อรเดินเข้าไปในโกดังเก่าที่มีกลิ่นอับชื้นคละคลุ้ง แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเพียงไม่กี่ดวงส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของคนงานที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการขนย้ายลังไม้ใบใหญ่ขึ้นรถบรรทุก รถคันนั้นดูแข็งแรงทนทาน ราวกับจะพร้อมรับน้ำหนักมหาศาลที่กำลังจะถูกยัดเยียดเข้าไป ไอ้ดำยืนคุมงานอยู่ไม่ห่างจากรถ สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าส่วนหนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างระแวดระวัง "อร มาแล้วเหรอ" เสียงของมันแหบพร่ากว่าปกติ "ดีมากที่มาตรงเวลา ฉันเกือบจะนึกว่าเธอเปลี่ยนใจเสียแล้ว" อรกลืนน้ำลายฝืดๆ รู้สึกถึงความเย็นที่เกาะกินไปทั่วร่าง แม้ว่าอากาศในโกดังจะไม่ได้หนาวเหน็บอะไร "ฉันมาตามนัดค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ "ฉันจะทำอะไรคะ" "ช่วยเราขนของพวกนี้ขึ้นรถ" ไอ้ดำชี้ไปที่ลังไม้หลายสิบใบที่วางเรียงรายอยู่เต็มพื้นโกดัง "ระวังให้ดี ของข้างในมันมีค่ามาก ถ้าเสียหายไปแม้แต่น้อย เธอรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" คำพูดของไอ้ดำแฝงไปด้วยการข่มขู่ที่ชัดเจน อรพยักหน้าอย่างจำใจ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในลังไม้นั้นคืออะไร การขนส่งในคืนนี้ไม่ใช่การขนยาเสพติดล็อตเล็กๆ อย่างที่เคยทำ มันคือการขนส่งครั้งใหญ่ที่อาจจะนำพาเธอไปสู่จุดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ขนไปสิ" ไอ้ดำออกคำสั่ง "อย่ามัวยืนเฉยอยู่ตรงนั้น" อรสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ลังไม้ใบแรก ลังไม้แต่ละใบมีน้ำหนักมากเกินกว่าที่เธอจะยกได้เพียงลำพัง คนงานอีกสองสามคนเข้ามาช่วยกันแบกขึ้นรถ ชายฉกรรจ์เหล่านั้นทำงานอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อย แต่สีหน้าของพวกเขากลับดูเคร่งเครียดและไร้ความรู้สึก อรสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างพวกเขาและความรู้สึกของเธอเอง เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัว ความไม่สบายใจ และที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกผิดที่กำลังจะเข้าไปมีส่วนร่วมในการกระทำที่ผิดกฎหมาย "งานนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ" อรเอ่ยถาม ขณะที่ช่วยกันยกลังใบหนึ่งที่หนักอึ้ง "ทำไมถึงต้องเป็นล็อตใหญ่ขนาดนี้" ไอ้ดำหัวเราะในลำคอ "เธอถามมากไปแล้วอร" มันตอบ "หน้าที่ของเธอคือทำตามที่ฉันสั่ง ไม่ใช่มาถามหาเหตุผล" มันเดินเข้ามาใกล้เธออีกนิด กระซิบข้างหู "จำไว้ให้ดี ถ้าเธอทำอะไรให้ฉันไม่พอใจ คนที่ซวยคือป้าสมศรีของเธอ" คำพูดของไอ้ดำเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ อรเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา เธอรู้ดีว่าเธอต้องอดทน อดทนเพื่อป้าสมศรี อดทนเพื่อความปลอดภัยของคนที่เธอรัก "เข้าใจแล้วค่ะ" เธอตอบสั้นๆ พลางก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป การขนย้ายดำเนินไปอย่างต่อเนื่องภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืน ดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าเป็นเหมือนพยานเพียงหนึ่งเดียวที่มองเห็นการกระทำอันผิดกฎหมายนี้ อรทำงานอย่างหนักจนเหงื่อโทรมกาย แขนขาเริ่มปวดเมื่อย แต่เธอก็ยังคงฝืนทน แรงผลักดันจากความกลัวและความรับผิดชอบทำให้เธอมีกำลังใจที่จะทำต่อไป "ใกล้เสร็จแล้ว" ไอ้ดำพูดขึ้น "อีกไม่กี่ลังก็เรียบร้อย" อรเห็นคนงานสองคนกำลังช่วยกันยกลังใบสุดท้ายขึ้นรถ ลังใบนั้นดูใหญ่กว่าใบอื่นๆ เล็กน้อย และมีตราประทับที่ดูแปลกตาอยู่บนพื้นผิว "ลังนี่มัน..." อรพยายามจะเอ่ยถาม แต่ก็ถูกไอ้ดำขัดขึ้นเสียก่อน "อย่าถามอะไรมาก" มันสั่ง "ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดก็พอ" เมื่อลังไม้ทั้งหมดถูกขนขึ้นรถจนเต็ม รถบรรทุกคันนั้นก็พร้อมที่จะออกเดินทาง ไอ้ดำเดินไปที่รถ เปิดประตูและปีนขึ้นไปนั่งข้างคนขับ "อร" มันหันมามองเธอ "เธอจะกลับบ้าน หรือจะมากับฉัน" อรชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องเลือกระหว่างสองทางเลือกนี้ การกลับบ้านหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกผิดและบาปที่ได้กระทำลงไป แต่การไปกับไอ้ดำหมายถึงการก้าวเข้าไปสู่โลกที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ฉัน... ฉันจะกลับบ้านค่ะ" อรตอบเสียงแผ่วเบา ไอ้ดำยิ้มเยาะ "แน่ใจนะ" มันถาม "เธอไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นเธอที่นี่หรือไง" อรส่ายหน้า "ฉันไม่กลัวค่ะ" เธอโกหก เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ก็ดี" ไอ้ดำกล่าว "แต่จำไว้ ถ้ามีอะไรผิดพลาด เธอรู้ว่าจะต้องโทษใคร" มันสั่งให้คนขับรถออกรถไป ทิ้งให้อรยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืด อรเฝ้ามองรถบรรทุกคันนั้นค่อยๆ แล่นหายไปในความมืด รู้สึกราวกับว่าเธอเพิ่งจะส่งอาวุธร้ายแรงออกไปทำลายชีวิตผู้คน อรเดินโซเซออกจากโกดังเก่า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนแทบจะทนไม่ไหว เธอนั่งลงบนพื้นถนนที่เย็นเฉียบ น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นจะนำพาไปสู่ผลลัพธ์แบบไหน แต่เธอรู้เพียงว่าเธอได้ก้าวเข้าไปสู่เส้นทางที่อันตราย และไม่มีทางถอยกลับ "อร! นี่เธอทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น อรเงยหน้าขึ้นมอง เห็นป้าสมศรีกำลังเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง "ป้า..." อรพุ่งเข้าไปกอดป้าสมศรีแน่น "หนู... หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะ" ป้าสมศรีกอดตอบหลานสาวอย่างปลอบประโลม "ไม่เป็นไรนะคนดี ป้าอยู่นี่แล้ว" อรซบหน้ากับไหล่ของป้าสมศรี พยายามระบายความรู้สึกทั้งหมดออกมา เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเล่าเรื่องทั้งหมดให้ป้าสมศรีฟังได้ แต่การได้อยู่ใกล้ๆ ป้า ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "เรากลับบ้านกันเถอะนะ" ป้าสมศรีพูดเบาๆ "พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที" อรพยักหน้าอย่างอ่อนแรง เธอปล่อยมือจากป้าสมศรี และพยายามยิ้มให้ "ค่ะป้า" ขณะที่เดินกลับบ้าน อรคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอรู้ว่าการขนส่งครั้งนี้ไม่ใช่แค่การส่งของ แต่มันคือการส่งความหวังให้กับใครบางคน และอาจจะเป็นการทำลายชีวิตของใครอีกหลายคน เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นถูกต้องหรือไม่ หรือเธอควรจะหาทางหนีจากวงจรนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป