แสงไฟนีออนสีแดงฉานของป้ายร้านอาหารริมทาง สาดส่องลงบนใบหน้าซีดเซียวของเสือ เขายังคงวิ่งอย่างไม่หยุดหย่อน เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม เสียงหอบหายใจดังถี่กระชั้น ปอดของเขากำลังประท้วงกับการออกแรงอย่างหนัก แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะชะลอฝีเท้าลง เขายังคงได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาเป็นระยะๆ ถึงแม้จะห่างออกไปแล้วก็ตาม เขาเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่คึกคักกว่าเดิม ผู้คนเดินไปมาอย่างไม่ขาดสาย ผู้คนเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเขาเลย พวกเขาต่างก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์ของตนเอง หรือไม่ก็พูดคุยกันอย่างออกรส "ให้ตายสิ" เสือพึมพำกับตัวเอง "ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้" เขาแวะเข้าไปในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง หยิบน้ำดื่มเย็นๆ มากระดกจนหมดขวด เขาแอบมองออกไปนอกกระจก เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่สนใจ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ หายใจเข้าลึกๆ "ต้องคิด ต้องคิด" เขาพึมพำ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงตกเป็นเป้าหมายของใครบางคน พวกแก๊งเก่าของเขาไม่เคยมีใครที่ดูฉลาดแกมโกงขนาดนั้น และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนบอกว่าเขาไปให้ข้อมูลกับตำรวจ "แกไปบอกทุกอย่างให้ตำรวจฟังแล้วไม่ใช่หรือไง" ประโยคนั้นดังขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง ใครกันที่พูดแบบนั้น? และทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น? เขาตัดสินใจเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ เดินไปตามฟุตบาทอย่างช้าๆ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชน เขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่นอนในใจ เขาเพียงแต่ต้องการหลีกหนีจากอันตรายที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" เขาถอนหายใจยาว เขาคิดถึงชีวิตใหม่ที่เขาพยายามจะสร้างขึ้นมา เขาทำงานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ล้างจาน ทำความสะอาด ซักผ้า เขาพยายามเก็บเงินทีละเล็กทีละน้อย เพื่อที่จะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นในวันข้างหน้า เขาไม่อยากกลับไปข้องเกี่ยวกับยาเสพติดอีกแล้ว เขาเกลียดวิถีชีวิตแบบนั้น เกลียดความหวาดระแวง เกลียดการต้องคอยหลบซ่อน "แต่ดูเหมือนว่าอดีตมันไม่เคยยอมปล่อยวางจริงๆ" เขาพูดกับตัวเองอย่างขมขื่น ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือที่เขาพกติดตัวมาตลอดก็สั่นขึ้นมา เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "ฮัลโหล" เขาตอบรับอย่างระแวดระวัง "เสือใช่ไหม" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่เขาพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก "ครับ ผมเอง" เสือตอบ "คุณเป็นใครครับ" "ฉันคือคนที่สามารถช่วยแกได้" ชายคนนั้นกล่าว "ถ้าแกอยากมีชีวิตรอด" เสือชะงัก "คุณหมายความว่ายังไง" "ฉันรู้ว่าแกกำลังถูกตามล่า" ชายคนนั้นพูดต่อ "และฉันก็รู้ว่าทำไม" "บอกผมมาหน่อยได้ไหม" เสือรู้สึกถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ใครเป็นคนสั่งให้ตามล่าผม" "มันซับซ้อนกว่านั้นเสือ" ชายคนนั้นตอบ "แกบังเอิญไปรู้ความลับบางอย่างเข้า ความลับที่เกี่ยวกับ 'ของ' ที่แกเคยขนไปส่งให้พวกเบื้องบน" 'ของ' ที่เขาเคยขน? เสือขมวดคิ้ว เขานึกถึงครั้งสุดท้ายที่เขาทำงานให้กับแก๊ง เขาได้รับคำสั่งให้ไปรับกล่องใบหนึ่งจากโกดังร้างแห่งหนึ่ง และนำไปส่งให้กับบุคคลที่เขาไม่เคยเห็นหน้า ค่าจ้างในครั้งนั้นสูงผิดปกติ เขาไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย "ความลับอะไรครับ" เสือถามเสียงแผ่ว "ความลับเกี่ยวกับการลักลอบขนส่งสิ่งผิดกฎหมาย ไม่ใช่แค่ยาเสพติดธรรมดา" ชายคนนั้นอธิบาย "แต่มันเป็นสิ่งที่มีมูลค่าสูงกว่านั้นมาก และเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโต" "แล้วผมไปรู้ความลับนี้ได้ยังไง" เสือถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมแค่ทำตามคำสั่ง" "แกอาจจะไม่ได้ตั้งใจ" ชายคนนั้นพูด "แต่แกอาจจะบังเอิญเห็นอะไรบางอย่าง หรือได้ยินอะไรบางอย่างที่ทำให้พวกนั้นไม่สบายใจ" "แล้วทำไมคุณถึงอยากช่วยผม" เสือถามด้วยความสงสัย "คุณเป็นใคร" "ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่อยากจะเปิดโปงพวกมัน" ชายคนนั้นตอบ "ฉันเบื่อหน่ายกับความอยุติธรรม พวกมันทำเรื่องสกปรกมากมาย และลอยนวลมาตลอด" "แล้วคุณจะช่วยผมได้ยังไง" เสือถามด้วยความหวัง "ฉันจะบอกให้แกไปหาฉัน" ชายคนนั้นกล่าว "ฉันจะบอกสถานที่ให้แกตอนนี้ แต่แกต้องเชื่อใจฉันนะ เสือ" "ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เสือตอบ ชายคนนั้นบอกที่อยู่ให้เสือ เป็นย่านที่ไม่คุ้นเคย และดูเหมือนจะเป็นย่านเก่าแก่แห่งหนึ่งของเมือง "ไปที่นั่น คืนนี้ เวลาเที่ยงคืน ฉันจะรอแกอยู่ที่นั่น" "แล้วถ้าผมไปถึงแล้วเจอพวกมันล่ะ" เสือถามด้วยความกังวล "ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธีจัดการ" ชายคนนั้นกล่าว "แต่แกต้องระวังตัวให้มากที่สุด ห้ามไว้ใจใครเด็ดขาด" "ครับ" เสือตอบรับ "แล้วเจอกัน" ชายคนนั้นวางสายไป เสือเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปรอบๆ ตัวอย่างพิจารณา นี่เป็นโอกาสเดียวของเขาแล้ว เขาจะเสี่ยงหรือไม่เสี่ยง? ความลับที่เขาบังเอิญไปรู้เข้ามันคืออะไรกันแน่? และใครคือคนที่เขาควรจะเชื่อใจ? เขาตัดสินใจที่จะไปตามนัด เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เขาเดินออกจากถนนที่คึกคัก มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ชายคนนั้นบอก เขาต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนเที่ยงคืน