รถยนต์คันเก่าของผมเคลื่อนตัวไปตามถนนที่มืดสนิท สภาพของ ‘สิงห์’ ที่นั่งอยู่ข้างๆ ดูแย่ลงเรื่อยๆ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาลงทุกขณะ ผมรู้ว่าผมต้องรีบพาเขาไปหา ‘กวิน’ โดยเร็วที่สุด “คุณ ‘สิงห์’ ครับ อดทนอีกนิดนะครับ” ผมพูด พยายามปลอบเขา “เราใกล้จะถึงแล้ว” ‘สิงห์’ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอย “ฉัน… ฉันไม่คิดว่าฉันจะรอด” “อย่าพูดแบบนั้นครับ” ผมบอก “คุณต้องสู้” “สู้… สู้ไปเพื่ออะไร ‘นก’?” เสียงของเขาอ่อนแรงลง “ทุกอย่างมันจบแล้ว” “มันยังไม่จบครับ” ผมบอก “ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ เราก็ยังมีโอกาส” ผมเหลือบมองไปยัง ‘สิงห์’ เขาดูเหมือนจะหมดกำลังใจไปแล้วจริงๆ ร่างกายที่อ่อนแรงจากการบาดเจ็บ ประกอบกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ คงทำให้เขาแทบจะประคองตัวเองไม่ไหว “ฉัน… ฉันแค่อยากจะบอกความจริงบางอย่างกับแก ‘นก’” ‘สิงห์’ พึมพำ ผมหันไปมองเขา “ความจริงอะไรครับ?” “เรื่อง… เรื่องที่ ‘เสือ’ บอกแก…” ‘สิงห์’ พูดตะกุกตะกัก “มันไม่ใช่ทั้งหมด” “หมายความว่ายังไงครับ?” ผมถาม รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง “‘เสือ’… เขาไม่ได้บอกแกทุกอย่าง” ‘สิงห์’ พูดต่อ “เขา… เขามีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น” “แผนการอะไรครับ?” ผมพยายามเค้นคำตอบจากเขา “ฉัน… ฉันไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด” ‘สิงห์’ ถอนหายใจแผ่วเบา “แต่ฉันรู้ว่า… แกเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง ‘นก’ เหมือนกับฉัน” คำพูดของ ‘สิงห์’ ทำให้ผมรู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง ผมรู้ว่าผมถูกหลอกใช้มาตลอด แต่การได้ยินมันจากปากของ ‘สิงห์’ เอง ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจ “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม?” ผมถาม “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ‘นก’” ‘สิงห์’ ตอบ “บางที… บางทีฉันอาจจะคิดว่ามันคือโอกาสเดียวที่ฉันจะมี” “โอกาสอะไรครับ?” “โอกาสที่จะ… ที่จะไถ่บาป” ‘สิงห์’ พูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าเดิม “ฉัน… ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่” ผมไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงใจแค่ไหน หรือเป็นเพียงคำพูดสุดท้ายที่เขาจะเอ่ยออกมา แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือผมต้องพาเขาไปหา ‘กวิน’ ให้ได้ “ผมจะพาคุณไปหา ‘กวิน’ นะครับ” ผมบอก “เขาจะช่วยเราได้” “‘กวิน’…?” ‘สิงห์’ ทวนคำ “เขา… เขาเชื่อใจแกจริงๆ เหรอ ‘นก’?” “ผมหวังว่าเขาจะเชื่อใจครับ” ผมตอบ “เขาเป็นคนเดียวที่ผมไว้ใจได้ตอนนี้” ผมขับรถต่อไปอย่างเร่งรีบ ขณะเดียวกันก็พยายามชวน ‘สิงห์’ คุยเพื่อไม่ให้เขาหลับไปเสียก่อน “คุณ ‘สิงห์’ ครับ… ตอนที่คุณ… ตอนที่คุณยิงท่าน ‘เสือ’…” ผมเริ่มถามอย่างระมัดระวัง “คุณแน่ใจนะครับว่าเขาจะตาย?” ‘สิงห์’ พยักหน้าช้าๆ “แน่ใจ… ฉัน… ฉันเห็นเลือด… เยอะมาก” “แล้ว… แล้วตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง?” ผมถามด้วยความอยากรู้ ‘สิงห์’ หลับตาลง “ฉัน… ฉันรู้สึกว่างเปล่า ‘นก’” เขาตอบ “เหมือน… เหมือนไม่มีอะไรเหลือแล้ว” “ผมเข้าใจครับ” ผมบอก “แต่ตอนนี้คุณต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ ‘กวิน’ ฟัง” “เล่า… เล่าไปก็ไม่มีใครอยากฟังหรอก ‘นก’” ‘สิงห์’ พูดเสียงแหบพร่า “คนอย่างฉัน… ไม่มีใครอยากฟังเรื่องของฉัน” “ผมเชื่อว่า ‘กวิน’ จะรับฟังครับ” ผมยืนยัน “เขาเป็นคนดี” “คนดี…?” ‘สิงห์’ หัวเราะเบาๆ อย่างเจ็บปวด “คำว่าคนดี… มันไม่มีอยู่จริงหรอก ‘นก’” ผมรู้สึกได้ถึงความขมขื่นในน้ำเสียงของเขา ผมรู้ว่าเขาผ่านอะไรมามากพอสมควร “แล้ว… แล้วเรื่อง ‘หมู’ ล่ะครับ?” ผมถาม “คุณรู้เรื่องของ ‘หมู’ ด้วยไหม?” ‘สิงห์’ ชะงักไปครู่หนึ่ง “‘หมู’…?” เขาถาม “รู้… รู้สิ” “เขา… เขาเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยใช่ไหมครับ?” ผมถาม “เขา… เขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ ‘เสือ’ เหมือนกัน” ‘สิงห์’ ตอบ “แต่… แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน” คำตอบของ ‘สิงห์’ ทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่า ‘กวิน’ จะต้องเข้ามาช่วยเราได้ เพราะ ‘หมู’ คือคนที่ ‘กวิน’ กำลังตามหาอยู่ ผมขับรถต่อไปจนกระทั่งถึงที่นัดหมาย ผมเห็น ‘กวิน’ ยืนรออยู่ใต้แสงไฟถนน ดวงตาของเขาสังเกตเห็นรถของผมทันที ผมจอดรถและรีบลงไปหาเขา “‘กวิน’!” ผมเรียกเสียงดัง ‘กวิน’ เดินเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว “‘นก’! เป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้…?” เขาเห็นสภาพของ ‘สิงห์’ ในรถ “เขาบาดเจ็บครับ” ผมบอก “เราต้องรีบพาเขาไป” “เกิดอะไรขึ้น?” ‘กวิน’ ถามหน้าตาตื่น “‘เสือ’ ตายแล้วครับ” ผมบอก “และ ‘สิงห์’ เป็นคนยิง” ‘กวิน’ อึ้งไปชั่วขณะ “อะไรนะ?” “ผมจะเล่าให้ฟังในรถครับ” ผมบอก “ตอนนี้เราต้องพาเขาไปให้เร็วที่สุด” เราช่วยกันพยุง ‘สิงห์’ ขึ้นรถ และผมก็สตาร์ทเครื่องยนต์ทันที “ไปที่ไหน?” ‘กวิน’ ถาม “ที่ปลอดภัย” ผมตอบ “ที่ที่เราจะไม่ถูกใครพบเจอ” ผมขับรถออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ‘สิงห์’ ที่นั่งอยู่เบาะหลัง เริ่มมีอาการชักกระตุกเบาๆ ผมรู้สึกเป็นห่วงเขามาก “เขาเป็นอะไรไป?” ‘กวิน’ ถาม “ผมไม่แน่ใจครับ” ผมตอบ “แต่เขาดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ” “เราต้องรีบแล้ว” ‘กวิน’ บอก ผมขับรถไปตามทางที่ ‘กวิน’ กำหนด ผมรู้สึกเหมือนกำลังลุ้นระทึกอยู่ตลอดเวลา ทุกๆ วินาทีมีค่ามาก เมื่อเรามาถึงที่ซ่อนแห่งใหม่ซึ่งเป็นบ้านร้างเก่าๆ แห่งหนึ่ง ผมและ ‘กวิน’ ช่วยกันพา ‘สิงห์’ เข้าไปข้างใน “เขาต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน” ‘กวิน’ บอกหลังจากตรวจดูอาการของ ‘สิงห์’ “ผมมีชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้น” ผมบอก “อาจจะพอช่วยได้” เราช่วยกันทำแผลให้ ‘สิงห์’ อย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ ‘สิงห์’ เริ่มมีสติกลับคืนมาบ้าง แต่ก็ยังดูอ่อนแรงมาก “‘สิงห์’ ครับ” ผมเรียก “คุณต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ ‘กวิน’ ฟังนะ” ‘สิงห์’ มองมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่อนลง “ฉัน… ฉันจะทำ” เขาพูดเสียงแหบพร่า “แต่… แต่ฉันขอให้แก… แกสัญญาว่า… แกจะหาความจริงให้เจอ” “ผมสัญญาครับ” ผมตอบ “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อหาความจริง” ‘สิงห์’ ถอนหายใจยาว “ดี… ดีแล้ว…” “ตอนนี้คุณพักผ่อนก่อนนะครับ” ‘กวิน’ บอก “เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องยาให้” ผมมองดู ‘สิงห์’ นอนพักผ่อนอย่างอ่อนแรงในบ้านร้างแห่งนั้น ผมรู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยเราก็พาเขาออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ยังคงค้างอยู่ในใจผม การตายของ ‘เสือ’ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่าเดิม ผมไม่รู้ว่าใครคือคนที่จะเข้ามามีอำนาจแทน ‘เสือ’ และผมก็ไม่รู้ว่าแผนการที่แท้จริงของ ‘เสือ’ คืออะไร สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือผมต้องพึ่งพา ‘กวิน’ อย่างเต็มที่ และผมก็หวังว่า ‘สิงห์’ จะสามารถให้ข้อมูลที่สำคัญแก่เราได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป