ท้องฟ้ายามค่ำคืนประดับประดาไปด้วยดวงดาวนับล้าน แต่สำหรับรามแล้ว ค่ำคืนนี้กลับเต็มไปด้วยอันตรายและความตื่นเต้น เครื่องบินเล็กคู่ใจของเขาทะยานขึ้นสู่อากาศ แสงไฟจากแผงควบคุมส่องสว่างใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยสมาธิ เขาจ้องมองไปยังเครื่องบินขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งความเร็วขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามมาด้วยเครื่องบินอีกเครื่องที่ดูคล้ายกับเครื่องบินส่วนตัวหรูหรา "ผมเห็นแล้ว! เครื่องบินขนส่งสินค้าลำใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ!" รามรายงานผ่านวิทยุสื่อสาร "และเครื่องบินลำที่สอง... คันนั้นน่าจะเป็นของ 'เหยี่ยว'! มันกำลังเร่งความเร็วตามไป!" "ทีมสกัดกั้นกำลังเคลื่อนที่เข้าสกัด!" เสียงจากหน่วยบัญชาการตอบกลับมา "แต่ระยะทางไกลมาก ราม! คุณต้องเป็นคนยื้อเวลาไว้ก่อน!" รามกัดฟันแน่น เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับอาชญากรกลางอากาศแบบนี้ ความรู้สึกผิดที่เครื่องบินของเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือของแก๊งค้ายาเมื่อครั้งก่อน ยังคงตามหลอกหลอนเขา แต่ตอนนี้ เขามีโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง "เข้าใจแล้ว!" รามตอบ "ผมจะพยายามยื้อเวลาให้ได้มากที่สุด! แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ... ผมไม่ได้ฝึกบินต่อสู้มา" "เรารู้ ราม" เสียงสารวัตรกวินดังแทรกเข้ามา "แต่คุณคือคนเดียวที่เข้าถึงเครื่องบินได้เร็วที่สุดในตอนนี้ เราเชื่อใจคุณ!" รามสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเร่งเครื่องยนต์ให้ดังยิ่งขึ้น เขาพยายามบินเข้าไปใกล้เครื่องบินขนส่งสินค้าลำนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขาก็รู้ดีว่าเครื่องบินเล็กของเขาไม่สามารถทำอะไรเครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่ได้ "ผมเข้าใกล้เครื่องบินขนส่งสินค้าได้แล้ว" รามรายงาน "แต่ผมไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย" "ลองเข้าใกล้เครื่องบินของ 'เหยี่ยว' ดู!" เสียงสารวัตรกวินแนะนำ "ถ้าคุณสามารถรบกวนการบินของมันได้ อาจจะทำให้ทีมสกัดกั้นของเรามีเวลามากขึ้น" รามลังเลใจ การบินเข้าไปใกล้เครื่องบินของ "เหยี่ยว" นั้นอันตรายอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขาตัดสินใจทำตามคำแนะนำ "ผมกำลังเข้าใกล้เครื่องบินของ 'เหยี่ยว'!" รามตะโกน "ผมจะพยายามบินให้ใกล้ที่สุดเท่าที่ทำได้!" เขาบังคับเครื่องบินเล็กของเขาให้บินเฉียดไปมาใกล้ๆ กับเครื่องบินของ "เหยี่ยว" เขาเห็นเงาของ "เหยี่ยว" ชัดเจนผ่านทางหน้าต่างห้องนักบิน "เหยี่ยว" ที่ตอนนี้ถูกเปิดเผยใบหน้าแล้ว เป็นชายวัยกลางคนที่มีแววตาอำมหิต "มันเห็นผมแล้ว!" รามรายงาน "มันกำลังพยายามเบี่ยงเบนเส้นทางการบิน!" "ดีมากราม! ทำต่อไป!" เสียงจากหน่วยบัญชาการดังอย่างตื่นเต้น ทันใดนั้น รามก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติบนปีกของเครื่องบิน "เหยี่ยว" มันมีอุปกรณ์บางอย่างติดอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นระบบปล่อยอาวุธ "สารวัตรครับ!" รามตะโกน "เครื่องบินของ 