ทางเดินใต้ดินนั้นแคบและอับชื้น กลิ่นดินและกลิ่นอับชื้นปะปนกันไปจนน่าอึดอัด รามกับสารวัตรกวินเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ โดยใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องทาง "มันยาวกว่าที่คิดนะ" รามกล่าว "ดูเหมือนจะเชื่อมต่อไปยังที่อื่น" สารวัตรกวินตอบ "อาจจะออกไปนอกบริเวณโกดังก็ได้" พวกเขาเดินไปตามทางเดินนั้นเป็นเวลาหลายนาที จนกระทั่งเริ่มได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมาแต่ไกล "เสียงอะไรน่ะ?" รามถาม "เหมือนเสียงเครื่องยนต์..." สารวัตรกวินตอบ "แต่เบามาก" เสียงนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ รามกับสารวัตรกวินเร่งฝีเท้าขึ้น พวกเขาเดินมาถึงสุดทางเดิน และพบกับทางแยกเล็กๆ ทางหนึ่ง "เสียงมาจากทางขวา" รามชี้ "เหมือนมีอุโมงค์ที่ขุดเจาะขึ้นไป" พวกเขาค่อยๆ ย่องไปตามทางแยกนั้น เสียงเครื่องยนต์ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินขนาดเล็ก! "เป็นไปไม่ได้..." รามพึมพำ "เครื่องบินของใคร?" สารวัตรกวินถาม "ผมไม่รู้" รามตอบ "แต่มันไม่ใช่เครื่องบินของผมแน่ๆ" พวกเขาแอบมองผ่านช่องเล็กๆ ที่เปิดออกไปสู่ลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีเครื่องบินขนาดเล็กสีดำจอดอยู่ ลำตัวเครื่องบินถูกพ่นสีทึบจนมองไม่เห็นรายละเอียดใดๆ "นั่นมัน..." รามเบิกตากว้าง "มันคือเครื่องบินที่พวกมันเคยใช้ขนของเมื่อครั้งก่อน!" "แล้วใครเป็นคนขับ?" สารวัตรกวินถาม "ผมไม่เห็นใครเลย" รามตอบ "แต่ดูจากสภาพแล้ว มันเพิ่งจะลงจอดมาไม่นาน" ทันใดนั้นเอง ร่างของธีระก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของเครื่องบิน เขากำลังถือกล่องใบเล็กๆ อยู่ในมือ "ธีระ!" รามร้องเรียก ธีระสะดุ้งตกใจ หันมามอง ราวกับไม่คาดคิดว่าจะเจอทั้งสองคนที่นี่ "พวกนาย...มาได้ยังไง?" ธีระถาม "แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?" สารวัตรกวินถามเสียงเข้ม "นายหนีออกมาจากรถคันนั้นได้ยังไง?" ธีระลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาหา "ผม...ผมต้องขอโทษพวกนาย" "ขอโทษเรื่องอะไร?" รามถาม "ผม...ผมเป็นคนบอกพวกมัน" ธีระสารภาพเสียงเบา "ผมเป็นคนบอกว่าพวกนายจะเข้ามาในโรงเก็บเครื่องบิน" รามกับสารวัตรกวินมองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ "หมายความว่ายังไง?" รามถาม "เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น" ธีระกล่าว "ผมไม่ได้อยากจะทรยศใครนะ ผม...ผมถูกบังคับ" "ถูกบังคับ?" สารวัตรกวินถาม "ใช่" ธีระตอบ "ผมมีหนี้สินจำนวนมาก พวกมันรู้เรื่องนั้น พวกมันขู่ว่าจะทำอันตรายกับครอบครัวของผม ถ้าผมไม่ยอมทำตาม" "แล้วเรื่องน้ำหอมฉุนๆ ที่นายได้กลิ่นล่ะ?" รามถาม "นั่น...นั่นคือน้ำหอมของหัวหน้าแก๊ง" ธีระตอบ "เธอเป็นคนสั่งการทุกอย่าง" "ผู้หญิง?" สารวัตรกวินอุทาน "ครับ" ธีระพยักหน้า "เธอเป็นคนฉลาดและโหดเหี้ยมมาก เธอเป็นคนวางแผนทั้งหมด ใช้เครื่องบินของนายเป็นทางผ่านในการขนส่งยาเสพติด แล้วก็ใช้ผมเป็นสายข่าว" "แล้วทำไมเธอถึงต้องใช้เครื่องบินของราม?" รามถาม "ถ้าเธอมีกำลังขนาดนี้ ทำไมต้องเสี่ยง?" "เพราะเธอต้องการสร้างความปั่นป่วน" ธีระอธิบาย "เธอต้องการให้ดูเหมือนว่าแก๊งค้ายาเสพติดกำลังขยายอิทธิพล และใช้เครื่องบินของนายเป็นเครื่องมือ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ไปจากแผนการที่ใหญ่กว่าของเธอ" "แผนการที่ใหญ่กว่าคืออะไร?" สารวัตรกวินถาม "ผมไม่รู้แน่ชัด" ธีระตอบ "แต่ผมได้ยินเธอพูดถึง 'การควบคุม' อะไรบางอย่าง... มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอำนาจและอิทธิพล เธอมีเส้นสายที่ใหญ่กว่าที่พวกเราคิดมาก" "แล้วกล่องที่นายถืออยู่นี่คืออะไร?" รามถาม "นี่คือของที่เธอสั่งให้ผมไปเอามาจากเครื่องบิน" ธีระเปิดกล่องออก เผยให้เห็นเอกสารจำนวนหนึ่ง "มันเป็นหลักฐานบางอย่าง...ที่อาจจะเชื่อมโยงเธอกับบุคคลสำคัญบางคน" "แสดงว่าที่พวกมันพยายามจะหนีออกไปพร้อมกับยาเสพติด ก็เพื่อจะทำลายหลักฐานพวกนี้สินะ" สารวัตรกวินสรุป "ใช่ครับ" ธีระกล่าว "ผมกลัวมาก ผมเลยแอบเอาเอกสารพวกนี้ออกมา ผมหวังว่ามันจะช่วยพวกคุณได้" "นายทำถูกแล้ว ธีระ" สารวัตรกวินกล่าว "อย่างน้อยนายก็ยังมีความกล้าที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดไป" "แต่ตอนนี้เราจะทำยังไงต่อ?" รามถาม "พวกนั้นยังอยู่ข้างบน" "เราต้องรีบออกจากที่นี่" สารวัตรกวินกล่าว "เอกสารพวกนี้คือสิ่งสำคัญที่สุดที่เราต้องนำไปมอบให้ทางการ" ทั้งสามคนมองหน้ากัน พวกเขาเพิ่งจะค้นพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เคยคาดคิดไว้ การต่อสู้กับแก๊งค้ายาเสพติดธรรมดาๆ ได้แปรเปลี่ยนเป็นการเผชิญหน้ากับเครือข่ายอำมหิตที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด และมีผู้บงการที่ทรงอิทธิพลคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง