อรพยายามใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม เธอทำงานพิเศษที่ร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านชานเมือง เงินที่ได้มาไม่มากนัก แต่ก็พอประทังชีวิตไปได้ในแต่ละวัน เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ไม่คิดถึงภาพใบหน้าเย็นชาของไอ้ดำ หรือเลือดสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนไปทั่วกระท่อมหลังนั้น แต่ภาพเหล่านั้นก็ยังคงหลอกหลอนเธออยู่เสมอ ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพของชายร่างท้วมที่ถูกไอ้ดำสังหารอย่างเลือดเย็นก็ผุดขึ้นมา ราวกับจะตอกย้ำถึงความผิดบาปที่เธอได้เข้าไปพัวพัน "อร เป็นอะไรไป วันนี้ดูเหม่อลอยนะ" เสียงของป้าสมศรี ดังขึ้นมาเรียกสติของอร ป้าสมศรีเป็นเจ้าของร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้ เธอเป็นหญิงวัยกลางคนใจดี มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอ อรสนิทสนมกับป้าสมศรีมาก ราวกับเป็นแม่ลูก "เปล่าค่ะป้า แค่นอนไม่ค่อยหลับ" อรตอบพลางยิ้มแหยๆ "พักผ่อนให้เพียงพอหน่อยนะ เดี๋ยวจะป่วยไปเสียก่อน" ป้าสมศรีพูดพลางยื่นจานข้าวผัดปูมาให้ "นี่จ้ะ ข้าวผัดฝีมือป้าเอง กินให้อร่อยนะ" "ขอบคุณค่ะป้า" อรรับจานข้าวผัดมาด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกโชคดีที่ยังมีป้าสมศรีคอยดูแล แม้ว่าชีวิตของเธอจะตกต่ำถึงขีดสุดก็ตาม หลังจากเลิกงาน อรก็เดินกลับห้องเช่าเก่าๆ ที่เธออาศัยอยู่ แสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟฟ้าข้างทางส่องให้เห็นเงาของเธอทอดยาวไปบนพื้นถนนที่เปียกชื้นจากละอองฝนที่เพิ่งจะหยุดตก อากาศยามค่ำคืนเย็นยะเยือกจนน่าใจหาย อรเดินก้าวไปตามทางเท้าที่แตกร้าว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง ทุกเสียง ทุกเงาที่ผ่านเข้ามาในสายตา ล้วนทำให้เธอสะดุ้งตกใจ "ยังไงก็ต้องหาทางออกไปจากตรงนี้ให้ได้" อรพึมพำกับตัวเอง "ฉันไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดชีวิต" เธอเปิดประตูห้องเช่าเข้าไป บรรยากาศภายในห้องอับชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอับเก่าๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูทรุดโทรมและเก่าแก่ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ แสงไฟนีออนสีขาวดวงเดียวที่ติดอยู่บนเพดานให้แสงสว่างเพียงน้อยนิด ทำให้ภายในห้องดูมืดมิดและวังเวง อรเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานเล็กๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่ซ่อนไว้ใต้ชั้นวางของออกมา พลิกเปิดไปยังหน้าสุดท้ายที่เธอเคยเขียนไว้ "วันที่... ฉันได้เข้ามาพัวพันกับสิ่งเหล่านี้แล้วจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ฉันกลัวเหลือเกิน แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" อรหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เธอเผชิญอยู่ เธอรู้ดีว่าการค้ายาเสพติดเป็นสิ่งผิดกฎหมายและอันตราย แต่เธอก็รู้เช่นกันว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เธออยู่รอดได้ในตอนนี้ "ต้องแยกแยะ..." คำพูดของไอ้ดำดังขึ้นมาในหัวของเธอ "ถ้าเธออยากจะเอาตัวรอด เธอต้องรู้จักแยกแยะ" อรหยิบปากกาขึ้นมาอย่างมั่นคง เธอตั้งใจว่าจะใช้สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นเครื่องมือในการทำความเข้าใจโลกที่เธอได้หลงเข้ามา เธอจะจดบันทึกทุกอย่างที่เธอได้เรียนรู้ ทุกสิ่งที่เธอได้เห็น ทุกสิ่งที่เธอได้สัมผัส เพื่อให้เธอสามารถหาทางออกไปจากวงจรแห่งความมืดนี้ได้ "ฉันจะเริ่มต้นจากการทำความเข้าใจ 'ระบบ' ของพวกมัน" อรพึมพำกับตัวเอง "พวกเขาทำงานกันอย่างไร ใครเป็นคนสั่ง ใครเป็นคนรับ ใครเป็นคนส่ง แล้วช่องโหว่ของระบบนี้อยู่ตรงไหน" เธอเริ่มเขียนลงในสมุดบันทึกอย่างต่อเนื่อง เล่าถึงเหตุการณ์ที่เธอได้พบเจอในเมืองใต้ ความรู้สึกที่เธอมีต่อไอ้ดำ และความกลัวที่เกาะกินหัวใจของเธอ เธอยังเขียนถึงการสนทนากับป้าสมศรี และความรู้สึกผิดที่เธอมีต่อทุกคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเธอ "ป้าสมศรีเป็นคนดีจริงๆ" อรเขียน "ฉันไม่อยากทำให้ป้าผิดหวัง แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ฉันติดอยู่ในวังวนนี้แล้ว" เธอเขียนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งดวงตาเริ่มพร่ามัวไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอกลืนน้ำตาที่เอ่อคลอลงคอไปอย่างยากลำบาก "ฉันต้องแข็งแกร่งกว่านี้" อรบอกกับตัวเอง "ฉันต้องหาทางที่จะไม่จมดิ่งไปกับความมืดมิดนี้" อรปิดสมุดบันทึก แล้ววางมันกลับไปที่เดิม เธอนอนลงบนเตียงนุ่มๆ ที่ดูเหมือนจะรอคอยเธอมานาน พยายามข่มตาหลับ ภาพของไอ้ดำยังคงปรากฏขึ้นในความมืดมิด แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวเท่าครั้งก่อน เธอเริ่มที่จะยอมรับความจริงที่ว่า ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว "ฉันจะไม่ยอมแพ้" อรพึมพำก่อนที่สติจะเลือนหายไปกับความเหนื่อยล้า