'เหยี่ยว' มีอาวุธ! มันกำลังเตรียมยิง!" "ถอยออกมา ราม! รีบถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" สารวัตรกวินสั่งเสียงดัง แต่ก็สายเกินไปแล้ว กระสุนปืนกลดังสนั่นหวั่นไหว พุ่งตรงมายังเครื่องบินของราม เศษโลหะฉีกขาดกระเด็นเข้ามาในห้องนักบิน รามพยายามบังคับเครื่องบินหลบหลีกอย่างสุดชีวิต "เครื่องบินผมเสียหายหนัก!" รามตะโกน "เครื่องยนต์กำลังมีปัญหา! ผมอาจจะต้องร่อนลงฉุกเฉิน!" "ราม! คุณอยู่ไหน!" เสียงสารวัตรกวินดังอย่างตื่นตระหนก "ผม... ผมมองเห็นทะเลทรายข้างล่าง..." เสียงรามเริ่มขาดหาย "ผม... พยายามแล้ว..." ความเงียบเข้าปกคลุมวิทยุสื่อสาร รามพยายามประคองเครื่องบินที่กำลังร่วงลงสู่พื้นทะเลทราย เขาเห็นแสงไฟจากทีมตำรวจที่กำลังปูพรมค้นหาอยู่เบื้องล่าง "ผม... ผมเห็น... รังผึ้ง..." รามพึมพำ "พวกมัน... ซ่อน... ไว้..." ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือภาพของเครื่องบินขนส่งสินค้าที่กำลังลอยห่างออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับยาเสพติดจำนวนมหาศาล "ราม! ราม! ได้ยินฉันไหม!" เสียงสารวัตรกวินดังเข้ามา แต่รามไม่สามารถตอบกลับได้อีก ในขณะเดียวกัน ที่ "วิลล่าฟ้าคราม" การปะทะยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทพยายามเข้าควบคุมสถานการณ์ แต่กลุ่มคนของแก๊งค์ก็ยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดเช่นกัน "สารวัตรครับ! พวกมันกำลังพยายามทำลายหลักฐาน!" เสียงเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทดังผ่านวิทยุ "พวกมันกำลังจะเผาทุกอย่าง!" "เราต้องรีบเข้าไป!" สารวัตรกวินตัดสินใจ "ชานนท์! ธีระ! ไปกับฉัน! เราจะบุกเข้าไปในอาคารหลัก!" ทั้งสามรีบวิ่งฝ่าวงล้อมการต่อสู้ มุ่งหน้าไปยังอาคารหลักที่อยู่ใจกลางของ "วิลล่าฟ้าคราม" พวกเขาเห็นเปลวไฟกำลังลุกไหม้จากภายในอาคาร "พวกมันกำลังจะเผาข้อมูล!" ชานนท์อุทาน "เราต้องหยุดพวกมันให้ได้!" เมื่อพวกเขาเข้าไปถึงประตูอาคาร ก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านใน "เปิดประตู!" สารวัตรกวินสั่ง "ถ้าเปิดไม่ได้ เราก็ต้องพังมัน!" เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทที่ติดตามมาพังประตูเข้าไปทันที ภายในอาคารเต็มไปด้วยกลุ่มควันไฟ และเห็นชายฉกรรจ์หลายคนกำลังพยายามจุดไฟเผาเอกสาร "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" สารวัตรกวินตะโกนพร้อมยกปืนขึ้นเล็ง การต่อสู้ครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นภายในอาคารที่กำลังลุกไหม้ ชานนท์และธีระช่วยกันยิงต่อสู้ ขณะที่สารวัตรกวินพยายามเข้าควบคุมตัวชายฉกรรจ์ที่กำลังพยายามทำลายหลักฐาน "ผมต้องหาทางช่วยราม!" ธีระตะโกนผ่านเสียงปืน "ผมต้องไปที่เครื่องบินของเขา!" "ไม่มีเวลาแล้ว ธีระ!" สารวัตรกวินตอบ "เราต้องจัดการที่นี่ให้เสร็จก่อน!" ชานนท์รีบวิ่งไปยังกองเอกสารที่กำลังจะถูกเผา เขาใช้ถังดับเพลิงฉีดไปที่กองเอกสารเพื่อสกัดกั้นเปลวไฟ "เอกสารสำคัญอยู่ตรงนี้!" ชานนท์ตะโกน "ต้องรีบเอาออกมา!" ท่ามกลางความโกลาหลและเปลวไฟที่คุกคาม สารวัตรกวิน สารวัตรชานนท์ และธีระ กำลังต่อสู้เพื่อชิงหลักฐานและจับกุมตัวอาชญากร แต่ข่าวร้ายเกี่ยวกับชะตากรรมของราม ก็กำลังจะถูกเปิดเผย