สถานการณ์ที่ท่าเรือเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังไม่หยุดหย่อน กลุ่มชายชุดดำที่ถูกระบุว่าเป็นลูกน้องของ 'เงา' นั้น มีจำนวนมากกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก พวกเขามีอาวุธครบมือและดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดีเพื่อรับมือกับการบุกของเจ้าหน้าที่ สารวัตรพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ เขาออกคำสั่งผ่านวิทยุอย่างต่อเนื่อง สั่งการให้ทีมสนับสนุนบุกเข้าปิดล้อมโกดัง และพยายามเข้าควบคุมตัวผู้บงการที่ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ "วิชัย! อรุณี! พวกคุณอยู่ที่ไหน?" เสียงของสารวัตรดังขึ้นผ่านวิทยุ เสียงของเขาเหนื่อยหอบแต่ยังคงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เราอยู่ที่รถครับท่านสารวัตร" วิชัยตอบ "ผมเห็นพวกมันกำลังจะขนกล่องสาร A รุ่นเข้มข้นขึ้นเรือเพื่อส่งออกนอกประเทศ" "อะไรนะ!" สารวัตรอุทาน "มันอันตรายเกินไป! อย่าเข้าใกล้เด็ดขาด!" "แต่เราต้องหยุดพวกมัน!" วิชัยยืนกราน "ถ้าสารพวกนี้หลุดออกไปข้างนอก มันจะเป็นหายนะ" "วิชัย ฟังผมนะ" สารวัตรพยายามเกลี้ยกล่อม "ผมจะส่งทีมเข้าจัดการเรื่องนี้เอง พวกคุณต้องอยู่ปลอดภัย" "ผมยอมรับคำสั่งท่านไม่ได้ครับ" วิชัยกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมเป็นคนทำให้สารนี้ถูกสร้างขึ้นมา ผมต้องรับผิดชอบ" อรุณีมองวิชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเป็นห่วง "ฉันจะอยู่กับวิชัยค่ะ" เธอประกาศกร้าว สารวัตรเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจ "ก็ได้" เขาตอบเสียงเครียด "แต่พวกคุณต้องทำตามคำสั่งผมอย่างเคร่งครัด ห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด" "รับทราบครับ" วิชัยตอบ "วิชัย" สารวัตรกล่าวต่อ "ผมจะให้ทีมสอดแนมชุดสุดท้ายเข้าไปช่วยพวกคุณ ปะปนไปกับพวกชายชุดดำที่กำลังจะขึ้นเรือ หาโอกาสสอดแนมดูว่า 'เงา' อยู่ที่ไหน" "ครับ" วิชัยรับคำ รถยนต์เคลื่อนที่เร็วคันเดิม จอดนิ่งอยู่ห่างจากแนวปะทะเล็กน้อย วิชัยและอรุณีลงจากรถอย่างเงียบเชียบ พวกเขาเคลื่อนตัวไปตามเงาของตู้คอนเทนเนอร์ มุ่งหน้าไปยังจุดที่เห็นการขนย้ายกล่องสาร A "เห็น 'เงา' หรือยัง?" สารวัตรถามผ่านวิทยุ "ยังครับ" วิชัยตอบ "แต่ผมเห็นชายคนหนึ่ง ที่สวมหมวกปีกกว้างและเสื้อโค้ทสีเข้ม กำลังยืนสั่งการอยู่ใกล้กับเรือ" "นั่นแหละ 'เงา'!" สารวัตรอุทาน "ทีมสอดแนมที่ 4 เข้าสกัดกั้น! วิชัย! หาโอกาสเข้าจับกุมตัวมัน!" วิชัยพยักหน้า เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญ แต่ก็แฝงไปด้วยความอันตรายอย่างแสนสาหัส "อรุณี" วิชัยหันไปมองเธอ "เธอรออยู่ตรงนี้ ฉันจะเข้าไปเอง" "ไม่ค่ะ" อรุณีส่ายหน้า "ฉันจะไปกับคุณ" "มันอันตรายเกินไป" วิชัยกังวล "เราจะสู้ไปด้วยกัน" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะจบเรื่องนี้ไปด้วยกัน" วิชัยมองเข้าไปในดวงตาของอรุณี เขารู้ว่าเขาไม่สามารถห้ามเธอได้ เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทั้งสองคนค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้จุดที่ 'เงา' ยืนอยู่ เสียงปืนยังคงดังอยู่รอบตัว