ความเงียบงันที่ปลายสายทำให้ชาครีรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง สมชาย... คู่หูที่เขาไว้วางใจ หายไปแล้ว? หรือว่าเขาจะ... เสียชีวิต? ความกลัวและความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง “ไม่! ฉันต้องไปหาเขา!” ชาครีตัดสินใจ เขารีบออกจากสถานีตำรวจทันที โดยไม่ลืมที่จะคว้าเอกสารคดีของรุ้งและสมุดบันทึกของพิศมัยไปด้วย ชาครีขับรถไปยังโรงพยาบาลอีกครั้งด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวด้วยความกังวล เขาถามเจ้าหน้าที่ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสมชาย และได้รับคำตอบว่า... หลังจากชาครีออกไป เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกชุดหนึ่งก็ไปถึงที่เกิดเหตุ และพบว่าสมชายได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย และให้การว่าเขาถูกชายปริศนาทำร้ายก่อนที่จะหลบหนีไปพร้อมกับพิศมัย... ชาครีถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ “พิศมัยอยู่ที่ไหน?” เขาถาม “เธอถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลใกล้เคียงค่ะท่านสารวัตร” ชาครีรีบขอชื่อและที่อยู่ของโรงพยาบาลนั้น และตรงไปทันที เมื่อไปถึง ชาครีก็พบกับพิศมัยที่กำลังนั่งพักอยู่บนเตียง เธอมีรอยฟกช้ำตามใบหน้าและแขน แต่ดูเหมือนจะปลอดภัยดี “พิศมัย! คุณเป็นอะไรมากไหม?” ชาครีถามด้วยความเป็นห่วง “ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะท่านสารวัตร” พิศมัยตอบเสียงสั่น “แต่... เขา... เขาโหดร้ายมาก...” “ใคร?” “ไอ้... ‘เงา’...” น้ำตาคลอเบ้า “เขาบังคับให้ฉัน... เล่าเรื่องราวทั้งหมด... เรื่องราวที่ฉันเก็บไว้... เรื่องราวเกี่ยวกับ... รุ้ง...” ชาครีแทบจะหยุดหายใจ “คุณ... รู้เรื่องรุ้ง?” “ใช่ค่ะ... ฉัน... ฉันเคยรักเขา... รักมาก...” พิศมัยพูดเสียงเบา “แต่... เขาถูกใส่ร้าย... ถูกฆ่าตาย... เพราะ... “ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง “เพราะ... เขาไปล่วงรู้ความลับบางอย่าง... ความลับที่เกี่ยวกับ... “ พิศมัยมองไปที่ชาครีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า “...เกี่ยวกับคนที่คุณ... ไว้ใจ...” ชาครีรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า “คนที่ฉันไว้ใจ?” “ใช่ค่ะ... เขา... เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... เขาสั่งให้ฆ่ารุ้ง... และ... เขา... “ พิศมัยชี้ไปที่ชาครี “...เขาก็รู้เรื่องนี้... ตลอดมา...” ชาครีตะลึง “ผม... ผมรู้?” “ใช่ค่ะ... คุณไม่รู้ตัว... แต่คุณรู้... และ ‘เงา’... ต้องการให้คุณรู้ความจริง... เขาต้องการให้คุณ... ช่วยเปิดโปง... “ ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องก็ดับวูบลง! ความมืดมิดเข้าปกคลุม! มีเสียงกระซิบดังขึ้นมาจากมุมมืด “ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... สารวัตรชาครี...”