ตอนที่ 5 — แผนการล่อเสือเข้าถ้ำ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านช่องว่างของหลังคาโกดังลงมา ปลุกให้เสือตื่นจากนิทรา เขาขยับตัว ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย รู้สึกได้ถึงความปวดเมื่อยตามร่างกายจากการนอนบนลังไม้
"ตื่นแล้วเหรอ" วิชัยทักทาย เขาเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเช้า ซึ่งประกอบไปด้วยขนมปังและไข่ดาวสองฟอง
"ครับ" เสือตอบรับ "คุณเตรียมอาหารไว้ให้ผมด้วยเหรอครับ"
"แน่นอน" วิชัยยิ้ม "เราต้องมีแรงไว้สู้"
ทั้งสองคนนั่งลงกินอาหารเช้าด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงอึมครึมไปด้วยความไม่แน่นอน
"เรื่องเมื่อคืน... พวกมันตามเรามาถึงที่นี่ไหมครับ" เสือถาม
"ไม่" วิชัยตอบ "เท่าที่ฉันเช็คดู พวกมันยังอยู่ที่เดิม แต่ฉันแน่ใจว่าพวกมันไม่หยุดตามล่าเราแค่นี้หรอก"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปครับ" เสือถามอย่างใจจดใจจ่อ
"เราจะใช้จุดแข็งของเราให้เป็นประโยชน์" วิชัยกล่าว "จุดแข็งของเราคือ เรามีความลับที่พวกมันต้องการปิดปาก และพวกมันก็ไม่รู้ว่าเรามีใครที่สามารถช่วยเราได้"
"คุณหมายถึงว่า..." เสือเริ่มเข้าใจ
"ใช่" วิชัยขัดขึ้น "เราจะสร้างแผนการล่อพวกมันเข้ามาหาเราเอง"
เสือขมวดคิ้ว "ล่อพวกมันเข้ามาหาเรา? แต่ถ้าพวกมันมาถึงที่นี่จริงๆ เราจะรับมือยังไง"
"เราจะทำให้พวกมันคิดว่าเรากำลังจะเอา 'ของ' ไปขายให้กับคนอื่น" วิชัยอธิบาย "พวกมันจะพยายามมาขัดขวาง เพื่อไม่ให้ 'ของ' นั้นหลุดมือไป"
"แต่ผมไม่มี 'ของ' แล้วนะครับ" เสือแย้ง
"เราจะสร้าง 'ของ' ปลอมขึ้นมา" วิชัยกล่าว "เราจะใช้สารเคมีบางอย่างที่หาได้ทั่วไป มาผสมกันให้เหมือน 'ของ' จริงมากที่สุด"
"แล้วใครจะเชื่อว่ามันคือ 'ของ' จริง" เสือถาม
"เราจะใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วย" วิชัยตอบ "ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เก่งมาก เขาสามารถทำให้ 'ของ' ปลอมของเราดูเหมือนจริงได้ และเขาก็มีเครื่องมือที่จะช่วยเราตรวจสอบ 'ของ' จริงที่พวกมันมีอยู่ด้วย"
"ฟังดู... อันตรายนะครับ" เสือกล่าว
"อันตรายแน่นอน" วิชัยยอมรับ "แต่ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เราก็จะไม่มีโอกาสได้เปิดโปงความจริงเลย"
"แล้วคุณจะติดต่อเพื่อนของคุณได้ยังไง" เสือถาม "ถ้าพวกมันคอยจับตาดูเราอยู่"
"ฉันมีช่องทางของฉัน" วิชัยกล่าว "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น"
หลังจากพูดคุยกันเสร็จ วิชัยก็พาเสือขึ้นรถกระบะคันเดิม พวกเขาขับรถออกจากโกดังร้าง มุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
"เราจะไปไหนกันครับ" เสือถาม
"ไปหา 'นักมายากล' ของเรา" วิชัยตอบ
รถกระบะขับเข้าไปในย่านชุมชนที่ดูคึกคักกว่าเดิม วิชัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาพาเสือเดินเข้าไปในอาคารพาณิชย์เก่าแก่หลังหนึ่ง
"ระวังตัวหน่อยนะ" วิชัยกระซิบ "ที่นี่อาจจะมีคนของพวกมันแฝงตัวอยู่"
ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง ชายคนนั้นมีผมสีดอกเลา สวมแว่นตาหนาเตอะ ใบหน้าดูอ่อนล้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด
"สวัสดีวิชัย" ชายคนนั้นทักทาย "นี่คือเพื่อนใหม่ของแกหรือเปล่า"
"ใช่ ดร.สมชาย" วิชัยแนะนำ "นี่คือเสือ คนที่จะมาช่วยเราเปิดโปงเรื่องนี้"
"ยินดีที่ได้รู้จัก" ดร.สมชายกล่าว พลางยื่นมือมาจับ "ฉันได้ยินเรื่องของแกจากวิชัยแล้ว"
"ผมก็ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เสือตอบรับ "ผมหวังว่าคุณจะช่วยผมได้"
"แน่นอน" ดร.สมชายตอบ "ฉันเกลียดพวกนักธุรกิจที่เอาเปรียบสังคม และพวกที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่"
"แล้ว 'ของ' ที่เราจะสร้างขึ้นมาล่ะครับ" เสือถาม
"ไม่ต้องห่วง" ดร.สมชายกล่าว "ฉันมีสารตั้งต้นบางอย่างที่สามารถทำให้มันเหมือนจริงได้เกือบ 100% และฉันก็มีเครื่องมือที่จะตรวจสอบ 'ของ' จริงของพวกมันได้ด้วย"
"คุณจะทำยังไงครับ" เสือถามด้วยความสงสัย
"เราจะใช้ข้อมูลจาก 'ของ' ปลอมที่เราสร้างขึ้นมา" ดร.สมชายอธิบาย "เมื่อพวกมันเห็นว่าเรามี 'ของ' ที่เหมือนจริง พวกมันก็จะพยายามเข้ามาเจรจาต่อรอง หรือไม่ก็พยายามขโมยมันไป ในตอนนั้น เราจะสามารถจับพิรุธ หรือเก็บหลักฐานบางอย่างมาได้"
"แล้วเราจะนัดพบกับพวกมันที่ไหน" เสือถาม
"นั่นคือส่วนที่อันตรายที่สุด" วิชัยกล่าว "เราจะต้องเลือกสถานที่ที่เหมาะสม ที่เราสามารถควบคุมสถานการณ์ได้บ้าง และมีทางหนีทีไล่"
"ฉันมีสถานที่ในใจอยู่แห่งหนึ่ง" ดร.สมชายกล่าว "เป็นโกดังเก่าของฉันที่เคยใช้เก็บสารเคมีบางอย่าง มันค่อนข้างห่างไกลผู้คน และมีทางเข้าออกหลายทาง"
"ดีเลย" วิชัยกล่าว "เราจะใช้ที่นั่น"
ทั้งสามคนเริ่มลงมือวางแผนอย่างละเอียด ดร.สมชายนำสารเคมีบางอย่างมาผสมกันในห้องทดลองเล็กๆ ที่อยู่หลังร้าน เขาอธิบายขั้นตอนต่างๆ ให้เสือฟังอย่างใจเย็น
"เสือ แกจะต้องเป็นคนนำ 'ของ' ปลอมไปวางไว้ที่โกดัง" ดร.สมชายกล่าว "และแกจะต้องคอยสังเกตการณ์ว่ามีใครเข้ามาดู 'ของ' หรือไม่"
"ผมต้องทำคนเดียวเหรอครับ" เสือถาม
"วิชัยจะคอยดูต้นทางอยู่ห่างๆ" ดร.สมชายตอบ "แต่แกต้องระวังตัวให้มากที่สุด"
เสือพยักหน้า เขากลืนน้ำลาย รู้สึกถึงความตื่นเต้นและความหวาดกลัวที่ปะปนกันไป
"แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" เสือถาม
"หลังจากนั้น เราก็จะรอ" วิชัยกล่าว "รอให้พวกมันเข้ามาหาเรา"
"แล้วถ้าพวกมันไม่เข้ามาล่ะครับ" เสือถาม
"พวกมันต้องเข้ามา" ดร.สมชายมั่นใจ "ไม่มีใครอยากเสีย 'ของ' ชิ้นใหญ่ไปง่ายๆ หรอก"
เสือมองไปที่ ดร.สมชาย และ วิชัย เขารู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นของทั้งสองคน เขาเองก็ต้องมีความมุ่งมั่นเช่นเดียวกัน
"ผมพร้อมแล้วครับ" เสือกล่าว
"ดีมาก" วิชัยกล่าว "พรุ่งนี้เราจะเริ่มปฏิบัติการ"
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสือรู้สึกเหมือนเพิ่งจะตื่นนอน แต่เวลาก็พาเขามาถึงจุดที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามจะหนีมาตลอด
4,376 ตัวอักษร