"...และทำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นอุบัติเหตุ" เต้พูดเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขาสะท้อนภาพความเจ็บปวดในอดีต "เขาบอกเธอว่าเธอแค่ตกใจมากเกินไป...ว่าเธอเห็นภาพหลอน...เขาปั้นแต่งเรื่องขึ้นมาอย่างแนบเนียน...จนเธอเชื่อสนิทใจ" ไอริสยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพทุกอย่างชัดเจนจนเธอแทบจะทนรับไม่ไหว ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความโกรธปะทุขึ้นมาพร้อมกัน ความรักที่เธอมีต่อราชาพลันกลายเป็นสิ่งโสมมที่สุดในชีวิต "แล้ว...เอกล่ะคะ" ไอริสถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "เขา...ตายจริงๆ หรือคะ" "ใช่" เต้ตอบ "ราชาจัดการทุกอย่าง...เขาทำให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุ...ไม่มีใครสงสัย...และเธอ...เธอก็จำอะไรไม่ได้เลย...กลายเป็นเครื่องมือชั้นดีของเขา" ราชาที่ยืนฟังอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าเต้จะจำรายละเอียดได้มากขนาดนี้ และที่สำคัญ เขาไม่เคยคิดว่าไอริสจะสามารถฟื้นความทรงจำได้ "แกมันก็แค่คนบ้า!" ราชาตะโกนเสียงดัง พยายามจะกู้สถานการณ์ "ทั้งหมดนี่มันเรื่องโกหก! เธอไม่มีทางเชื่อคำพูดของไอ้เต้บ้านี่หรอกไอริส!" "ฉัน...ฉันเชื่อ" ไอริสพูดเสียงเบาแต่หนักแน่น เธอมองตรงไปยังราชา ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ฉันจำได้...ฉันจำได้ว่าราชา...เขา...เขาเป็นคนเลว" คำพูดของไอริสทำให้ราชาหน้าเสีย เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง "ไม่จริง! ไอริส...เธออย่าไปเชื่อเขา" ราชาพยายามจะแก้ตัว "เขาพยายามจะใส่ร้ายฉัน...เขาอิจฉาเรา...เขาต้องการจะแยกเราออกจากกัน" "อิจฉาเหรอคะ" ไอริสหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณทำลายชีวิตผู้ชายคนหนึ่ง...ทำลายความรักของฉัน...แล้วคุณยังจะกล้าพูดถึงคำว่าอิจฉาอีกเหรอคะ" "ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" ราชาขึ้นเสียง "ทุกอย่างที่เต้พูดมามันเป็นเรื่องแต่ง! เขาอาจจะเสียสติไปแล้วก็ได้!" "ฉันไม่ได้เสียสติ" เต้พูดขึ้นเสียงเรียบ "ฉันแค่รอวันที่จะเปิดเผยความจริง...ความจริงที่แกพยายามปิดบังมาตลอด...ความจริงที่แกทำกับเอก...และกับไอริส" ไอริสทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เธอรู้สึกว่าขาของเธออ่อนแรงเกินกว่าจะยืนไหว ภาพความทรงจำที่ไหลบ่าเข้ามาทำให้เธอสับสน ปวดร้าว และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอเคยรักราชามากแค่ไหน? เธอเคยมีความสุขกับเอกมากแค่ไหน? และเธอต้องสูญเสียมันไปทั้งหมดได้อย่างไร? "แล้ว...แล้วคุณล่ะเต้" ไอริสเงยหน้ามองเต้ "คุณ...คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอคะ" "ฉันรู้ว่าราชาเป็นคนไม่ดี" เต้ตอบ "แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกับเอก...จนกระทั่งฉันสืบเจอ...และพอฉันรู้ว่าเขาใช้เธอ...ฉันก็ยิ่งแค้นหนักกว่าเดิม" "คุณ...คุณจะทำอะไรต่อไปคะ" ไอริสถาม "ฉันจะทำให้ความยุติธรรมบังเกิด" เต้กล่าว "ฉันจะเปิดโปงราชา...ให้โลกได้รับรู้ว่าเขาเป็นใคร" ราชาเห็นท่าไม่ดี เขาเหลือบมองไปที่ประตูบ้านอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่ยอมให้แกทำแบบนั้นเด็ดขาด!" ราชาตะโกน เขาพุ่งเข้าไปหาเต้หมายจะทำร้าย แต่ก่อนที่ราชาจะถึงตัวเต้ ร่างของเขาก็ถูกกระชากกลับไปโดยแรง มือของไอริสที่จับแขนเสื้อราชาไว้แน่น "อย่าไปทำร้ายเขา!" ไอริสพูดเสียงดัง "คุณมันเลวเกินไปแล้ว!" ราชาหันมามองไอริสด้วยความตกตะลึง เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าขัดขวางเขา "ไอริส...เธอ..." ราชาอ้าปากค้าง "ฉันเกลียดคุณ" ไอริสพูด น้ำตาไหลนองหน้า "ฉันเกลียดคุณที่สุดในโลก" คำพูดนั้นเหมือนดาบที่กรีดลงกลางใจของราชา เขาตัวสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง "ฉัน...ฉันจะไป" ราชาพูดเสียงแผ่ว เขาค่อยๆ ดึงแขนตัวเองออกจากมือของไอริส "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาสั่งให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น" ราชาเดินออกจากบ้านไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้ไอริสและเต้อยู่ในความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตาและความเจ็บปวด "เขา...เขาจะไปไหนคะ" ไอริสถาม "ฉันไม่รู้" เต้ตอบ "แต่ไม่ว่าเขาจะไปไหน...เขาก็หนีความผิดที่เขาทำไม่พ้นหรอก" ไอริสพยักหน้า เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่พื้น มองไปยังทางที่ราชาเดินจากไป ภาพของเอกที่เคยมีรอยยิ้มสดใสผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีอีกครั้ง เด็กสาวที่กำลังมีความสุข เด็กสาวที่กำลังมีความรัก "ฉัน...ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย" ไอริสกล่าว "แต่ฝันร้ายนี้...มันคือความจริง" "ใช่" เต้ตอบ "และมันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ของเธอ...การเดินทางเพื่อค้นหาความหมายของชีวิตที่แท้จริง" เต้ยื่นมือมาให้ไอริส ไอริสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คว้ามือของเขาไว้ "ขอบคุณนะเต้" ไอริสกล่าว "ขอบคุณที่ทำให้ฉัน...จำได้" "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เต้ตอบ พวกเขามองหน้ากัน ความเข้าใจและความผูกพันก่อตัวขึ้นในหัวใจท่ามกลางความมืดมิดของคืนวัน