วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นทีใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการพักผ่อนและกายภาพบำบัด เขายังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อยที่แขนข้างซ้าย แต่ก็เริ่มคุ้นชินกับการเคลื่อนไหวในแต่ละวัน จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะกลับไปลงสนามอีกครั้ง ความสงสัยเกี่ยวกับคำพูดของต้นกล้ายังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ “วันนี้เป็นไงบ้างครับคุณนที?” ดร. สมชายเอ่ยถามขณะตรวจดูอาการของเขา “ดีขึ้นครับคุณหมอ” นทีตอบ “ผมรู้สึกแข็งแรงขึ้นมากแล้ว” “ยอดเยี่ยมเลย” ดร. สมชายยิ้ม “การฟื้นตัวของคุณเป็นไปอย่างน่าพอใจมาก เราจะเริ่มโปรแกรมกายภาพบำบัดแบบเข้มข้นขึ้น ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปนะ” นทีพยักหน้าด้วยความยินดี โปรแกรมกายภาพบำบัดที่เข้มข้นขึ้น หมายถึงความใกล้ชิดกับการกลับไปลงสนามที่มากขึ้น ในขณะเดียวกัน ที่สนามฝึกซ้อม สโมสร ‘อินทรีเหล็ก’ กำลังเผชิญกับความกดดันอย่างหนัก การแข่งขันที่กำลังจะมาถึงนั้นมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเข้ารอบชิงชนะเลิศ ‘โค้ชสมศักดิ์’ พยายามกระตุ้นลูกทีมอย่างเต็มที่ แต่บรรยากาศภายในทีมก็ยังคงอึมครึม “พวกนายต้องมีสมาธิมากกว่านี้!” โค้ชสมศักดิ์ตะโกนเสียงดัง “นัดนี้เราจะพลาดไม่ได้! ทุกแต้มมีความหมาย!” ปกรณ์และต้นกล้ายังคงเป็นกำลังสำคัญของทีม แต่ทั้งคู่ก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติบางอย่างในทีม “นายว่าไหม ต้นกล้า” ปกรณ์พูดขณะพักดื่มน้ำ “ช่วงนี้นายดูเครียดๆ นะ” “ฉันก็เป็นห่วงเรื่องนทีนะ” ต้นกล้าตอบ “แล้วก็... ฉันยังมีเรื่องที่สงสัยเกี่ยวกับอุบัติเหตุของเขาอยู่” “อุบัติเหตุของนทีเหรอ?” ปกรณ์ขมวดคิ้ว “ฉันก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ เหมือนกันนะ มันดูรุนแรงเกินไปหน่อย” “นั่นแหละประเด็น” ต้นกล้าถอนหายใจ “ฉันได้ลองสืบหาข้อมูลบางอย่าง แล้วก็เจออะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันยิ่งสงสัย” “เจออะไร?” ปกรณ์ถามด้วยความสนใจ “เรื่องมันซับซ้อนนะปกรณ์” ต้นกล้าพูดเสียงเบา “ฉันได้ยินมาจากคนในสโมสร ว่ามีบางคนไม่ต้องการให้นทีกลับมาลงสนาม” ปกรณ์เงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ต้องการให้นทีลงสนาม? ทำไมล่ะ?” “ฉันไม่รู้แน่ชัด แต่มีข่าวลือว่า... การที่นทีมีฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยม อาจจะทำให้บางคนรู้สึกไม่พอใจ หรือรู้สึกถูกคุกคาม” ต้นกล้าอธิบาย “และ... ฉันได้ยินมาว่า... มีการวางแผนบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุครั้งนี้” “วางแผน?” ปกรณ์ทวนคำ “หมายความว่า... อุบัติเหตุนั่น... ไม่ใช่อุบัติเหตุ?” “ฉันก็ยังไม่แน่ใจนะ” ต้นกล้าส่ายหน้า “แต่มันมีความเป็นไปได้... และฉันคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... อาจจะเป็นใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวเรานี่แหละ” ปกรณ์มองต้นกล้าด้วยความตกใจ “ใครกัน?” “ฉันยังบอกไม่ได้แน่ชัด” ต้นกล้ากล่าว “แต่ฉันกำลังจะลองหาหลักฐานเพิ่มเติม” ในวันต่อมา นทีได้เข้ารับการกายภาพบำบัดครั้งแรก การเคลื่อนไหวของแขนข้างซ้ายยังคงรู้สึกฝืดเคือง แต่เขาก็พยายามทำตามคำแนะนำของนักกายภาพบำบัดอย่างเคร่งครัด “เยี่ยมมากครับคุณนที” นักกายภาพบำบัดกล่าวชม “คุณมีความตั้งใจดีมาก” ขณะทำกายภาพบำบัด นทีก็สังเกตเห็น ‘ก้องภพ’ อดีตเพื่อนร่วมทีมที่เคยมีปัญหากับเขา กำลังเดินเข้ามาในอาคารกายภาพบำบัด ก้องภพมองมาที่นทีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ไง นที” ก้องภพเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สวัสดีครับ ก้องภพ” นทีตอบรับอย่างสุภาพ แม้จะยังคงรู้สึกไม่สบายใจ “ดูเหมือนนายจะฟื้นตัวเร็วนะ” ก้องภพพูด พลางเหลือบมองไปที่แขนของนที “ผมพยายามอย่างเต็มที่ครับ” นทีตอบ “ดีแล้ว... เพราะการแข่งขันกำลังจะมาถึง” ก้องภพยิ้มมุมปาก “นายจะได้กลับมาเจอกับพวกเราอีกครั้ง” คำพูดของก้องภพดูมีความหมายแฝงบางอย่าง นทีรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายตาของเขา หลังจากทำกายภาพบำบัดเสร็จ นทีก็กลับมาพักผ่อนที่บ้าน แต่ความคิดเกี่ยวกับคำพูดของต้นกล้าและก้องภพยังคงวนเวียนอยู่ในหัว “ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?” เขาครุ่นคิด “แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่อยากให้ฉันกลับไปลงสนาม?” ในค่ำวันนั้น ขณะที่นทีกำลังดูโทรทัศน์อยู่ เขาก็ได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก “ถ้าอยากรู้ความจริง... มาพบฉันที่ ‘โกดังร้างริมแม่น้ำ’ เวลาเที่ยงคืน” นทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกกังวลปะปนกับความอยากรู้อยากเห็น เขาตัดสินใจว่าจะไปพบคนที่ส่งข้อความมา เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน นทีขับรถไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งเบาๆ เมื่อเขาลงจากรถ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากเงามืด “คุณนที?” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของผู้หญิง นทีหันไปมอง ก็พบกับ ‘แพรว’ ผู้จัดการทีมสาวสวยที่เขาเคยพบเจอ “คุณแพรว?” นทีเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณถึง...” “ฉันเป็นคนส่งข้อความไปหานทีเองค่ะ” แพรวเดินเข้ามาใกล้ “มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอกคุณ” “เกี่ยวกับอุบัติเหตุของผมใช่ไหมครับ?” นทีถาม แพรวพยักหน้า “ใช่ค่ะ... เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณ... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “หมายความว่าไงครับ?” นทีถามอย่างร้อนรน “ฉันรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ค่ะ” แพรวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นทีเบิกตากว้าง “ใครครับ?” แพรวถอนหายใจ “เขาคือ... คนที่คุณคาดไม่ถึงเลยทีเดียว... และเขาพร้อมที่จะทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้นาทีกลับไปสู่สนามได้อีก...” ขณะที่แพรวจะเฉลยชื่อบุคคลคนนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงกระจกแตกดังขึ้นมาจากด้านหลังของโกดัง! แสงไฟจากรถยนต์สว่างวาบเข้ามา นทีและแพรวหันไปมองด้วยความตกใจ... รถยนต์คันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว! “หลบเร็ว!” แพรวตะโกน นทีพยายามดึงแพรวให้หลบ แต่รถคันนั้นก็พุ่งชนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ... “ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?” นทีคิดในใจ... “และทำไมเขาถึงต้องกำจัดเราทั้งคู่?” แสงไฟรถยนต์สว่างจ้าจนบดบังทุกสิ่ง... นทีไม่รู้เลยว่า ชะตากรรมของเขาและแพรวจะเป็นอย่างไรต่อไป...