เมื่อคืนที่ผ่านมา อรุณชัยแทบจะพลิกตัวไปมาอยู่ตลอดเวลา ความเจ็บปวดที่หัวเข่าข้างซ้ายไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ทุเลาลงจนพอจะทนได้ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล เช้าวันรุ่งขึ้น เขาลงมาทานอาหารเช้ากับสุชาติด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนเพลียกว่าปกติ “อาการเป็นไงบ้าง” สุชาติถามทันทีที่เห็นเขา “ก็… ยังปวดอยู่ครับ” อรุณชัยตอบ “แต่ไม่มากเท่าเมื่อวาน” “งั้นวันนี้เราจะยังไม่วิ่ง” สุชาติตัดสินใจ “เราจะให้เวลาหัวเข่าได้พักเต็มที่ แล้วฉันจะติดต่อไปหาคุณหมอสมหมาย เพื่อขอคำแนะนำ” อรุณชัยพยักหน้าอย่างโล่งอก เขาเห็นด้วยกับการตัดสินใจของสุชาติ การฝืนวิ่งต่อในสภาพแบบนี้อาจนำไปสู่อาการบาดเจ็บที่รุนแรงกว่าเดิม “คุณหมอสมหมายน่าจะให้คำแนะนำที่ดีนะ” อรุณชัยหวัง “ท่านเป็นหมอที่เก่งมาก” “แน่นอน” สุชาติกล่าว “เดี๋ยวฉันจะลองโทรไปดู” สุชาติเดินออกไปจากห้องอาหารชั่วครู่ เขาใช้โทรศัพท์มือถือของเขาโทรออกไป “สวัสดีครับคุณหมอสมหมาย… ผมสุชาติครับ… ใช่ครับ เราเคยคุยกันเรื่องงานของอรุณชัย… ตอนนี้อรุณชัยมีปัญหาเรื่องอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าครับ… ใช่ครับ มันกลับมาเป็นอีกแล้ว… คุณหมอพอจะให้คำแนะนำเบื้องต้นได้ไหมครับ… หรือว่าเราควรจะต้องพาเขาไปหาคุณหมอ” อรุณชัยได้ยินบทสนทนาบางส่วนจากที่นั่งของเขา เขารู้สึกขอบคุณสุชาติที่คอยดูแลเขาเป็นอย่างดี หลังจากวางสาย สุชาติเดินกลับมาที่โต๊ะ “คุณหมอสมหมายฝากมาบอกว่า ถ้าเป็นไปได้ อยากให้อรุณชัยไปพบท่านที่โรงพยาบาล” สุชาติแจ้ง “ท่านจะตรวจดูอาการอย่างละเอียดให้” “ไปโรงพยาบาลเหรอครับ” อรุณชัยทวนคำ “แต่มันจะทำให้เราเสียเวลามากเลยนะ” “ไม่เป็นไร” สุชาติกล่าว “ความปลอดภัยของนายสำคัญที่สุด การวิ่งครั้งนี้มันยังอีกยาวไกล ถ้าอาการบาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง มันอาจจะทำให้นายไปต่อไม่ได้เลย” อรุณชัยคิดตาม เขาตระหนักดีว่าสุชาติพูดถูก “ก็ได้ครับ” อรุณชัยยอมรับ “แล้วเราจะไปเมื่อไหร่ครับ” “วันนี้ทั้งวันเราจะพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้เช้า เราจะออกเดินทางไปโรงพยาบาลของคุณหมอสมหมาย” สุชาติกล่าว อรุณชัยรู้สึกโล่งใจ เขาจะได้พักผ่อน และได้รับการรักษาที่ถูกต้อง “ขอบคุณมากนะสุชาติ” อรุณชัยกล่าว “ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี” “เราเป็นเพื่อนกัน” สุชาติยิ้ม “นายไม่ต้องคิดมาก” ทั้งวันนั้น อรุณชัยพักผ่อนเต็มที่ เขาพยายามไม่คิดถึงระยะทางที่ยังคงเหลืออยู่ และข่าวลือที่ยังคงค้างคาใจ ช่วงบ่าย สุชาติได้รับโทรศัพท์อีกสายหนึ่ง เป็นสายที่ไม่ได้รับ เขาไม่คุ้นเคยกับเบอร์นี้ แต่ก็กดรับสาย “ฮัลโหลครับ” สุชาติพูด “สวัสดีค่ะคุณสุชาติ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “ดิฉันเป็นผู้สื่อข่าวค่ะ พอจะขอสัมภาษณ์คุณเกี่ยวกับโครงการวิ่งระดมทุนของคุณอรุณชัยได้ไหมคะ” สุชาติขมวดคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีสื่อมวลชนติดต่อเข้ามา “ได้ครับ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลามากนัก” สุชาติตอบ “คุณต้องการทราบอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ” “ก็… อยากทราบถึงแรงบันดาลใจของคุณอรุณชัยค่ะ แล้วก็… สถานการณ์ของโรงพยาบาลเป็นอย่างไรบ้าง” ผู้สื่อข่าวถาม สุชาติเริ่มเล่าเรื่องราวของอรุณชัย แรงบันดาลใจในการวิ่งครั้งนี้ รวมถึงความสำคัญของโรงพยาบาลที่กำลังจะปิดตัวลง เขาพยายามถ่ายทอดความตั้งใจอันแน่วแน่ของอรุณชัยให้มากที่สุด “แล้ว… คุณอรุณชัยมีอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าหรือเปล่าคะ” ผู้สื่อข่าวถามต่อ สุชาติชะงักเล็กน้อย นี่เป็นคำถามที่เขาไม่คาดคิด “เอ่อ… มีเล็กน้อยครับ แต่ตอนนี้กำลังได้รับการดูแลอย่างดี” สุชาติตอบอย่างระมัดระวัง “เข้าใจค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณสุชาติ” ผู้สื่อข่าวกล่าว ก่อนจะวางสายไป สุชาติวางโทรศัพท์ลง เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ผู้สื่อข่าวคนนี้ดูเหมือนจะรู้ข้อมูลบางอย่างที่เขาไม่ได้เปิดเผย “มีอะไรหรือเปล่าสุชาติ” อรุณชัยถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเขา “ไม่มีอะไรมาก” สุชาติบอก “เป็นผู้สื่อข่าว เขาอยากสัมภาษณ์เกี่ยวกับโครงการของเรา” “แล้วเขาถามเรื่องอาการบาดเจ็บของผมด้วยหรือเปล่า” อรุณชัยถามอย่างสังเกต “นิดหน่อย” สุชาติตอบ “แต่ผมบอกเขาไปแล้วว่ากำลังได้รับการดูแล” อรุณชัยพยักหน้า แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ “ผมว่า… เราอาจจะต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะสุชาติ” อรุณชัยกล่าว “เหมือนมีใครบางคนกำลังจับตามองเราอยู่” “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” สุชาติเห็นด้วย “แต่เราก็ทำในสิ่งที่ถูกต้อง เราไม่มีอะไรต้องปิดบัง” “แต่ถ้าพวกเขาพยายามจะขัดขวางเราล่ะครับ” อรุณชัยกังวล “ยิ่งถ้ามีข่าวเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของผมออกไป มันอาจจะทำให้คนบริจาคเงินน้อยลงก็ได้” “เราต้องเชื่อมั่นในตัวนาย” สุชาติกล่าว “และความตั้งใจของนายจะทำให้ทุกคนเข้าใจ” คืนนั้น อรุณชัยหลับไปอย่างอ่อนเพลีย แต่ในความฝัน เขากลับเห็นภาพเหตุการณ์ที่กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสีดำเข้ามาข่มขู่เขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า