุรู้สึกภูมิใจที่ได้รับมอบหมายหน้าที่นี้ เขาเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมทีม "ทุกคน" พายุเริ่มพูด "ผมรู้ว่าเราทุกคนต่างก็ทุ่มเทเพื่อทีมของเรา ผมเองก็เช่นกัน ผมอยากให้เราร่วมมือกัน ทำให้เต็มที่ในสนาม" เพื่อนร่วมทีมส่งเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง การแข่งขันจำลองเริ่มต้นขึ้น พายุเล่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ เขาเชื่อมเกมจากแดนกลางไปยังแดนหน้าได้อย่างไหลลื่น เขาจ่ายบอลได้อย่างแม่นยำ และการตัดสินใจของเขาก็เฉียบคม "สุดยอดเลยพายุ!" ลีโอตะโกนเมื่อพายุจ่ายบอลทะลุช่องให้เขาเข้าไปยิงประตู ลูกยิงของลีโอเข้าไปตุงตาข่าย พายุยิ้มให้กับเพื่อนร่วมทีม "นั่นแหละ! จอมทัพของเรากลับมาแล้ว!" เสียงเชียร์ดังขึ้น เมื่อสิ้นเสียงนกหวีดจบเกม พายุรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เขาเดินไปจับมือกับโค้ชชัช "เยี่ยมมากพายุ" โค้ชชัชกล่าว "นายแสดงให้เห็นแล้วว่านายพร้อมที่จะกลับมา" "ขอบคุณครับโค้ช" พายุตอบ "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ" เขาเดินกลับไปหาแก้มที่รออยู่ข้างสนาม "ผมกลับมาแล้วนะแก้ม" แก้มยิ้ม "ฉันรู้ และฉันภูมิใจในตัวคุณที่สุดเลยพายุ"