แต่ดูเหมือนว่าการปะทะจะเริ่มเบาบางลง อาจเป็นเพราะการเข้ามาเสริมของทีมสนับสนุนสารวัตร เมื่อเข้าใกล้พอ วิชัยก็เห็น 'เงา' ชัดเจนขึ้น เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างผอมสูง ใบหน้าเรียบเฉย ไม่มีแววตาแสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเรื่องปกติธรรมดา "คุณต้องหยุดนะ" วิชัยตะโกนลั่น 'เงา' หันกลับมามองวิชัยด้วยสายตาเรียบเฉย "นายคือวิชัยสินะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันคิดว่าฉันสั่งเก็บนายไปแล้ว" "คุณคิดผิด" วิชัยตอบ "ผมจะหยุดแผนการของคุณที่นี่" "ไร้สาระ" 'เงา' หัวเราะเบาๆ "แกคิดว่าแกจะทำอะไรได้? แกมันก็แค่อดีตนักค้ายาที่พยายามจะกลับตัว" "และคุณก็คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังความเลวร้ายทั้งหมด" อรุณีเสริม "คุณทำให้ชีวิตคนมากมายต้องพังทลาย" "พวกเธอไม่เข้าใจอะไรเลย" 'เงา' กล่าว "นี่คือการเปลี่ยนแปลง นี่คือการปลดปล่อย" ทันใดนั้น 'เงา' ก็ชักปืนออกมาจากเสื้อโค้ทของเขา วิชัยและอรุณีรีบหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์ทันที เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "วิชัย! อรุณี! คุณอยู่ตรงไหน!" เสียงสารวัตรดังขึ้นมาอีกครั้ง "เรากำลังเผชิญหน้ากับ 'เงา' อยู่ที่เรือครับท่านสารวัตร!" วิชัยตะโกนตอบ "เขาพยายามจะส่งสาร A รุ่นเข้มข้นออกนอกประเทศ!" "เข้าใจแล้ว!" สารวัตรตอบ "หน่วยสนับสนุน! มุ่งหน้าไปที่เรือทันที!" แต่ก่อนที่หน่วยสนับสนุนจะไปถึง 'เงา' ก็ยิงปืนใส่ตู้คอนเทนเนอร์ที่วิชัยและอรุณีกำลังหลบอยู่ การระเบิดดังขึ้น ทำให้เศษคอนกรีตกระจายไปทั่ว "วิ่ง!" วิชัยตะโกน และคว้ามืออรุณีวิ่งหนีออกไป ทั้งสองคนวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ฝ่าดงกระสุนที่ยิงมาจาก 'เงา' พวกเขามุ่งหน้าไปยังท่าเรือที่ 'เงา' กำลังจะใช้ขนย้ายกล่องสาร A "เร็วเข้า!" วิชัยกระตุ้น เมื่อไปถึงท่าเรือ พวกเขาเห็นกล่องไม้หลายใบวางรออยู่บนทางลาดที่จะลงสู่เรือลำใหญ่ที่จอดอยู่ 'เงา' ก็วิ่งตามมาติดๆ "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" 'เงา' ตะโกน วิชัยและอรุณีหันกลับมาเผชิญหน้ากับ 'เงา' ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังมาจากรอบทิศทาง "นี่คือจุดจบของคุณแล้ว 'เงา'" วิชัยกล่าว "แกต่างหากที่จะต้องจบชีวิตลงที่นี่" 'เงา' ยิ้มเยาะ ในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หน่วยสนับสนุนของสารวัตรมาถึงแล้ว 'เงา' รู้ตัวว่าโอกาสที่จะหลบหนีได้หมดลง เขาหันไปมองเรือลำใหญ่อย่างเสียดาย ก่อนจะหันกลับมาที่วิชัยและอรุณี "ครั้งหน้าแล้วกัน" เขาพึมพำ และเงื้อปืนขึ้นเล็งมาที่วิชัย แต่ก่อนที่ 'เงา' จะได้เหนี่ยวไก เสียงปืนอีกนัดก็ดังขึ้น และ 'เงา' ก็ทรุดลงไปกองกับพื้น วิชัยและอรุณีหันไปมองด้วยความตกใจ พวกเขาเห็นสารวัตรยืนถือปืนอยู่ไม่ไกลจากนัก "จบแล้ว" สารวัตรกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน "จบสิ้นกันที" วิชัยมองร่างของ 'เงา' ที่แน่นิ่งไปกับพื้น เขารู้สึกโล่งใจ แต่ก็มีความรู้สึกผิดผสมปนเปอยู่ เขาได้เห็นความตายตรงหน้าอีกครั้ง แต่มันก็แลกมากับการที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริงเสียที