เช้าวันต่อมา พายุมาถึงสนามซ้อมด้วยความกระตือรือร้นที่เต็มเปี่ยม เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบสุดท้ายก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้กลับสู่สนามแข่งขันอย่างเป็นทางการ "วันนี้เราจะเน้นที่การกระโดดนะพายุ" คุณหมอวินกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังบริเวณที่มีอุปกรณ์สำหรับการฝึกกายภาพบำบัด "ทั้งการกระโดดขึ้น การกระโดดลง และการกระโดดพร้อมวิ่ง" พายุพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าการกระโดดเป็นท่าที่ค่อนข้างเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับข้อเท้าที่เคยมีปัญหา "เราจะเริ่มจากการกระโดดขึ้นธรรมดาก่อนนะ" คุณหมอวินบอก "ใช้สองเท้ากางออกเท่าช่วงไหล่ ตั้งสมาธิให้ดี และออกแรงกระโดดขึ้นไปให้สูงที่สุดเท่าที่ทำได้" พายุทำตามคำแนะนำ เขาตั้งท่าอย่างมั่นคง สูดหายใจลึก ก่อนจะออกแรงกระโดดขึ้นไปเต็มกำลัง ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้นได้ชั่วครู่ ก่อนจะลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล "ดีมาก!" คุณหมอวินชม "ไม่รู้สึกเจ็บเลยใช่ไหม?" "ไม่มีเลยครับ" พายุตอบ "รู้สึกมั่นคงดี" การฝึกกระโดดดำเนินต่อไป คุณหมอวินค่อยๆ เพิ่มความยากขึ้นเรื่อยๆ จากการกระโดดสองขา เป็นการกระโดดขาเดียว สลับข้างไปมา จากการกระโดดอยู่กับที่ เป็นการกระโดดพร้อมก้าวไปข้างหน้า "ตอนนี้เราจะลองกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางนะ" คุณหมอวินชี้ไปยังกรวยที่ตั้งเรียงกันเป็นแถว "ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป ไม่ต้องรีบร้อน" พายุเริ่มกระโดดข้ามกรวยทีละอัน เขาทำได้อย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ไม่มีการเซหรือเสียการทรงตัวแม้แต่น้อย "เห็นไหมล่ะ" โค้ชชัชที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เอ่ยขึ้นกับคุณหมอวิน "ผมบอกแล้วว่าพายุจะกลับมาได้" "ผมก็เชื่อมั่นในตัวเขาเสมอครับโค้ช" คุณหมอวินยิ้ม "แต่เราต้องไม่ประมาท" หลังจากนั้น คุณหมอวินก็เพิ่มความท้าทายด้วยการให้พายุกระโดดขึ้นไปบนกล่องที่มีความสูงระดับหนึ่ง และลงมายืนอย่างมั่นคง "นายพร้อมแล้วจริงๆ ใช่ไหมพายุ?" คุณหมอวินถามขณะที่พายุกำลังพักเหนื่อย "ถ้ามีอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย ก็บอกฉันนะ" "ผมพร้อมครับคุณหมอ" พายุตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ผมอยากจะกลับไปเล่นฟุตบอลอีกครั้ง และผมเชื่อว่าผมทำได้" คุณหมอวินพยักหน้า เขาเดินเข้าไปหาพายุ และวางมือบนหัวไหล่ของเขา "ดีมากพายุ ความมุ่งมั่นของนายคือสิ่งสำคัญที่สุด" ช่วงบ่ายของการฝึกซ้อม โค้ชชัชได้จัดให้พายุลงสนามซ้อมกับทีมชุดใหญ่ แต่ในรูปแบบของการฝึกซ้อมที่เน้นการเคลื่อนไหวและการเล่นลูกกลางอากาศเป็นหลัก "พายุ! ไป! โหม่ง!" เพื่อนร่วมทีมเปิดลูกโด่งเข้ามา พายุวิ่งไปที่จุดนัดพบ กระโดดขึ้นโหม่งบอลได้อย่างสวยงาม บอลพุ่งเข้าประตูไปอย่างแม่นยำ "ยอดเยี่ยม!" เสียงเชียร์ดังขึ้น "พายุ! วิ่ง! โหม่ง!" เสียงสั่งการดังขึ้นอีกครั้ง พายุวิ่งตามลูกบอลที่เปิดเข้ามาอีกครั้ง เขาใช้จังหวะที่เหมาะสม กระโดดขึ้นไปโหม่งบอล โดยมีกองหลังของทีมพยายามเข้ามาเบียดปะทะ "ระวังหลังนะพายุ!" โค้ชชัชตะโกนเตือน พายุรับรู้ได้ถึงแรงปะทะจากด้านหลัง แต่เขาก็สามารถทรงตัวอยู่กลางอากาศได้ และโหม่งบอลได้อย่างเฉียบขาด "สุดยอดจริงๆ!" เพื่อนร่วมทีมหลายคนเข้ามาแสดงความยินดี "เป็นไงบ้าง พายุ?" โค้ชชัชเดินเข้ามาถามหลังจากจบการฝึกซ้อม "รู้สึกยังไงบ้างกับการโหม่งบอลและการเข้าปะทะกลางอากาศ" "ผมรู้สึกดีมากครับโค้ช" พายุตอบ "ร่างกายผมตอบสนองได้ดี และผมไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย" "ดีมาก" โค้ชชัชยิ้ม "ดูเหมือนว่านายจะผ่านการทดสอบทั้งหมดแล้วนะ" คุณหมอวินเดินเข้ามาสมทบ "ใช่ครับโค้ช ผมประเมินแล้วว่าพายุพร้อมที่จะกลับมาลงสนามแล้ว" "จริงๆ เหรอครับ!?" พายุอุทานด้วยความดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ "ใช่" คุณหมอวินยืนยัน "แต่ก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษในช่วงแรกๆ นะ" "ผมจะระวังแน่นอนครับคุณหมอ" พายุตอบ "งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อมนะพายุ" โค้ชชัชกล่าว "เราจะส่งชื่อนายลงทะเบียนสำหรับการแข่งขันนัดต่อไป" คำพูดของโค้ชชัชเหมือนกับเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดที่พายุเคยได้ยินมาตลอดชีวิต ความฝันที่เคยเกือบจะดับสูญไปแล้ว บัดนี้กำลังจะกลับมาลุกโชนอีกครั้ง