เพชรกลับมาที่ค่ายมวยด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาเล่าเรื่องที่ไปพบเฮียสมเกียรติให้กล้าและสมชายฟัง “เฮียสมเกียรติบอกว่าที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือเสี่ยวิทย์” เพชรกล่าว “และสุรชัยก็เป็นลูกน้องของเสี่ยวิทย์” กล้าและสมชายมองหน้ากันด้วยความตกใจ “เสี่ยวิทย์? ผมเคยได้ยินชื่อเสียงของเขาครับ เขาเป็นเจ้าพ่อในวงการมืด” “ใช่” เพชรพยักหน้า “แล้วเฮียสมเกียรติก็ยื่นข้อเสนอให้ผม เหมือนกับสุรชัย” “อะไรนะครับ?!” กล้าอุทาน “ให้พี่เพชรยอมแพ้?” “ใช่” เพชรตอบ “เฮียสมเกียรติบอกว่าถ้าผมยอมแพ้ในการแข่งขัน เขาก็จะไปคุยกับเจ้าหนี้กลุ่มนั้นให้” “แล้วพี่เพชรจะทำยังไงครับ?” สมชายถามอย่างร้อนรน “เราจะยอมแพ้ไม่ได้นะครับ!” “ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง” เพชรถอนหายใจ “ถ้าฉันไม่ยอมแพ้ ฉันก็ต้องสู้กับเสี่ยวิทย์ ซึ่งฉันรู้ว่ามันอันตรายมาก” “แต่พี่เพชรครับ” กล้ากล่าว “เรายังจำได้ไหมครับตอนที่พี่เพชรเกือบจะยอมแพ้ในการแข่งขันกับ ‘พยัคฆ์ทมิฬ’ แต่สุดท้ายพี่เพชรก็สู้จนชนะ” “นั่นมันคนละเรื่องกันนะกล้า” เพชรกล่าว “ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การแข่งขัน แต่มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราและอนาคตของค่ายมวย” “ผมเข้าใจครับพี่เพชร” สมชายเสริม “แต่เราก็เชื่อมั่นในตัวพี่เพชรนะครับ เราเชื่อว่าพี่เพชรจะหาทางออกได้” เพชรมองไปที่ลูกศิษย์ทั้งสองคน เห็นความมุ่งมั่นและศรัทธาในแววตาของพวกเขา ความรู้สึกผิดและความกดดันก็ค่อยๆ จางหายไป “ขอบคุณนะ” เพชรกล่าว “พวกแกทำให้ฉันมีกำลังใจขึ้นเยอะ” “แต่ผมก็ยังกังวลเรื่องการแข่งขันนะครับ” กล้ากล่าว “ถ้าเสี่ยวิทย์วางแผนสกปรกจริงๆ พวกเขาอาจจะทำอะไรกับพี่เพชรก็ได้” “ฉันรู้” เพชรกล่าว “แต่ฉันก็ไม่คิดจะยอมแพ้” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเพชรก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เขาก็รับสาย “ฮัลโหลครับ” “คุณเพชร พยัคฆ์ดำ ใช่ไหมครับ?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “ดิฉันอรวรรณค่ะ จากสมาคมมวยสากลแห่งประเทศไทย” เพชรขมวดคิ้ว “คุณอรวรรณ? มีเรื่องอะไรครับ?” “ดิฉันโทรมาแจ้งข่าวดีค่ะ” อรวรรณกล่าว “จากการตรวจสอบข้อมูลการแข่งขันที่ถูกเลื่อนกะทันหันของคุณ ทางสมาคมได้พิจารณาแล้วเห็นว่ามีพิรุธ และได้มีคำสั่งให้ระงับการเลื่อนการแข่งขันดังกล่าวออกไปก่อน” เพชรตาโต “หมายความว่าไงครับ?” “หมายความว่า การแข่งขันของคุณจะกลับมาจัดตามกำหนดเดิมค่ะ” อรวรรณกล่าว “และทางสมาคมจะส่งเจ้าหน้าที่ไปสังเกตการณ์ เพื่อป้องกันการทุจริตทุกรูปแบบ” “จริงเหรอครับ!” เพชรตะลึง “ขอบคุณมากครับคุณอรวรรณ! ขอบคุณจริงๆ ครับ!” เมื่อวางสาย เพชรหันไปมองกล้าและสมชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง “ข่าวดีมากเลยพวก!” เพชรกล่าว “ทางสมาคมจะกลับมาจัดการแข่งขันตามเดิมแล้ว!” กล้าและสมชายดีใจจนแทบกระโดด “เยี่ยมเลยครับพี่เพชร!” “นี่อาจจะเป็นโอกาสของเราที่จะสู้กลับแล้ว” เพชรกล่าว “ถึงแม้ว่าเสี่ยวิทย์จะยังอยู่เบื้องหลังก็ตาม” “แต่พี่เพชรครับ แล้วเรื่องหนี้สินล่ะครับ?” สมชายถาม “เรื่องหนี้สิน… ฉันมีแผนแล้ว” เพชรกล่าว “ฉันจะขอเจรจากับเฮียสมเกียรติอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันจะเสนอเงื่อนไขที่ต่างออกไป” “เงื่อนไขอะไรครับ?” กล้าถาม “ฉันจะขอเดิมพัน” เพชรกล่าว “ฉันจะขอเดิมพันกับเฮียสมเกียรติว่า ถ้าฉันชนะการแข่งขันชิงแชมป์ ฉันขอให้เขาช่วยเคลียร์หนี้ของพ่อฉันทั้งหมด” กล้าและสมชายมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น “เดิมพัน? มันจะเสี่ยงเกินไปไหมครับพี่เพชร?” “มันเสี่ยง” เพชรยอมรับ “แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” “แล้วถ้าพี่เพชรแพ้ล่ะครับ?” สมชายถาม “ถ้าฉันแพ้…” เพชรหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “ฉันก็จะยกค่ายมวยแห่งนี้ให้กับเฮียสมเกียรติ” คำพูดของเพชรทำให้ทั้งกล้าและสมชายตกใจจนพูดไม่ออก การตัดสินใจครั้งนี้ถือเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเพชร “พี่เพชรครับ…” กล้าเริ่มพูด “ฉันตัดสินใจแล้ว” เพชรกล่าว “นี่คือหนทางเดียวที่ฉันจะสามารถรักษาค่ายมวยของพ่อไว้ได้ และสู้กับพวกที่คิดจะทำร้ายเรา” เพชรมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่ท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวออกไป เขาตั้งปณิธานในใจว่า จะต้องคว้าชัยชนะมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เขามีดีพอที่จะเป็นทายาทแห่งตำนานพยัคฆ์ดำ และปกป้องมรดกของพ่อไว้ได้