ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยเข้ามาในโกดังร้าง กลิ่นสารเคมีฉุนรุนแรงปะปนกับกลิ่นอายแห่งความตึงเครียด 'วิชัย' และ 'อสรพิษ' ถูกจับกุมตัวได้สำเร็จ แต่คำพูดของสารวัตรกวินกลับสร้างความประหลาดใจและความหวาดหวั่นให้กับรามและธีระยิ่งกว่าเดิม "ใครคือ 'เหยี่ยว' ครับสารวัตร?" รามถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดระแวง สารวัตรกวินมองไปยัง 'วิชัย' ที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับราม แววตาของสารวัตรกวินฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "คนที่อยู่ใกล้ตัวพวกแกมากที่สุด" สารวัตรกวินกล่าวเน้นย้ำ "คนที่พวกแกไว้ใจ... หรือคนที่พวกแกคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้" ธีระหน้าเสีย เขาพยายามนึกย้อนไปถึงคนที่เขาเคยไว้ใจ คนที่เคยช่วยเหลือเขา หรือคนที่เขาเคยร่วมงานด้วย "ผม... ผมไม่เข้าใจครับสารวัตร" ธีระกล่าว เสียงสั่นเครือ "ใครคือ 'เหยี่ยว'?" "เราต้องกลับไปที่ฐานปฏิบัติการก่อน" สารวัตรกวินกล่าว "ที่นั่นเรามีหลักฐานทั้งหมดที่ 'วิชัย' ทิ้งไว้" เมื่อกลับถึงฐานปฏิบัติการชั่วคราว บรรยากาศก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้น เจ้าหน้าที่ได้นำหลักฐานที่ยึดได้จาก 'วิชัย' มาวางไว้บนโต๊ะทำงาน ซึ่งรวมถึงแผนที่เส้นทางบินที่ซับซ้อน และบันทึกข้อมูลบางอย่าง "แผนที่นี่คือเส้นทางบินที่ 'เหยี่ยว' ใช้ในการขนส่งยาเสพติด" สารวัตรกวินอธิบาย "พวกเขาใช้เส้นทางบินที่หลบเลี่ยงเรดาร์ และใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์" รามหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอย่างพิจารณา เขาจำเส้นทางบินบางส่วนได้ดี เป็นเส้นทางที่เขาเคยบินในช่วงที่เขาถูกบังคับให้ร่วมมือกับแก๊ง "ผมเคยบินเส้นทางนี้" รามกล่าว "มันเป็นเส้นทางที่อันตรายมาก" "ใช่" สารวัตรกวินตอบ "และ 'วิชัย' ก็คือคนที่วางแผนเส้นทางบินเหล่านี้" "แล้ว 'เหยี่ยว' คือใครครับ?" ธีระถามอย่างร้อนรน สารวัตรกวินหยิบเอกสารบันทึกข้อมูลบางอย่างขึ้นมา "จากบันทึกของ 'วิชัย' เราพบว่า 'เหยี่ยว' เป็นผู้ที่คอยให้คำสั่งสุดท้ายเกี่ยวกับการขนส่งยาเสพติดทั้งหมด และเป็นผู้ที่รับผิดชอบในการจัดการเครือข่ายทั้งหมด" "แต่เรายังไม่รู้ชื่อของ 'เหยี่ยว' เลย" รามกล่าว "หรือว่า... 'เหยี่ยว' คือ 'วิชัย'?" "ไม่" สารวัตรกวินส่ายหน้า "จากข้อมูลในบันทึก 'วิชัย' เป็นเพียงแค่คนระดับกลางที่คอยจัดการเรื่องการบินและเส้นทางเท่านั้น ไม่ใช่หัวหน้าใหญ่" "แล้วใครล่ะครับ?" รามถาม "เราต้องดูจากความสัมพันธ์ของ 'วิชัย' กับคนอื่นๆ" สารวัตรกวินกล่าว "และสิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ... 'วิชัย' ได้กล่าวถึงบุคคลหนึ่งที่เขามักจะติดต่อด้วยเสมอ เพื่อรับคำสั่งจาก 'เหยี่ยว'" สารวัตรกวินหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของชายคนหนึ่งที่รามคุ้นเคยเป็นอย่างดี ชายคนนั้นคือ 'คุณภพ' เจ้าของอู่ซ่อมเครื่องบินที่รามเคยทำงานด้วย "เป็นไปไม่ได้!" รามอุทานอย่างตกใจ "คุณภพเหรอครับ?" "ใช่ ราม" สารวัตรกวินกล่าว "จากหลักฐานทั้งหมด 'คุณภพ' คือ 'เหยี่ยว'" "แต่... คุณภพดูเหมือนคนดีนะครับ" ธีระกล่าวอย่างไม่เชื่อสายตา "เขาช่วยเหลือผมหลายครั้ง" "ภายนอกอาจจะดูดี" สารวัตรกวินกล่าว "แต่ภายใต้หน้ากากนั้น เขาคืออาชญากรตัวฉกาจ เขาใช้ธุรกิจซ่อมเครื่องบินบังหน้า เพื่อลักลอบขนส่งยาเสพติด เขาใช้ความรู้เรื่องเครื่องบินของเขา วางแผนเส้นทางบินที่ซับซ้อน และใช้คนอย่าง 'วิชัย' และ 'อสรพิษ' เป็นเครื่องมือ" รามยังคงอึ้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่า 'คุณภพ' จะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังอาชญากรรมทั้งหมดนี้ ชายที่เคยช่วยเหลือเขา ชายที่ดูเหมือนจะเป็นคนดี กลับกลายเป็นผู้บงการที่โหดเหี้ยม "แล้วเครื่องบินของผมล่ะครับ?" รามถาม "เขาเอาเครื่องบินของผมไปทำไม?" "เขาต้องการใช้เครื่องบินของนาย" สารวัตรกวินตอบ "เพราะเครื่องบินของนายมีสมรรถนะสูง และสามารถบินในเส้นทางที่ยากลำบากได้ เขาอาจจะต้องการใช้เครื่องบินของนายในการขนส่งยาเสพติดล็อตใหญ่" "ผมต้องไปหยุดเขา" รามกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ใจเย็น ราม" สารวัตรกวินกล่าว "เรามีแผนอยู่แล้ว การจับกุม 'คุณภพ' จะต้องเป็นไปอย่างรัดกุม เราจะไม่ให้เขาหลุดรอดไปได้อีก" "ผมขอไปด้วยครับ" รามยืนกราน "แน่นอน" สารวัตรกวินตอบ "นายคือส่วนสำคัญของภารกิจนี้" การเผชิญหน้ากับ 'เหยี่ยว' หรือ 'คุณภพ' กำลังจะมาถึง รามรู้ดีว่านี่จะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา และของอาชญากรรมทั้งหมดที่เกิดขึ้น "เราจะบุกเข้าไปที่อู่ซ่อมเครื่องบินของ 'คุณภพ' ในคืนนี้" สารวัตรกวินกล่าว "เราต้องจับตัวเขาให้ได้คาหนังคาเขา" รามพยักหน้า เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง ศัตรูที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่ดูจริงใจ