กระสุนปืนที่ดังสนั่นกลางความมืดของท่าเรือร้าง สร้างความตื่นตระหนกให้กับพงศศรและหญิงสาวปริศนา แต่เมื่อเขาหันไปมองต้นเสียง กลับพบกับบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวในที่แห่งนี้… ความจริงอันเจ็บปวดของรอยร้าวในครอบครัวชัยอนันต์ กำลังจะเปิดเผยต่อหน้าเขา… “หนีเร็ว!” หญิงสาวตะโกน พลางคว้าแขนพงศศร แต่พงศศรยืนนิ่ง เขามองไปยังเงาตะคุ่มที่กำลังพุ่งเข้ามา ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว… ภาพอุบัติเหตุที่พรากชีวิตบางคนไป… เงาร่างนั้นพุ่งเข้ามาใกล้ จนมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น… มันคือ… ‘กนกวรรณ’ พี่สาวของพิมพ์ชนก! อดีตคนรักของกิตติ ชัยอนันต์ ที่เสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน! “กนกวรรณ! เป็นไปไม่ได้! เธอตายไปแล้ว!” หญิงสาวที่อยู่กับพงศศรตะโกนด้วยความตกใจ “ฉันไม่ได้ตาย… ฉันแค่หายไป… หายไปจากโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายของพวกแก!” กนกวรรณพูดเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น “เธอ… เธอต้องการอะไร? ใครกันที่บอกเธอว่าฉันเกี่ยวข้อง?” พงศศรเอ่ยถาม “ฉันรู้เอง… ฉันเห็นทุกอย่าง… ฉันเห็นว่ากิตติมันกำลังจะทำลายทุกอย่าง… ฉันเห็นว่ามันกำลังจะเอาทุกอย่างของฉันไป… เหมือนที่มันเคยทำ” กนกวรรณเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าบิดเบี้ยว “มันคืออะไร? มันคืออะไรที่กิตติทำกับคุณ?” พงศศรพยายามถาม “มัน… มันขโมยทุกอย่างของฉันไป! ความรัก… ความฝัน… แม้กระทั่งชีวิต… ของคนที่ฉันรัก!” กนกวรรณพูดพลางชี้ไปที่หญิงสาวปริศนาที่ยืนข้างพงศศร “นี่มันอะไรกัน?” พงศศรหันไปมองหญิงสาวปริศนา “ฉัน… ฉันคือ ‘ลลิตา’… ลูกสาวของกนกวรรณ… ที่กิตติพรากพ่อไปจากฉัน… และทำลายชีวิตแม่ของฉัน!” ลลิตาพูดเสียงสั่นเครือ “อะไรนะ! ลลิตา… ลูกสาวของกนกวรรณ?” พงศศรจำได้ทันที เรื่องราวของกนกวรรณที่หายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากเกิดอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตคนรักของเธอไป… เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีลูก “ใช่… ฉันอยู่ที่นั่น… ตอนที่แม่ของฉัน… กำลังจะถูกกิตติทำร้าย… ฉันเห็นมัน… มันทำร้ายแม่… และมันก็ฆ่าพ่อของฉัน… เพื่อปิดปาก… ฉันหนีรอดมาได้… แต่แม่… แม่ของฉัน… บาดเจ็บสาหัส… แล้วก็… หายไป…” ลลิตาร้องไห้ “ฉันไม่ได้หายไป… ฉันแค่… แฝงตัวอยู่… รอวันเวลาที่เหมาะสม… รอวันที่จะทวงคืน… ฉันเห็นกิตติ… มันมีความสุข… บนซากปรักหักพังของชีวิตฉัน… และตอนนี้… ถึงเวลาแล้ว… ที่มันจะต้องชดใช้!” กนกวรรณพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาฆาต “คุณ… คุณฆ่ากิตติ? คุณใช้มีดเล่มนั้น… แล้วก็จัดฉากให้ผม… เพื่อให้ผมเป็นคนรับผิด?” พงศศรถาม “ใช่… เพราะคุณ… คุณมันก็ไม่ต่างจากมัน… คุณปล่อยให้มันทำเรื่องเลวร้ายมาตลอด… คุณคือส่วนหนึ่งของความอยุติธรรมนี้!” กนกวรรณตะคอก “แล้วรอยมือบนผ้าม่าน… ตัวอักษรบนโต๊ะ… นั่นก็เป็นฝีมือของคุณ?” “ใช่… เพื่อเป็นการประจาน… การตายของมัน… ให้โลกรู้ว่า… มันจะต้องชดใช้… ฉันแค่อยากให้มันทรมาน… เหมือนที่ฉันทรมาน… มาทั้งชีวิต” กนกวรรณพูดด้วยแววตาที่สั่นไหว “แล้วทำไม… คุณถึงมาปรากฏตัวที่นี่? คุณไม่ได้ต้องการให้ผมเป็นแพะรับบาปจริงๆ ใช่ไหม?” พงศศรจับจ้องไปที่กนกวรรณ กนกวรรณหัวเราะ “ฉันจะบอกความจริง… ฉันอยากให้คุณรู้… ว่าจริงๆ แล้ว… กิตติ… มันไม่ได้ทำร้ายแค่ครอบครัวฉัน… มันทำร้ายอีกหลายคน… แล้วพวกเรา… พวกเราที่ถูกทำร้าย… จะรวมตัวกัน… เพื่อทวงคืน… ความยุติธรรม!” “รวมตัวกัน? หมายถึงอะไร?” พงศศรเริ่มรู้สึกถึงภัยอันตรายที่กำลังคุกคาม “หมายถึง… มีคนที่พร้อมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้กิตติ… และพวกพ้องของมัน… ชดใช้… และฉัน… ฉันคือคนที่เชื่อมโยงทุกคนเข้าด้วยกัน!” กนกวรรณพูดด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของพงศศร… และ… เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! “กนกวรรณ!” พงศศรตะโกน พยายามจะคว้าตัวเธอ… แต่… กระสุนปืนนั้น… ไม่ได้เล็งไปที่กนกวรรณ… มันเล็งไปที่… ---