หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ อรุณชัยรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าทางร่างกาย แต่ยังเป็นความเหนื่อยล้าทางจิตใจด้วย การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย “เป็นอะไรหรือเปล่า อรุณชัย?” สุชาติถาม เมื่อเห็นว่าอรุณชัยชะลอความเร็วลง “หน้าซีดเชียว” “ก็… ก็ยังไหวอยู่ครับ” อรุณชัยตอบเสียงแผ่ว “แต่รู้สึก… เครียดนิดหน่อย” “เข้าใจได้” สุชาติพยักหน้า “มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจเหมือนกัน” “ผมไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมพวกเขาถึงคิดว่าผมจะไปขอเงินบริจาคจากเศรษฐี” อรุณชัยครุ่นคิด “แล้วพวกเขาก็พูดเหมือนรู้ว่าผมจะไปหาใคร” “บางทีข่าวลือมันก็แพร่กระจายไปเร็วจริงๆ” สุชาติกล่าว “หรืออาจจะมีใครบางคนจงใจปล่อยข่าวให้เรามีปัญหา” “ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” อรุณชัยถอนหายใจ “มันทำให้ผมรู้สึกว่า การวิ่งของผมมันมีอุปสรรคที่มองไม่เห็นเยอะกว่าที่คิด” “แน่นอน” สุชาติกล่าว “เส้นทางนี้มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป มันมีความท้าทายหลายอย่างที่รอเราอยู่ ทั้งร่างกาย จิตใจ แล้วก็… ผู้คน” อรุณชัยพยายามปรับสมาธิกลับมาที่การวิ่ง เขาเงยหน้ามองไปยังทิวทัศน์ข้างทาง พยายามดึงตัวเองออกจากความคิดที่ฟุ้งซ่าน “เอาเถอะครับ” อรุณชัยพูดเสียงหนักแน่นขึ้น “ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแค่นี้มาหยุดผมได้” “นั่นแหละ คืออรุณชัยที่ฉันรู้จัก” สุชาติยิ้มให้กำลังใจ “เราจะสู้ต่อไป” พวกเขาเดินทางต่อไปอีกราว 15 กิโลเมตร อรุณชัยยังคงวิ่ง แต่จังหวะการวิ่งของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอเท่าเดิม ความเจ็บปวดเล็กๆ ที่หัวเข่าข้างซ้ายเริ่มกลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นความรู้สึกตึงๆ ที่ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น “รู้สึกว่าหัวเข่าเริ่มตึงๆ อีกแล้วล่ะสุชาติ” อรุณชัยบอก “คงเป็นเพราะเมื่อกี้นี้ มันมีแรงกระแทกนิดหน่อย” “โอเค” สุชาติรีบจอดรถ “หยุดพักก่อนนะ” อรุณชัยหยุดยืน พยายามยืดกล้ามเนื้อขา เขาหลับตาลง รู้สึกถึงความเจ็บแปลบๆ ที่หัวเข่า “แย่จัง” เขาพึมพำ “เพิ่งจะดีขึ้นแท้ๆ” “ไม่เป็นไร” สุชาติเข้ามาช่วยนวดเบาๆ “มันอาจจะเป็นแค่การตึงกล้ามเนื้อจากการที่กล้ามเนื้อเรายังไม่แข็งแรงพอที่จะรับแรงกระแทกแบบเมื่อกี้นี้” “ผมกลัวว่ามันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” อรุณชัยยอมรับ “กลัวว่าจะวิ่งต่อไปไม่ได้” “อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้น” สุชาติปลอบ “เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไปทีละขั้น” สุชาติหยิบเจลเย็นออกมาจากกระเป๋า แล้วประคบที่หัวเข่าของอรุณชัย “ประคบเย็นไว้สักพักนะ แล้วเราค่อยๆ ยืดเส้นเบาๆ” สุชาติบอก “ถ้าไม่ไหวจริงๆ เราก็พักก่อน” อรุณชัยพยักหน้า เขารู้สึกขอบคุณสุชาติมาก ที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ หลังจากพักประมาณ 20 นาที อรุณชัยลองยืดเส้นอีกครั้ง อาการตึงๆ ดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความรู้สึกไม่สบายที่หัวเข่าก็ยังคงอยู่ “ลองเดินดูก่อนนะ” สุชาติแนะนำ “ถ้าเดินแล้วไม่เจ็บ ค่อยลองวิ่งเหยาะๆ เบาๆ” อรุณชัยลองเดินไปมา อาการเจ็บยังคงมีอยู่เล็กน้อย แต่ก็พอจะทนได้ “ผมจะลองวิ่งดูนะครับ” อรุณชัยตัดสินใจ “แต่จะวิ่งช้าๆ” เขาก้าวออกไปวิ่งอย่างระมัดระวัง เสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาลงกว่าเดิม เขาพยายามลงน้ำหนักที่ปลายเท้าให้มากขึ้น เพื่อลดแรงกระแทกที่หัวเข่า “เป็นไงบ้าง?” สุชาติถาม “ยังรู้สึกตึงๆ อยู่ครับ” อรุณชัยตอบ “แต่ก็ยังพอไปได้” “ดีแล้ว” สุชาติยิ้ม “ค่อยๆ ไปนะ วันนี้เราคงต้องลดระยะทางลงหน่อย” พวกเขาเดินทางต่อไปด้วยความระมัดระวัง อรุณชัยวิ่งด้วยความเร็วที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เขาต้องใช้สมาธิกับการควบคุมการลงน้ำหนัก และการหายใจ “บางทีการวิ่งมาราธอนมันก็เหมือนชีวิตนะ” อรุณชัยพูด “มีทั้งช่วงเวลาที่ราบรื่น แล้วก็ช่วงเวลาที่ต้องเจออุปสรรค” “ถูกต้อง” สุชาติเห็นด้วย “สิ่งสำคัญคือเราจะรับมือกับมันอย่างไร” “ผมจะไม่ยอมแพ้” อรุณชัยกล่าว “ผมวิ่งมาไกลขนาดนี้แล้ว ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแค่นี้มาหยุดผมได้” “นั่นแหละ คือสิ่งที่ผมอยากได้ยิน” สุชาติให้กำลังใจ “เราจะไปต่อ” เมื่อใกล้ถึงช่วงเย็น อรุณชัยก็รู้สึกว่าอาการเจ็บที่หัวเข่าเริ่มทุเลาลงเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเขาปรับท่าวิ่งให้เหมาะสมขึ้น หรืออาจเป็นเพราะร่างกายเริ่มปรับตัวได้ “ดูเหมือนว่าอาการจะดีขึ้นอีกแล้วนะ” อรุณชัยกล่าวอย่างโล่งใจ “ดีแล้ว” สุชาติยิ้ม “แสดงว่าการปรับท่าวิ่งได้ผล” พวกเขาเข้าสู่อำเภอที่เจ็ดอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย แต่มันก็เป็นความทุลักทุเลที่เต็มไปด้วยความหวัง อรุณชัยรู้ดีว่า การวิ่งครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และยังมีอุปสรรคอีกมากมายรออยู่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยสองเท้าที่มุ่งมั่น และหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ “คืนนี้เราจะพักกันที่นี่นะ” สุชาติกล่าว “พรุ่งนี้เราจะประเมินอาการของนายอีกครั้ง” “ขอบคุณครับ” อรุณชัยกล่าว เขาเดินเข้าไปในห้องพัก รู้สึกถึงความเมื่อยล้าที่สะสม แต่ก็มีความพึงพอใจที่ได้ก้าวผ่านวันนี้มาได้ เขาหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของคุณตาคุณยายที่โรงพยาบาล และรอยยิ้มของผู้คนที่คอยให้กำลังใจเขา ความคิดเหล่านั้นคือพลังที่ยิ่งใหญ่ ที่จะทำให้เขาตื่นขึ้นมาสู้ในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง