เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้นก่อนจะเงียบลง ร.ต.อ. กวินยืนนิ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาปล่อยปืนในมือลง เสียงของวิลาสินีที่ดังสะท้อนอยู่ในหู “ฉัน…ไม่ยอมให้คุณทำร้ายกวิน…” ชายปริศนา… หรือใครก็ตามที่เขาเป็น… นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกไปทั่วบริเวณ ร.ต.อ. กวินมองวิลาสินีที่ยืนตัวสั่น มือยังคงกำปืนแน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้เลือด “วิลาสินี…” ร.ต.อ. กวินเดินเข้าไปหาเธอ “เธอ…ไม่เป็นอะไรนะ?” วิลาสินีส่ายหน้าเบาๆ “ฉัน…ฉันกลัว…” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ไม่เป็นไร…ทุกอย่างจบแล้ว…” ร.ต.อ. กวินพยายามปลอบเธอ แม้ว่าใจของเขาจะยังเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด “ไม่…ยังไม่จบ…” วิลาสินีพูดเสียงแหบพร่า “เขา…เขาไม่ใช่คนเดียว…สมเกียรติ…เขาอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง…” “สมเกียรติ…” ร.ต.อ. กวินพึมพำชื่อนั้น เขารู้ดีว่าชายที่นอนสิ้นใจอยู่ตรงหน้า อาจจะเป็นเพียงฟันเฟืองตัวเล็กๆ ในแผนการอันซับซ้อนนี้ “เขา…เขาจะไม่มีวันหยุด…จนกว่าจะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง…” วิลาสินีเล่าต่อ “ฉัน…ฉันรู้ว่าเขาต้องการอะไร…เขาต้องการ…หลักฐานทั้งหมด…ที่จะเปิดโปงเขา…” “หลักฐาน?” ร.ต.อ. กวินมองไปที่กล่องที่ตกอยู่บนพื้น “หมายถึง…สมุดบันทึกเล่มนั้น…และกุญแจ?” วิลาสินีพยักหน้า “ใช่…แต่มันไม่ได้อยู่ที่นี่…แล้ว…” “หมายความว่าไง?” ร.ต.อ. กวินถามด้วยความประหลาดใจ “ฉัน…ฉันแอบเอาสมุดบันทึกและกุญแจไปอีกที่หนึ่ง…ก่อนที่เขาจะบังคับฉันมาที่นี่…” วิลาสินีกล่าว “ฉันรู้ว่าเขาไว้ใจฉัน…และฉันใช้โอกาสนั้น…เพื่อรักษาความปลอดภัยของพวกเรา…” “คุณเอาไปไว้ที่ไหน?” ร.ต.อ. กวินถามด้วยความหวัง “ที่ที่ปลอดภัยที่สุด…” วิลาสินีตอบ “ที่ที่ไม่มีใครคาดคิด…” “ที่ไหน?” “ที่ที่…ใกล้ตัวเธอมากที่สุด…กวิน…” วิลาสินีจ้องเข้าไปในดวงตาของร.ต.อ. กวิน “มันอยู่ที่…ในตู้เซฟ…ที่บ้านของเธอ…” ร.ต.อ. กวินเบิกตากว้าง “ในบ้านของฉัน? แต่…ฉันไม่เคยเห็น…” “ตู้เซฟนั้น…ซ่อนอยู่…และมีเพียงรหัสลับเท่านั้นที่จะเปิดมันได้…รหัสที่…รมิดาทิ้งไว้ให้ฉัน…” วิลาสินีพูด “ฉัน…ฉันให้รหัสกับเธอไปแล้ว…ตอนที่เธอไปหาฉันที่บ้าน…จำได้ไหม?” ร.ต.อ. กวินนิ่งไป…ภาพของวันนั้นผุดขึ้นมาในหัว…วันที่เขาไปหาวิลาสินี…วันที่เธอให้กระดาษแผ่นเล็กๆ แก่เขา…บอกว่าเป็น “ของขวัญ”… “ไม่…เป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ “ฉันคิดว่ามันเป็นแค่…ของที่ระลึก…” “ไม่ใช่…กวิน…” วิลาสินีพูด “มันคือรหัส…รหัสที่เปิดเผยความจริงทั้งหมด…และความลับของสมเกียรติ…” ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งสองคนหันไปมองทางเข้าห้องใต้ดิน “ตำรวจ…” ร.ต.อ. กวินกล่าว “ฉันต้องรีบไป…ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง…” “กวิน…ระวังตัวด้วยนะ…” วิลาสินีกล่าว “สมเกียรติ…เขาร้ายกาจกว่าที่เธอคิด…และเขาก็มีคนของเขา…กระจายอยู่ทุกที่…” “ฉันรู้…” ร.ต.อ. กวินตอบ “แต่ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้…ฉันจะหาความจริง…ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม…” เขาหันหลังกลับ และรีบวิ่งออกจากห้องใต้ดินไป ทิ้งวิลาสินีไว้กับร่างของชายปริศนา และเสียงไซเรนตำรวจที่ดังใกล้เข้ามา เมื่อร.ต.อ. กวินออกมาจากอาคารร้าง เขาเห็นรถตำรวจจอดเรียงรายอยู่เต็มถนน เขาแอบหลบเลี่ยงเจ้าหน้าที่ และรีบขับรถออกไป เขาต้องรีบกลับบ้าน…ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เมื่อมาถึงบ้าน ร.ต.อ. กวินก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเขา เขาจำได้ว่าวิลาสินีเคยพูดถึงตู้เซฟที่ซ่อนอยู่… เขาเริ่มสำรวจผนังห้องอย่างละเอียด…จนกระทั่งเขาพบ…แผงภาพวาดบนผนัง…ที่สามารถเลื่อนออกได้… ข้างในคือตู้เซฟขนาดเล็ก…ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน…ร.ต.อ. กวินนึกถึงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่วิลาสินีให้มา…เขาหยิบมันออกมาจากกระเป๋า…บนกระดาษมีตัวเลขหลายหลักเขียนอยู่… ด้วยมือที่สั่นเทา…ร.ต.อ. กวินกดรหัสตัวเลขลงบนแป้นพิมพ์ของตู้เซฟ…เสียง ‘คลิก’ ดังขึ้น…และประตูตู้เซฟก็เปิดออก… ข้างใน…มีสมุดบันทึกเล่มเดิม…และกุญแจดอกเล็กๆ…แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้น…คือ…เอกสารอีกหลายฉบับ…ที่ซ่อนอยู่…เอกสารที่เต็มไปด้วยข้อมูล…เกี่ยวกับการโอนเงิน…สัญญาที่น่าสงสัย…และรายชื่อบุคคลสำคัญ…ที่เชื่อมโยงกับคดีต่างๆ… ร.ต.อ. กวินค่อยๆ อ่านเอกสารเหล่านั้น…ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ปรากฏขึ้น…สมเกียรติ…ไม่ใช่แค่นักธุรกิจ…แต่เขาคือผู้บงการเบื้องหลังอาชญากรรมหลายคดี…และมีเครือข่ายอันทรงอิทธิพล…ที่แทรกซึมอยู่ในทุกวงการ… ทันใดนั้นเอง…เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น…เป็นเบอร์ของหัวหน้า…“กวิน…เกิดอะไรขึ้น…ฉันเห็นข่าว…มีเหตุยิงกันที่อาคารร้าง…” ร.ต.อ. กวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง…เขารู้ว่าเขาต้องรายงาน…แต่เขาก็รู้ว่า…เขาไม่สามารถบอกทุกอย่างได้… “ผม…ผมกำลังจะกลับไปรายงานครับท่าน…” เขาตอบเสียงเครียด “ดี…รีบมานะ…มีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน…” หัวหน้ากล่าว ร.ต.อ. กวินวางสายโทรศัพท์…เขามองไปที่เอกสารกองนั้น…และมองไปที่สมุดบันทึก…เขารู้ว่า…นี่คือจุดเริ่มต้น…จุดเริ่มต้นของการเปิดโปงความจริง…และการทวงคืนความยุติธรรม… แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้…คือ…เขาจะสามารถเชื่อวิลาสินีได้มากแค่ไหน?…และสมเกียรติ…จะทำอย่างไรต่อไป?… ในขณะที่เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมด…เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ…แสงไฟในห้องทำงาน…สว่างวาบขึ้นมา…แล้วก็ดับลง… ความมืดเข้าปกคลุม…แต่ในความมืดนั้น…ร.ต.อ. กวินได้ยินเสียง…เสียงฝีเท้า…ที่กำลังเคลื่อนไหว…อยู่ในห้องของเขา…!!! ใครเข้ามาในบ้านของเขา?…และเข้ามาเพื่ออะไร?…เขาจะเผชิญหน้ากับอะไรในความมืดนี้?…!!!…