ภายในซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของโรงจอดรถร้าง ดร.สมชายยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ เขาพยายามสงบสติอารมณ์หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ เสียงเครื่องยนต์ของรถคันนั้นที่ค่อยๆ จางหายไป ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ความหวาดระแวงก็ยังคงเกาะกุมจิตใจ "ดร.ครับ รถของเจ้าหน้าที่มาถึงแล้วครับ" เสียงสารวัตรดังขึ้นในโทรศัพท์ "ครับ ผมเห็นแล้ว" ดร.สมชายตอบ "ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้" เขาเปิดประตูรถอย่างช้าๆ มองซ้ายมองขวาเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะก้าวลงไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่ยืนรออยู่ "เป็นอย่างไรบ้างครับ ดร.?" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม "ผมปลอดภัยดีครับ" ดร.สมชายกล่าว "ขอบคุณมาก" "รถคันนั้นเป็นใครครับ?" เจ้าหน้าที่อีกคนถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" ดร.สมชายตอบ "แต่ผมคิดว่าพวกมันน่าจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มนักธุรกิจนอกกฎหมายที่สารัตรกำลังสืบสวนอยู่" "เราจะตรวจสอบรถของคุณอย่างละเอียดอีกครั้งนะครับ" เจ้าหน้าที่คนแรกกล่าว "เพื่อหาร่องรอย" "ได้เลยครับ" ดร.สมชายพยักหน้า ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจรถของเขา ดร.สมชายก็ได้เห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เขาเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ริมซอย เขาเห็นรอยเท้าที่ดูเหมือนจะถูกพรางไว้ด้วยใบไม้แห้ง เขาจึงก้มลงไปดู "นี่มันอะไรกัน?" ดร.สมชายพึมพำกับตัวเอง "พบอะไรเหรอครับ ดร.?" เจ้าหน้าที่ถาม "ผมคิดว่า... อาจจะมีใครบางคนซ่อนตัวอยู่แถวนี้" ดร.สมชายบอก เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายรีบเข้ามาดู เมื่อเห็นรอยเท้าที่ ดร.สมชายชี้ พวกเขาก็รู้ทันทีว่านี่คือเบาะแสสำคัญ "เราจะกระจายกำลังกันค้นหา" เจ้าหน้าที่คนแรกกล่าว "คุณ ดร.สมชาย กลับขึ้นรถไปกับผมก่อนนะครับ เพื่อความปลอดภัย" การค้นหาในบริเวณนั้นไม่ได้ผลในทันที แต่ก็ทำให้เจ้าหน้าที่มั่นใจว่า มีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องในเหตุการณ์นี้ นอกเหนือจากกลุ่มนักธุรกิจที่ถูกระบุว่าเป็นผู้บงการ เมื่อ ดร.สมชายกลับถึงบ้าน เขาก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ความคิดเกี่ยวกับรถคันนั้น และรอยเท้าที่เขาพบ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาหยิบเอกสารเกี่ยวกับโครงสร้างของแก๊งเงาขึ้นมาดูอีกครั้ง พยายามหาความเชื่อมโยงที่อาจจะมองข้ามไป "ใครกันแน่ที่อยากจะปิดปากผม?" เขาถามตัวเอง "เป็นเพราะผมรู้ความลับเกี่ยวกับสาร A มากเกินไป หรือเพราะผมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเครือข่ายการเงินของพวกมัน?" ในขณะเดียวกัน ที่สถานที่พักพิงของวิชัย บรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง วิชัยเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติในการรักษาความปลอดภัย เขาเห็นเจ้าหน้าที่บางนายมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ "มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?" วิชัยถามเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเขาคนเดิม "ไม่มีอะไรครับ" เจ้าหน้าที่ตอบ แต่ก็ดูเหมือนจะพยายามเลี่ยงที่จะสบตา "ผมรู้สึกได้ครับ" วิชัยยืนยัน "มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?" เจ้าหน้าที่ถอนหายใจ "คือ... มีข่าวกรองมาว่า กลุ่มนักธุรกิจที่อยู่เบื้องหลังแก๊งเงา อาจจะพยายามเข้ามาในพื้นที่นี้ เพื่อตามหาคนที่รู้ความลับบางอย่าง" "หมายถึงผมเหรอครับ?" วิชัยถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "อาจจะเป็นไปได้ครับ" เจ้าหน้าที่ยอมรับ "เรากำลังเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยให้เข้มงวดขึ้น" "ผมเข้าใจแล้ว" วิชัยกล่าว "ผมขอโทษที่ทำให้พวกคุณต้องลำบาก" "ไม่เป็นไรครับ" เจ้าหน้าที่กล่าว "เราทำตามหน้าที่" คืนนั้น วิชัยนอนไม่หลับเลย เขาคิดถึงทางเลือกของตัวเอง เขาไม่ต้องการจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก แต่เขาก็รู้ดีว่า ศัตรูของเขาแข็งแกร่งและมีอำนาจมาก เขาตัดสินใจว่า เขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้อง ดร.สมชาย เช้าวันรุ่งขึ้น ดร.สมชายได้รับโทรศัพท์จากสารวัตร "ดร.สมชาย ผมมีข่าวสำคัญ" สารวัตรกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "เราพบรอยร้าวในแผนการของพวกมัน" "รอยร้าวเหรอครับ?" ดร.สมชายถาม "ใช่ครับ" สารวัตรตอบ "เราได้เบาะแสจากแหล่งข่าวของเรา ว่ากลุ่มนักธุรกิจกลุ่มนั้น กำลังพยายามจะส่งคนออกไปนอกประเทศอย่างเร่งด่วน พวกเขาคงจะรู้ตัวว่าเรากำลังเข้าใกล้ตัวเต็มที" "นั่นหมายความว่า..." ดร.สมชายเริ่มพูด "ใช่ครับ" สารวัตรขัดขึ้น "เราต้องรีบดำเนินการก่อนที่พวกมันจะหลบหนีไปได้" "ผมจะช่วยอะไรได้บ้างครับ?" ดร.สมชายถาม "คุณต้องให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิธีการผลิตสาร A และข้อมูลที่คุณมีเกี่ยวกับแผนการของพวกมันทั้งหมด" สารวัตรกล่าว "ยิ่งเรามีข้อมูลมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งสามารถวางแผนการจับกุมได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น" "ผมพร้อมครับ" ดร.สมชายตอบ การต่อสู้เพื่อความจริงและความปลอดภัยกำลังจะเข้าสู่บทสรุปที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม รอยร้าวในแผนการของเหล่าอาชญากร อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะหยุดยั้งพวกเขาได้ ก่อนที่ความลับอันดำมืดจะถูกกลืนหายไปกับความมืดมิดตลอดกาล