แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องเช่า กระตุ้นให้ร่างที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงค่อยๆ ขยับเขยื้อน อรลืมตาขึ้นช้าๆ ความปวดเมื่อยทั่วร่างและอาการมึนงงยังคงเกาะกุมจิตใจ ราวกับผลพวงจากค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนฉายซ้ำในหัว ราวกับฝันร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "อร ตื่นได้แล้ว" เสียงน้าสมศรีดังขึ้นจากนอกห้อง "เดี๋ยวเราสายกัน" อรลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า เธอเดินไปที่อ่างล้างหน้าเล็กๆ หน้าห้อง ล้างหน้าล้างตาเพื่อเรียกสติให้กลับมาเต็มที่ ภาพสะท้อนในกระจกทำให้เธอแทบไม่รู้จักตัวเอง ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้ดูหมองคล้ำและเหนื่อยล้า ใบหน้าซูบตอบลงไปถนัดตา ราวกับถูกบั่นทอนพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น "พร้อมแล้วค่ะน้า" อรตอบเสียงแผ่วเบา หลังจากกินข้าวต้มประทังความหิวกันเพียงเล็กน้อย อรกับน้าสมศรีก็เดินออกจากห้องเช่า มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบตามที่น้าสมศรีบอกไว้ ตลอดทางอรพยายามมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นผู้คน สภาพอาคารบ้านเรือน หรือยานพาหนะที่สัญจรไปมา เธอพยายามจดจำทุกรายละเอียด ราวกับกำลังเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน "เราจะไปหาไอ้ดำที่ไหนคะ" อรเอ่ยถาม "แถวนี้แหละ" น้าสมศรีตอบไปพลางกวาดตามองไปรอบๆ "เขาบอกให้ไปรอที่ร้านกาแฟมุมถนนนั่น" ร้านกาแฟที่น้าสมศรีชี้เป็นร้านเล็กๆ เก่าๆ ตั้งอยู่หัวมุมถนนสายหนึ่งที่ดูค่อนข้างพลุกพล่าน มีผู้คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย แต่บรรยากาศโดยรวมกลับดูเงียบเหงาและไม่น่าไว้วางใจนัก อรกับน้าสมศรีเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน สั่งกาแฟดำคนละแก้ว แล้วก็นั่งรออย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง รถยนต์สีดำคันเข้มก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าร้านอย่างรวดเร็ว กระจกหน้ารถถูกลดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสันทัด ผิวคล้ำ ดวงตาคมกริบดูดุดัน และมีรอยแผลเป็นเล็กๆ พาดผ่านเหนือคิ้วซ้าย เขาคือ "ไอ้ดำ" ที่น้าสมศรีพูดถึง "มาแล้วเหรอ" ไอ้ดำเอ่ยถามเสียงห้วนๆ ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า "น้าสมศรี นี่หลานเหรอ" "ใช่ค่ะคุณดำ นี่อรุณรัศมี ลูกของเจ๊มาลี" น้าสมศรีรีบตอบ เสียงเต็มไปด้วยความประหม่า ไอ้ดำกวาดตามองอรตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสำรวจ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของเธอ "หน้าตาดูดีนะ สมกับเป็นลูกเจ๊มาลี" เขาพูดพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "งานที่ว่าน้าสมศรีคงบอกไปบ้างแล้วนะ" "บอกไปบ้างแล้วค่ะ" อรตอบเสียงชัดเจน เธอพยายามรักษาท่าทีให้ดูเข้มแข็ง แม้หัวใจจะเต้นระรัว "ดี" ไอ้ดำพยักหน้า "ฉันชื่อดำนะ เรียกแค่นี้ก็พอ ไม่ต้องมีคุณ" เขาหันไปหาน้าสมศรี "ของที่ต้องส่งมันอยู่ที่นี่" เขาชี้ไปที่เบาะหลังรถ ซึ่งมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำวางอยู่ "ฉันต้องการให้แกไปส่งที่นี่" เขาหยิบซองเอกสารออกมา ยื่นให้ "ที่อยู่มันอยู่ในนี้ทั้งหมด ค่าจ้างแกจะได้ครึ่งหนึ่งก่อน ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่ง ถ้าส่งของเรียบร้อยแล้ว ฉันจะให้" อรรับซองเอกสารมา เปิดดูข้างใน มีทั้งธนบัตรจำนวนหนึ่ง และกระดาษเล็กๆ ที่จดที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ "จำนวนเงิน... เท่านี้จริงๆ เหรอคะ" อรเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ใช่" ไอ้ดำตอบ "แต่ต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้เท่านั้นนะ ถ้าเกินกำหนด ฉันไม่จ่าย" "แล้ว... จะรู้ได้ยังไงว่าของในกระเป๋าคืออะไรคะ" อรเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ ไอ้ดำหัวเราะเสียงดัง "แกไม่ต้องรู้หรอกน่า แค่ทำตามหน้าที่ให้ดีก็พอ ถ้าอยากรอดนะ" เขาเหลือบมองอรอย่างมีความหมาย "แล้วก็... อย่าคิดจะเปิดดู หรือคิดจะทำอะไรที่ไม่เข้าท่าล่ะ ถ้าแกอยากให้แม่กับน้องของแกปลอดภัย" คำพูดของไอ้ดำทำเอาอรตัวเย็นเฉียบ เธอเข้าใจได้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร เขาต้องการข่มขู่เธอ และใช้เรื่องครอบครัวของเธอเป็นเครื่องต่อรอง "หนูเข้าใจค่ะ" อรตอบเสียงสั่น "หนูจะรีบไป" "ดี" ไอ้ดำผงกศีรษะ "นี่เบอร์ฉัน ถ้ามีปัญหาอะไร โทรมา อย่าไปยุ่งกับใครอื่น" เขาโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าๆ มาให้ "เอาไปใช้ก่อน" อรรับโทรศัพท์มาอย่างงุนงง "แล้ว... ถ้าหนูทำงานเสร็จ" "ถ้าทำงานเสร็จแล้ว... ก็ไปเคลียร์เรื่องหนี้สินของพ่อแกให้เรียบร้อย แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก" ไอ้ดำพูดตัดบท "แต่ถ้าแกพลาด... ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ว่าแล้ว ไอ้ดำก็สตาร์ทเครื่องยนต์ ขับรถออกไป ทิ้งให้อรกับน้าสมศรียืนนิ่งอยู่ที่เดิม อรหันไปมองน้าสมศรี น้าสาวของเธอก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน "เขาพูดอย่างนั้น... หมายความว่ายังไงคะน้า" อรเอ่ยถาม "น้า... น้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" น้าสมศรีตอบอย่างกังวล "แต่เขาคงหมายถึงว่า... ถ้าเราทำสำเร็จ เราก็มีเงินไปใช้หนี้ แล้วเราก็จะมีชีวิตของเราต่อไป" "แล้วถ้าหนูทำไม่สำเร็จล่ะคะ" อรคะยั้นคะยอถาม น้าสมศรีอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "น้า... น้าก็ไม่รู้เหมือนกันอร" อรสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเปิดกระเป๋าเดินทางใบนั้นออกดู ข้างในเต็มไปด้วยห่อกระดาษสีขาวหลายห่อ เมื่อลองแกะออกดู ก็พบว่าเป็นผงสีขาวละเอียด อรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่มัน... ยาเสพติด! "นี่มัน... ยาไอซ์นี่คะ!" อรตะโกนเสียงหลง น้าสมศรีหน้าซีดเผือด "อะ... อะไรนะ" "ในกระเป๋า... มันมียาไอซ์เต็มไปหมดเลยค่ะน้า" อรพูดเสียงสั่น "ไม่จริงน่า" น้าสมศรีเอื้อมมือไปหยิบห่อหนึ่งขึ้นมาดู เมื่อแกะออกดู ก็แทบจะลมจับ "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้" "เราจะทำยังไงดีคะน้า" อรหันไปมองหน้าน้าสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "หนูไม่อยากทำนะ" "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่อร" น้าสมศรีพูดเสียงอ่อนแรง "เงินค่าเช่าก็ค้างอยู่ เงินจะกินก็ไม่มี ถ้าเราไม่ทำ... เราจะอยู่กันยังไง" อรยืนนิ่ง จ้องมองกองยาไอซ์ตรงหน้า สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธอเคยเห็นข่าวเกี่ยวกับนักค้ายาที่ถูกจับกุม เห็นภาพผู้ติดยาที่ชีวิตพังทลาย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง เธอจะต้องมามีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งผิดกฎหมายเหล่านี้ "หนู... หนูจะไปส่งให้เสร็จ" อรตัดสินใจในที่สุด "แต่หนูจะเอาเงินที่ได้ไปใช้หนี้ แล้วเราจะเลิกยุ่งกับเรื่องพวกนี้เด็ดขาด" "ดีมากอร" น้าสมศรีตอบรับอย่างโล่งอก "รีบไปเถอะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" อรสะพายกระเป๋าเดินทางใบนั้นไว้บนบ่า เธอก้าวเดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างช้าๆ ทิ้งความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวไว้เบื้องหลัง ทุกย่างก้าวของเธอ ราวกับกำลังเดินเข้าไปสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม และไม่แน่ว่าเธอจะสามารถเดินออกจากมันไปได้หรือไม่