สมุดบันทึกเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักลับของซันนี่ เผยให้เห็นความลับดำมืดที่สไตลิสต์สาวเก็บงำมานาน ความสัมพันธ์ต้องห้าม บัญชีลับ และเงื่อนงำที่นำพาไปสู่ ‘เงา’… หรือว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการไขปริศนาที่แท้จริง? หลังจากที่ทีมสืบสวนเก็บหลักฐานทั้งหมดจากบ้านของซันนี่เรียบร้อย กวินทร์ได้สั่งการให้ตรวจสอบทรัพย์สินทุกชิ้นอย่างละเอียด โดยเฉพาะข้าวของส่วนตัวที่อาจถูกมองข้ามไป ท่ามกลางกระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องประดับระยิบระยับ สายตาของจ่าสิบตำรวจสมศักดิ์ก็สะดุดเข้ากับลิ้นชักเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง “สารวัตรครับ… เจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจครับ” สมศักดิ์รายงาน เขาใช้เครื่องมือเล็กๆ งัดลิ้นชักที่ปิดแน่นออกมา ภายในบรรจุสมุดบันทึกสีดำเล่มหนึ่ง วางอยู่ท่ามกลางเครื่องสำอางค์ราคาแพง กวินทร์รับสมุดบันทึกมาเปิดดู ตัวอักษรหวัดๆ เขียนลงบนหน้ากระดาษอย่างรีบร้อน ราวกับผู้เขียนต้องการจดบันทึกบางสิ่งก่อนที่จะสายเกินไป “สัปดาห์ที่ 1: เขาเริ่มติดต่อมา… น่าสนใจ… รู้เรื่องของฉันดีเกินไป” “สัปดาห์ที่ 2: สัญญาที่เขาให้… มันน่าล่อใจ… แต่ก็รู้สึกไม่ปลอดภัย… ฉันควรจะหยุดไหม?” “สัปดาห์ที่ 3: ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้… เขาได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว… ความลับที่ฉันมี… ใครจะรู้บ้าง?” ข้อความที่ถูกบันทึกไว้เต็มไปด้วยความคลุมเครือ แต่กวินทร์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดและความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ เขาอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนเจอหน้าหนึ่งที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาอย่างรุนแรง “วัน… ที่… (?)… ฉันพบว่า… เขาไม่ใช่แค่คนเดียว… มีอีก… คน… ที่เกี่ยวข้อง… และ… ยิ่งกว่านั้น… เขา… เขามี… รหัส… ของเรา…!” “รหัสของเรา?” กวินทร์พึมพำ “นี่มันหมายความว่าอะไร?” เขาสันนิษฐานว่า ‘เขา’ ในที่นี้อาจหมายถึง ‘เงา’ หรืออาจจะเป็นคนอื่นที่ซันนี่กำลังหวาดกลัว แต่การที่เธอพูดถึง ‘รหัส’ ทำให้เขานึกถึงรหัสลับที่พบในที่เกิดเหตุ “คุณสมศักดิ์ครับ ลองตรวจสอบดูว่ามีชื่อใครที่ซันนี่รู้จัก ที่มีความเกี่ยวข้องกับรหัสลับ หรือเคยทำงานร่วมกับเธอในโครงการที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยหรือข้อมูลลับๆ บ้างไหม” กวินทร์สั่งการ ขณะที่พวกเขากำลังแกะรอยจากสมุดบันทึก กวินทร์ก็รู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่น่ากลัวระหว่างคดีนี้กับคดีของ ‘ดนัย’ เขาเชื่อว่า ‘เงา’ ไม่ได้เพียงแค่สังหารเหยื่อ แต่กำลังส่งสารบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น “ข้อความที่ผนัง… ‘อีกหนึ่งบทเรียน’… และ ‘รอยยิ้ม’ ที่บิดเบี้ยว… แล้วก็ ‘รหัสของเรา’ ในสมุดบันทึก…” กวินทร์ครุ่นคิด “นี่มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา… มันคือเกม… เกมที่ ‘เงา’ กำลังเล่นกับเรา…” จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของกวินทร์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากหัวหน้าทีมพิสูจน์หลักฐาน “สารวัตรครับ เราเจอสิ่งที่น่าสนใจมากๆ จากที่เกิดเหตุ… ในซอกเล็กๆ ของรอยข่วนบนผิวหนังของคุณซันนี่ เราพบเส้นผมแปลกปลอมอยู่หนึ่งเส้น… มันไม่ใช่เส้นผมของเธอ และไม่ใช่ของใครที่เราเคยเก็บหลักฐานไว้…” “เส้นผม?” กวินทร์ถามอย่างตื่นเต้น “ใช่ครับ… และที่สำคัญ… มันมีสารเคมีบางอย่างเจือปนอยู่… เป็นสารเคมีที่… ซับซ้อนมากๆ… และเรากำลังพยายามถอดรหัสองค์ประกอบของมันอยู่ครับ” กวินทร์รู้สึกได้ถึงความหวังเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมา เส้นผมอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการระบุตัวตนของคนร้าย “รีบดำเนินการให้เร็วที่สุดนะครับ” กวินทร์กล่าว แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นขณะที่เขากำลังจะวางสาย จู่ๆ เสียงจากปลายสายก็ขาดหายไปอย่างกะทันหัน “ฮัลโหล… ฮัลโหลครับ! เกิดอะไรขึ้น?” กวินทร์ตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสัญญาณที่เงียบไป… “บ้าเอ๊ย!” กวินทร์สบถ เขารีบหันไปสั่งสมศักดิ์ “คุณสมศักดิ์! ติดต่อกลับไปที่ห้องพิสูจน์หลักฐานเดี๋ยวนี้! ด่วน!” สมศักดิ์รีบกดโทรศัพท์ แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว “สารวัตรครับ… โทรศัพท์ที่นั่น… ติดต่อไปไม่ได้เลยครับ… สัญญาณถูกตัดขาด… ราวกับ… ถูกปิดกั้น…” ใบหน้าของกวินทร์ซีดเผือด เขาตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น… ‘เงา’ ไม่ได้แค่สังหารเหยื่อ แต่กำลังตัดการสื่อสาร และกวาดล้างหลักฐาน… และที่น่ากลัวที่สุดคือ… เขาอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายเสียเอง! “พวกเราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!” กวินทร์ตะโกน แต่เมื่อพวกเขาไปถึงห้องพิสูจน์หลักฐาน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนใจหายวาบ ห้องถูกรื้อค้นข้าวของกระจัดกระจาย เอกสารและอุปกรณ์ต่างๆ ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี… และที่น่าสลดใจที่สุด… ร่างของหัวหน้าทีมพิสูจน์หลักฐาน… นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น… ท่ามกลางเศษซากที่เหลืออยู่… และสิ่งที่หายไป… คือเส้นผมที่พวกเขาเพิ่งจะพบ…